Tijdens het Oscarseizoen viert The Envelope ook graag acteurs in rollen die anders misschien niet de aandacht zouden trekken. Je voelt een heel leven achter deze afbeeldingen; ze trekken je naar binnen en zorgen ervoor dat je meer wilt weten.
April Grace als zuster Rochelle, ‘Het ene gevecht na het andere’
Te midden van de gecontroleerde chaos dus ‘Het ene gevecht na het andere’ van Paul Thomas Anderson jonge Willa (Achtervolg Infiniti) wordt naar een nonnenklooster gebracht dat vroeger deel uitmaakte van de revolutionaire groep French 75 van haar ouders. Wat Willa niet weet, is dat haar moeder (Teyana Taylor) de groep heeft verraden om zichzelf uit de gevangenis te redden, en dat ze nog steeds leeft.
Zuster Rochelle, met ziedende intensiteit gespeeld door April Grace, zet haar op het rechte spoor. ‘Je moeder was een rat, en dat maakt jou tot een babyrat,’ spuugt ze, en Willa’s wereld stort verder in.
Grace zal bekend voorkomen bij PTA-fans met adelaarsogen; in “Magnolia,” ze speelde Gwenovier, de verslaggever die het karakter van Tom Cruise kalm vernietigde. Toen het aanbod van zuster Rochelle kwam: “Ik hoefde niet naar de rol te kijken, ik vertrouw Paul impliciet”, zegt ze. “Hij is er voor de acteur, wat je ook nodig hebt.”
Grace werkt al meer dan dertig jaar in film en televisie, “maar ik ben begonnen in het theater, dus karakterontwikkeling is erg belangrijk voor mij.” Ze creëerde een achtergrondverhaal voor zuster Rochelle en bouwde de redenen op waarom ze zo vijandig tegenover Willa stond. ‘Bij zuster Rochelle draait alles om de gemeenschap, en u verraadt uw gemeenschap niet.’
Over Infiniti merkt Grace op: ‘Ze was gewoon lief, en ze maakte mijn werk heel gemakkelijk door alleen maar naar haar te kijken’ en probeerde stoer te doen, ‘alsof je niet eens weet dat je een baby bent.’
Jacobi en Noah Jupe als Hamnet en Hamlet, ‘Hamnet’
(Dania Maxwell / For The Times)
Jacobi Jupe speelt de titelrol in “Hamnet,” als de noodlottige zoon van William Shakespeare (Paul Mescal) en Agnes (Jessie Buckley). Op zijn eerste dag, wanneer zijn vader het gezin verlaat naar Londen, wordt hij in het diepe gegooid. “Ik kende Paul niet echt, en ik moest zo intiem en boos worden, maar het bij elkaar houden, en ik was een beetje nerveus”, herinnert Jacobi zich. “Maar Paul is zo’n aardig persoon en ik vertrouwde hem meteen, dus het was heel gemakkelijk om die scène te doen.”
Zijn grote broer Noah voegt eraan toe: “En het is wat je hele karakter aanspoort, de moed uit die scène, dus het is iets groots om mee te beginnen.”
Vanaf daar wordt het moeilijker. Jacobi was afhankelijk van zijn moeder (acteur Katy Cavanagh), Buckley en regisseur co-schrijver Chloé Zhao – “ze waren mijn drie moeders tijdens die shoot” – om hem te helpen zijn eigen sterfscène te verwerken. “Het was eigenlijk schokkend, omdat ik zo lang Hamnet was en zijn emoties voelde, en het was heel moeilijk om hem te laten gaan.”
Noah werd ingehuurd om de acteur te spelen die Hamlet speelde, net voordat de rol zou worden opgenomen. “Dat is een kans die je niet kunt laten liggen”, zegt hij, ook al had hij maar een week de tijd om de beroemdste monologen uit de westerse canon voor te bereiden. ‘Ik heb het zwaardvechten in acht uur geleerd.’
Tijdens de repetities op het podium was dat wel het geval geen Globe-publiek voor hem behalve Buckley. “Ik merkte dat ik net voor haar optrad, waardoor alle scènes die ik aan het doen was, een gesprek tussen mij en Jessie leken.”
Zhao liet Noah de scènes van zijn broer zien, zodat zijn Hamlet de echo’s van het verloren kind zou overbrengen. “Het was alsof je naar jezelf keek zonder al het zelfbewustzijn of de kritiek”, zegt hij over het zien van Jacobi’s vertolking, “en je gewoon echt verwonderd over een optreden van iemand die letterlijk een deel van je hart is.”
Hadley Robinson als Belle, ‘De geschiedenis van geluid’
Met één blik op Hadley Robinsons Belle voel je het gewicht van de baby in haar armen, het verdriet in haar ogen en de uitputting in haar ziel. De filmgeregisseerd door Oliver Hermanus en geschreven door Ben Shattuck, gaat over Lionel (Paul Mescal) en David (Josh O’Connor), geheime minnaars die na de Eerste Wereldoorlog door het Amerikaanse platteland reizen om volksmuziek op te nemen. Nadat ze uit elkaar zijn gegaan, schrijft Lionel jarenlang aan David zonder iets terug te horen, en reist uiteindelijk naar zijn huis om hem weer te zien.
Hij wist niet dat David met Belle was getrouwd en enkele jaren eerder was overleden. Lionel ontmoet in plaats daarvan Belle, nu hertrouwd en met een baby.
In een krachtige scène vertelt Belle Lionel haar eigen liefdesverhaal – David ontmoeten, verliefd op hem worden, hem verliezen – zich er volledig van bewust dat ze het heeft over haar grote liefde voor Davids grote liefde. Maar haar eenzaamheid is zo groot dat ze bijna dankbaar is dat ze iemand heeft met wie ze David kan delen. Lionel zegt nauwelijks iets terwijl hij de informatie in zich opneemt.
“Het was absoluut een monoloog”, zegt Robinson. “Maar ik vond dat zoveel gemakkelijker om voor te bereiden, omdat er zoveel in zat dat het personage niet anders kon dan specifiek zijn, omdat ik een exact sjabloon kreeg.” Ze hield een week lang een dagboek bij als Belle voordat ze op een dag op de set verscheen. “Ik heb nog nooit een rol gespeeld die zo verwoestend was.”
Hoewel Lionel niets zegt, prijst Robinson Mescal als scènepartner. “Ik heb gemerkt dat luisteren buitengewoon moeilijk is, en de manier waarop Paul luistert is als een superkracht. Hij was zo ongelooflijk aanwezig in die kamer.” Hij bleef de hele dag op de set, zelfs als hij buiten beeld was, “en repeteerde ook met mij. Hij kwam echt opdagen op een manier die niet alle acteurs doen.”
