Het is inmiddels al een Star Trek-folklegende dat Paul Giamatti werd gecast als de snode ruimtepiraat Nus Braka in de nieuwe serie Starfleet Academie nadat hij publiekelijk had gezegd dat hij een Klingon wilde spelen. Maar toen zijn droom werkelijkheid werd, moest hij het Klingon-ding een beetje aanpassen.
‘Ze zeiden: ja, we hebben nog een Klingon, maar die kunnen we maken half. Misschien geven we hem de helft daarvan”, vertelt Giamatti Omgekeerd. Het resultaat is een half Klingon, half Tellarite slechterik, die Giamatti speelt met gelijke delen dreiging en pathos. Kortom, de droom van deze beroemde Star Trek-fan is werkelijkheid geworden.
En toch is het verhaal dat Giamatti toevallig een Star Trek-fan is en dat enthousiasme in zijn nieuwe rol heeft omgezet, eigenlijk slechts het nieuwste resultaat van een leven doordrenkt met sciencefiction. Giamatti die deze rol op zich neemt, is niet alleen een stuntcast; het lijkt een uitvloeisel van zijn artistieke filosofie te vertegenwoordigen. Het zou niet juist zijn om Giamatti ronduit een sciencefictionacteur te noemen, en toch is zijn carrière gevuld met geweldige sciencefictionrollen: de meest aangrijpende aflevering van Zwarte spiegel Seizoen 7 speelde hem; als je luistert naar de audioboekversie van de klassieker van Philip K. Dick Een scanner donkerdat is hij die het hele verhaal vertelt; en vergeet niet dat hij binnen was Planeet van de Apen in 2001. ‘Sciencefiction, dat weet ik, is in feite de manier waarop ik de wereld zie’, zegt hij.
Terwijl Giamatti in de stralen 32e eeuw van Starfleet Academiedie zowel de altruïstische cadetten als de officieren terroriseert, Omgekeerd ging zitten met de iconische acteur om een idee te krijgen van zijn sci-fi-reis, inclusief zijn liefde voor het genre, zijn favoriete klassieke sci-fi-romans waar niemand van heeft gehoord, welke Star Trek-serie zijn favoriet is, en waarom hij de neiging heeft om de hele tijd aan de zeer verre toekomst te denken.
Paul Giamatti bij de première van Starfleet Academie op 6 januari 2026.
Stephanie Augello/THR/The Hollywood Reporter/Getty Images
‘Sciencefiction, dat weet ik, is in feite de manier waarop ik de wereld zie.’
De eerste keer dat ik Paul Giamatti ontmoette was bijna twintig jaar geleden, terwijl hij aan het rondsnuffelen was in de hoek van een tweedehandsboekwinkel in New York City, waar ik parttime werkte. Hij was op zoek naar een serie vintage sciencefictionromans over ruimtedokters. Destijds vergat ik al snel de titel en auteur van de serie, maar vandaag, als ik deze vraag voorleg aan Giamatti voor onze Starfleet Academie interview, hij weet meteen waar ik het over heb.
“Ah ja, de serie heet Sector Algemeenvan de Ierse schrijver James White”, zegt hij met nerdachtige trots. “Het is een serie korte verhalen en romans over een ziekenhuis in de ruimte. Ze komen het dichtst bij Star Trek, dat is niet Star Trek dat ik ooit ben tegengekomen. Ze zijn echt geweldig. Ze zouden beter bekend moeten zijn dan ze zijn.”
Deze onthulling lijkt misschien willekeurig, maar is indicatief voor Giamatti’s ware, organische interesse in sciencefiction als kunstvorm. Hij geeft openlijk toe dat hij “geen expert” is op het gebied van Star Trek, en omdat hij in 1967 geboren is, is zijn blootstelling aan De originele serie zou in de jaren zeventig zijn geweest, de beroemde hoogtijdagen van de syndicatie van StarTrekna de eerste annulering ervan in 1969. Hij citeert StarTrek als zijn gateway-medicijn in het genre.
“Als kind was StarTrek was een groot onderdeel van die introductie”, zegt Giamatti. “Ik kan niet echt veel sciencefiction bedenken waarvan ik me daarvoor bewust was. Ik was waarschijnlijk zeven, misschien zes. Er zijn vast nog meer dingen, maar… StarTrek was hetgene dat die interesse wekte.”
Daarna was het pad bekend voor veel lezers van de inmiddels klassieke sciencefiction; Giamatti verslond de werken van Ray Bradbury, Ursula K. Le Guin en Arthur C. Clarke. “Van daaruit bleef ik doorgaan en uiteindelijk kwam ik bij James White terecht. Ik zat tegen die tijd waarschijnlijk op de middelbare school.”
Diverse covers van James White’s Sector Algemeen boeken, een van Paul Giamatti’s favoriete sciencefictionseries.
