5 beste Frankenstein-aanpassingen ooit, gerangschikt

Slechts maanden later Guillermo del Toro losgelaten Frankenstein op nietsvermoedend Netflix abonnees, Maggie Gyllenhaal geeft een punkrock-draai aan hetzelfde klassieke verhaal met De bruid!

Hoewel beide films heel verschillende films zijn, met hetzelfde materiaal, Frankenstein is een iconisch verhaal dat door de jaren heen vele malen door filmmakers is aangepast.

Ter ere van De bruid!’s release dit weekend, Kijk met ons mee kijkt terug op onze favoriete momenten waarop Frank op het grote scherm verscheen.

Van Frankenstein 2025 tot Frankenstein In 1931 rangschikten we de vijf beste Frankenstein aanpassingen ooit.

5. ‘Frankenweenie’ (2012)

Tim Burton neemt Frankenstein en maakt er een eigenzinnig verhaal van over een jonge jongen die zijn dode huisdier weer tot leven brengt. Victor Frankenstein (Charlie Wacht even) is een nerd buitenstaander op zijn school, en zijn enige vriend is zijn geliefde pitbullterriër Sparky. Toen Victor’s vader (Martijn Kort) moedigt Victor aan om te gaan honkballen, Victor slaat uiteindelijk een homerun tijdens zijn eerste wedstrijd, maar de vliegbal zorgt ervoor dat Sparky er achteraan gaat, en hij wordt per ongeluk aangereden door een auto. Geïnspireerd door zijn wetenschapsleraar gebruikt Victor zijn slimheid om Sparky terug uit de dood te halen. Maar wanneer Victors klasgenoten zijn geheim gebruiken om hun eigen dode huisdieren weer tot leven te wekken, ontstaat er chaos.

Aanvankelijk een live-action korte film uit 1984 met in de hoofdrol Shelley Duvalldeze charmante, zwart-wit stop-motion animatiefilm is Burton op zijn best: minutieuze animaties, prachtige ontwerpen, schattige, excentrieke karakters en een handvol van zijn terugkerende medewerkers zoals Winona Ryder, Catherine O’Hara En Martin Landau. Met Frankenweenie, Burton toont een enthousiasme voor vorm en creativiteit dat grotendeels afwezig is in zijn andere, recentere werken.

4. ‘Jonge Frankenstein’ (1974)

Mel Brooks geeft Frankenstein een blijvende komische twist met Jonge Frankenstein, met in de hoofdrol Gene Wilder als Dr. Frederick Frankenstein, die wanhopig probeert de reputatie van zijn grootvader Victor kwijt te raken. Maar wanneer hij ontdekt dat hij het enorme landgoed Transsylvanië van zijn grootvader heeft geërfd, raakt hij geïntrigeerd door de verschillende medische dagboeken van Victor en wil hij zijn oorspronkelijke experimenten opnieuw uitvoeren. Frederick reanimeert zijn eigen monster (Peter Boyle), terwijl hij zich er niet van bewust is dat het wezen ten onrechte een ‘abnormaal’ brein heeft in plaats van dat van een gerespecteerde wetenschapper.

Jonge Frankenstein is handig een van de beste parodiefilms aller tijden, en het is ook ronduit een van de beste komedies aller tijden. Zoveel regels zijn nu iconisch in de geschiedenis van de komische film: “Welke bult?” “Abby…normaal”, “Sed-a-give” en “Hij was mijn vriendje!” om er maar een paar te noemen. Voor een komedie die halverwege de jaren zeventig werd gemaakt, zou je geschokt kunnen zijn hoeveel grappen standhouden. De komedies van Brooks hebben de neiging tijdperken te overstijgen Jonge Frankenstein is nog net zo fris, grappig en verrassend als toen het uitkwam.

