Vreemdeling. Kaken. Minions. Sommige films zeggen het allemaal een enkel woord. Huis nooit dat niveau van mononieme bekendheid bereikt, maar dat was niet door een gebrek aan proberen. Een film over een of andere spookachtige locatie, Huis Vandaag 40 jaar geleden werd de grote release uitgebracht en net als zoveel vergeten horrorfilms genoot de film voldoende financieel succes om met de klap te worden geslagen. cultklassiekerlabel en breng een reeks ruwe sequels voort.
Roger Cobb (William Katt) is een populaire auteur die met verschillende klassieke filmheldenproblemen omgaat: hij is gescheiden, zijn jonge zoon is op mysterieuze wijze verdwenen, en zijn poging om van vlezige horrorromans over te stappen naar een serieus boek over zijn diensttijd in de Vietnamoorlog heeft geleid tot een writer’s block en slechte flashbacks. Huis begint met Rogers bejaarde tante die zichzelf ophangt, en Roger, die allebei in haar huis is opgegroeid en zijn kleine Jimmy eruit heeft zien verdwijnen tijdens zijn bezoek, besluit in te trekken en aan zijn boek te werken, terwijl hij tegen luidruchtige buurman Harold (George Wendt, die in wezen speelt Proost’ Norm), ‘eenzaamheid’.
Dat is een eenvoudig uitgangspunt voor een film waarin “gek” en “gek” veel voorkomen in de Letterboxd-recensies. Is Huis een spookhuisfilm? Ja. Een film over de Vietnamoorlog? Ja. Een sitcom? Nogmaals, ja. Huis het voelt alsof er elementen uit een recente hit zijn gehaald Poltergeist – een vermiste jongen, een huis dat verbonden is met een andere dimensie, een onderzoek ondersteund door moderne technologie – stop die elementen in een blender en steek vervolgens een cartoonstaaf dynamiet in het resulterende brouwsel.
Groteske goblins komen uit de kast, een opgezette vis komt tot leven, de goedbedoelende buurman blijft langskomen met snacks, we blijven terugkomen op een donkere, groene soundstage die in het teken staat van Vietnam, en Roger draagt de sletterigste trui met V-hals die je ooit zult zien. Tegen de tijd dat een andere buurman (Bondgirl Mary Stävin) Roger agressief aanraakt, vervolgens een switcheroo trekt en haar zoontje op hem dumpt voor een oppasperiode die culmineert in het feit dat Roger de peuter moet redden van monsters, geef je het op met proberen te raden wat er gaat gebeuren.
Onze modieuze en waarschijnlijk kille held.
Nieuwe wereldfoto’s
Huis weet precies hoe dwaas het is, en je kunt je voorstellen dat de tieners van weleer al vroeg hun intrede in het genre maakten dankzij tv-herhalingen en VHS-banden. Als je te veel van zijn vreemde wendingen weggeeft, zou dat de rit bederven, en ‘rijden’ is hier een toepasselijk woord. In de meeste contexten zouden de plots en spelhervattingen buiten het linkerveld slordig en dissonant aanvoelen. Maar als je dichterbij komt Huis zoals een pretparkattractie die een hoop gekke onzin naar je toe gooit, dan zal het niet zo’n grote teleurstelling zijn als de interne logica er niet in slaagt bij elkaar te blijven. Niemand gaat door Disneyland’s Haunted Mansion voor de strakke verhalen.
Van de plot die er bestaat, is vreemd genoeg het Vietnam-element het meest interessant, omdat het herinnert aan hoe grondig de oorlog in Vietnam elk facet van de Amerikaanse popcultuur had doordrongen. Een nu schijnbaar vastgelopen Huis opnieuw opstarten was aangekondigd in 2023maar het is moeilijk voor te stellen dat de hypothetische held Fallujah-flashbacks heeft vóór een climax-confrontatie met een zombified teamgenoot die wraak zoekt.
Een van de vele monsters in Rogers kasten.
Nieuwe wereldfoto’s
Er zijn veel redenen waarom de impact van Irak grotendeels is gedegradeerd tot Indië, flops en korte terzijdes in karakterbiografieën, maar het feit dat zelfs een belachelijke horrorkomedie Vietnam-gerelateerde PTSD centraal stelt in het plot, is een verrassend sterk voorbeeld van de kloof tussen de manier waarop de twee conflicten worden herinnerd. Het zou vergezocht zijn om dat te zeggen Huis heeft iets diepzinnigs te zeggen over trauma in oorlogstijd, maar het is een opmerkelijk grote wending voor een film waarin ook een goed bedeeld heksenmonster rondwaggelt met een jachtgeweer. Je zou willen dat moderne films soortgelijke onderwerpen met zo’n vreemde openhartigheid zouden kunnen behandelen.
Maar Huis is een horrorkomedie in hart en nieren, en daarin is de tijd geholpen, aangezien ‘creature effects’ die hedendaagse recensenten als goedkoop hebben bespot, er nu heerlijk ouderwets uitzien. Rogers uiteindelijke afdaling naar een andere dimensie, verborgen achter zijn medicijnkastje, blijft een indrukwekkend avontuur, en zelfs de rubberachtige wezenspakken passen bij de charmante toon van de film. Het is geen klassieker, maar het is het soort meeslepende film dat de bioscopen en Blockbusters tussen de hits door bezig hield. Vier decennia later kan het nog steeds die last dragen als je een lange avond doelloos door Netflix zit te staren.
Huis is aan het streamen is Tubi.