Amazon/Wikipedia
Wit Sector Algemeen boeken zijn een interessante microkosmos van hoe Giamatti zich verhoudt tot sciencefiction; echo’s van deze boeken lijken verband te houden met wat hij nu doet. Het eerste van deze boeken stamde uit 1961 Ziekenhuisstationen voorspelt in sommige opzichten de opzet van Diepe ruimte negendie Giamatti noemt als zijn favoriete Star Trek-serie aller tijden.
“Diepe ruimte negen“Dat is vooral mijn favoriet”, zegt Giamatti enthousiast. “Ik wou dat ik verder in mijn carrière was geweest toen die begon. Misschien had ik mee kunnen gaan Diepe ruimte negen. En op een bepaalde manier Starfleet Academie is een beetje de spirituele opvolger van Diepe ruimte negen.”
Deze observatie is logisch vanuit logistiek oogpunt. Leuk vinden DS9De nieuwe serie presenteert zowel een stationaire situatie, de Starfleet Academy zelf, maar ook de mogelijkheid om moedig te gaan, aangezien de school ook een ruimteschip is. Er zijn ook tal van verschillende uitheemse soorten die allemaal tegelijkertijd rondhangen, net als DS9en Giamatti zegt dat hij zelfs door sommigen werd geïnspireerd DS9’s grootste antihelden vanwege zijn optreden als Nus Braka.
“De beste schurken zijn grappig, denk ik. En Gul Dukat was iemand die ik erg leuk vond”, legt Giamatti uit. “Garak ook. Garak is een heel grappig personage, dus humor was zeker een echt onderdeel van dit personage.”
Paul Giamatti als Nus Braka Starfleet Academieen Marc Alaimo als Gul Dukat Diepe ruimte negen.
Paramount/CBS
Nus Braka’s haat tegen Starfleet en de Federatie in Starfleet Academie weerspiegelt ook enkele van de fundamentele zelfreflectieve kritieken Diepe ruimte negen aangeboden over het realisme van de zogenaamde utopische kijk op de toekomst die in de Trek-mythos wordt geboden.
“Ik denk dat de show op die manier misschien wat kritischer is over de Federatie Diepe ruimte negen was,” zegt Giamatti. “Het is ingewikkelder in termen van ondervragen de Federatie.”
Giamatti merkt ook op dat hij nogal wat inbreng had over hoe Nus Braka eruit zou zien, handelen en denken. “Ik kreeg het uitgangspunt dat hij een man is die een beetje de clown speelt. En hij wil dat je hem onderschat als een hansworst. Hij verschuilt zich achter zijn soort grappenmakerij”, legt hij uit. “Maar (de producenten en showrunners) stonden erg open voor mijn inbreng over hoe hij eruitzag.”
Volgens Giamatti stelde hij zich het lichaam van zijn personage voor als ‘een soort kaart van waar hij is geweest’. Alle sieraden, littekens en andere aspecten van Braka bestaan gedeeltelijk dankzij de rechtstreekse samenwerking van de acteur met het productieteam.
“Hij is een soort dronken zeeman, rover, piratenman die gewoon overal naartoe heeft gereisd en alles heeft gezien. En daar waren ze cool mee.”
“Elke keer dat er iets in de wereld niet goed gaat, denk ik bij mezelf: ‘Hoe zal dit er over honderd jaar uitzien?'”
Het is duidelijk dat Nus Braka van Paul Giamatti een complexe slechterik is – het soort sympathieke slechterik wiens genuanceerde wereldbeeld wordt versterkt door een complexe sciencefictionvisie. Met andere woorden, het is een personage waarvoor Giamatti geboren is, en het ethos van Star Trek voedt.
In de sciencefictionfilm uit 2009 Koude zielenspeelt Giamatti een fictieve versie van zichzelf die zegt: “Ik hoef niet gelukkig te zijn. Ik wil gewoon niet lijden.” Dit sentiment voelt heel nauw aan bij een soort Philip K. Dick-sfeer uit boeken als Een scanner donkerof in sommige opzichten de niet-Starfleet-personages van Diepe ruimte negen of Starfleet Academie. Creëert science fiction een balsem? Misschien is het doel ervan niet om ons gelukkig te maken, maar misschien om het lijden te verzachten? In ieder geval in onze gedachten?
Net zoals Diepe ruimte negen Paul Giamatti bood hoop door een rauwere kijk op de toekomst van Star Trek, maar Paul Giamatti vindt hoop door de inherente speculatie over de toekomst. En in die specifieke lens schuilt niet alleen een interessant soort nieuwsgierig optimisme, maar ook nuance en bedachtzaamheid.
“De AI-dingen van de laatste tijd vind ik niet per se bedreigend. Ik blijf maar denken: hoe zal het zijn over 500 jaar in plaats van slechts vijf?” zegt hij. “Elke keer dat er iets in de wereld niet goed gaat, denk ik bij mezelf: ‘Hoe zal dit er over honderd jaar uitzien?’ Ik denk graag in grote tijdsblokken. Zo zitten mijn hersenen nu eenmaal in elkaar.”