3. ‘Frankenstein’ (2025)

Briljante chirurg Victor Frankenstein (Oscar Isaak) wordt zeer gerespecteerd, maar zijn verheven ambities brengen hem ertoe de reanimatie van lijken te onderzoeken. Daarom wordt hij vervolgens uit het Royal College of Surgeons van Edinburgh gezet vanwege zijn ‘heiligschennende’ experimenten. De rijke wapenhandelaar Henrich Harlander (Christoph Waltz) is onder de indruk van Victor’s experimenten en geeft hem onbeperkte financiering om ze voort te zetten. Victor creëert met succes leven van een ondood wezen (Jacob Elord), maar hij heeft moeite om het te beschaven. Nadat het wezen het heeft achtergelaten om te sterven, ontsnapt het en gaat op reis om zijn identiteit te begrijpen – en de man te vinden die het heeft gemaakt.

Frankenstein is openlijk een van Guillermo del Toro’s favoriete verhalen, en het is een fundamenteel werk gebleven in de hele carrière van de regisseur. Het voelt dan ook zo goed dat Del Toro eindelijk zijn eigen bewerking van de beroemde roman van Mary Shelley aan het roer heeft staan, en hij doordrenkt zijn versie met weelderig productieontwerp, oprechte emotie en de perfecte gotische horrorsfeer. Naast een geweldige hoeveelheid decorkauwen van Isaac als de fanatieke Frankenstein, geeft Elordi een van de beste vertolkingen uit zijn carrière als The Creature, waarbij hij ondanks een uiterlijke dreiging precies de juiste hoeveelheid pathos oproept.

2. ‘Frankenstein’ (1931)

Het beeld van een donkerharige kolos met een plat dak en bouten in zijn nek (en een groene huid, op de posters van de film) is zo alomtegenwoordig geworden als het beeld van het monster van Frankenstein in de populaire cultuur, en het begon allemaal met de beelden van Universal. Frankenstein uit 1931. De film draait om de obsessieve wetenschapper Dr. Henry Frankenstein (Colin Clive), die vastbesloten is nieuw leven te creëren uit de lichaamsdelen van lijken. Als hij slaagt, zal het wezen (Boris KarloffDe strijd om zich aan te passen aan zijn nieuwe leven leidt uiteindelijk tot zijn ontsnapping, en een woedende menigte jaagt achter het onbegrepen wezen aan.

Ondanks het succes van del Toro’s Frankenstein Na de aanpassing zien velen Karloffs rol nog steeds als het definitieve monster van Frankenstein. De film uit 1931, geregisseerd door James Walvis mag dan bijna 100 jaar oud zijn, en toch is het tot op de dag van vandaag een vermakelijk en tot nadenken stemmend stukje entertainment. Het is niet alleen een geweldig, griezelig horloge voor het griezelige seizoen, maar verkent ook behendig de dunne grens tussen genialiteit en waanzin, met een optreden van Karloff dat om een ​​reden legendarisch is gebleven.

1. ‘Bruid van Frankenstein’ (1935)

Bruid van Frankenstein is dat zeldzame filmvervolg dat het origineel weet te overtreffen, en tot op de dag van vandaag wordt het beschouwd als een intelligent onderzoek naar isolatie, de zoektocht naar gezelschap en de gevaren van het spelen van God. Dit komt bovenop een subtiele queer-subtekst en een ondermijning van genderrollen, waardoor de film opvallend modern aanvoelt. Het verhaal volgt het Monster van Frankenstein (Karloff) op de vlucht voor zijn schepper, Henry (Clive), en de woedende stadsmensen, terwijl hij probeert zijn bestaan ​​te begrijpen. Ondertussen wordt Henry uiteindelijk gedwongen zijn experimenten te hervatten door een partner voor het Monster te creëren.

De film bevat een fantastische mix van gotische horror, rijke pathos en verrassend campy humor, die allemaal hebben bijgedragen aan het maken ervan Bruid van Frankenstein blijven bestaan ​​als een van de beste Universal Horror-films uit het oude Hollywood-tijdperk. Het is ook opmerkelijk goed verouderd voor een film die zo oud is, een film die erin slaagde schokkend materiaal voor de beruchte Hays Code binnen te smokkelen door het in horrorstijlen te verbergen. Sterker nog, het voelt alsof Bruid van Frankenstein is alleen maar beter geworden met de jaren; als er iets is, Elsa Lanchester’s iconische look als de Bruid van Frankenstein wordt elk jaar cooler.