30 jaar geleden kende een kitscherige horrorfilm van een verdeeldheid zaaiende regisseur een vreemde identiteitscrisis

De enige manier om te kijken Van zonsondergang tot zonsopgang vandaag is ofwel een beetje slaperig, een beetje kater, een klein beetje high, of alle drie. Het was een provocerende, pseudo-tong-in-cheek-film in 1996 toen hij op 18 januari werd uitgebracht, en 30 jaar later voelt het als een surrealistische koortsdroom. In sommige opzichten zou je kunnen zeggen Van zonsondergang tot zonsopgang is de meest geduldige B-film aller tijden, die bijna een uur wacht om zijn bovennatuurlijke, bloeddorstige uitgangspunt daadwerkelijk te onthullen. Sterker nog, als je geen idee had wat Van zonsondergang tot zonsopgang ging over, en je begon de film gewoon koud te kijken, zonder context, je zou kunnen denken dat het een gestoorde buddy-film was over twee criminele broers, Seth (George Clooney) en Richie (Quentin Tarantino), die vreselijk zijn en gijzelaars nemen na een bankoverval om redenen die nauwelijks logisch zijn.

Maar waar het om gaat Van zonsondergang tot zonsopgang is dat, ja, spoiler alert, het uiteindelijk een film blijkt te zijn waarin een onwaarschijnlijke groep mensen tegen vampieren vecht in een louche stripclub. En het grappige is dat die specifieke wending minder interessant is dan de film Van zonsondergang tot zonsopgang doet alsof hij aan het begin staat. Milde spoilers in het vooruitzicht.

Van zonsondergang tot zonsopgang begint als we vernemen dat de gebroeders Gecko ergens in Zuid-Texas een bankoverval hebben gepleegd. Een agent van een eenzame slijterij praat met een medewerker, bezorgd over de aanstaande komst van deze voortvluchtigen. Al snel breekt de hel los als we vernemen dat Seth en Richie zich hebben verstopt in het vriesgedeelte en twee gijzelaars vasthouden, jonge vrouwen die wanhopig willen ontsnappen. Het grappige is dat die twee vrouwen vermoedelijk wel ontsnappen, want na een vuurgevecht in de slijterij tussen de broers en de medewerker wordt de hele boel in brand gestoken en ontploft. Misschien herinner je je dit specifieke moment nog van het nummer van de MTV Movie Awards uit 2009 Het eenzame eiland, “Coole jongens kijken niet naar explosies,” omdat dit de meest niet-kijkende explosie is die zich ooit achter personages in een film afspeelt.

Geregisseerd door Robert Rodriguez en geschreven door Tarantino (die een redelijk goede acteur is in de film), Van zonsondergang tot zonsopgang komt niet eens in de buurt van een van de betere films van Rodriguez. Voor fans van de Wanhopig gedeeld universum, er is hier veel om van te houden, en veel paaseieren als je zin hebt om te beginnen Er was eens in Mexico direct daarna. Het script is volledig vintage-Tarantino met zoveel aanstootgevende regels bij elkaar, dat je niet anders kunt dan lachen om de nep-edge-lordiness van de film. Is dit een film waarin films als deze belachelijk worden gemaakt, of is dit gewoon heel goed gemaakt afval? Als je iemand bent die graag over dit soort dingen debatteert over de films van Tarantino of Rodriguez, Van zonsondergang tot zonsopgang is het epicentrum van de schlock-als-kunst-kwestie. Als deze aanstootgevende dialoog en het voortdurende bloedvergieten je hoofdpijn of buikpijn bezorgen, is dit het enige wat je kunt aanbevelen Van zonsondergang tot zonsopgang is de occasionele macabere humor.

Nadat ze een familie hebben gegijzeld om met hun camper de grens over te steken, belanden de gebroeders Gekco in een bordeel, wat eigenlijk een dekmantel is voor heel veel vampieren. Selma Hayek speelt Santanico, een soort koningin van de geheime vampieren, die haar mede-erotische dansers naar een feest van bloed probeert te leiden. Vanaf dit punt verandert een film die aanvoelde als een vreemde misdaadthriller, gericht op de betekenis van geloof, familie en sterfelijkheid, in een overlevingsfilm over moorddadige strippers versus een vreemde verzameling van de mensheid waarin heel weinig ‘goede’ mensen bestaan. Juliette Lewis als de onschuldige en ontvoerde Kate is bijzonder goed in dit deel van de film, net als Clooney, wiens snel pratende, cynische Seth zijn verborgen karakter verraadt als misschien, heel misschien, de moordenaar die in een ander leven een held had kunnen zijn. (Als je net hebt gekeken Jay Kelly, kijken Van zonsondergang tot zonsopgang direct daarna zal een schokkende ervaring zijn.)

Maar uiteindelijk gebeurt het beste schrijven en acteren vóór de aankomst aan de bar, en vóór de onthulling dat het allemaal een vampierval is. Dit maakt Van zonsondergang tot zonsopgang zowel buitengewoon slim als gekmakend. Iedereen ging deze film zien vanwege de belofte van een bloedbad, maar de waarheid is dat de betere film – die het grootste deel van de daadwerkelijke looptijd beslaat – helemaal niets met dat aspect te maken heeft.

Ondanks de verschillende aanstootgevende stijlfiguren en het taalgebruik in de eerste helft van de film, maken het meer op de mens gerichte schrijven en de thema’s onschuld en medeplichtigheid de film vandaag de dag kijkbaar. Nou, misschien, half-waarneembaar is nauwkeuriger. Maar welke helft jij beter vindt, hangt allemaal af van wat voor soort filmfan je bent; je begint te denken dat het interessant wordt bij aankomst aan de bar, of dat is het moment waarop je het wilt uitschakelen.

Van zonsondergang tot zonsopgang streams op Pluto TV en Paramount+.