In de wereld van vandaag is de slechterik in ons verhaal geen persoon; het is ons verlangen naar onmiddellijke bevrediging. Explosieve omzetgroei? Wij willen het nu. Een droomengelinvesteerder? Wij willen het nu. Een loonsverhoging, een promotie, een plek aan de top? Wij willen het nu.
Kun je het ons kwalijk nemen? Als we in een weekend een heel seizoen van een nieuwe show op Netflix kunnen bingewatchen en in minder dan dertig minuten restaurantklaar eten bij ons aan de deur kunnen bestellen, kunnen we onrealistische verwachtingen koesteren over het snel krijgen van andere dingen, ook op de werkplek.
De behoefte aan snelheid maakt ons gehaast en ongeduldig – en dat blijkt ook uit de manier waarop we spreken. Onze gesprekken worden transactioneel, onze vragen worden oppervlakkig, en onze communicatie houdt ons tegen van het opbouwen van vertrouwde relaties met de mensen om ons heen. Als je knikt, nodig ik je uit om drie gespreksmoordenaars te overwegen die je kunt vermijden.
1. Conversatiedominantie
Twee woorden: gesprekstijd. Als de hoeveelheid tijd die u praat langer is dan die van de persoon met wie u communiceert, domineert u – en dat kan schadelijk zijn.
Als je het kostbare goed van tijd gebruikt om je agenda, oplossing of ongevraagd standpunt aan iemand op te dringen, zonder enige uitnodiging, praat je tegen hem of haar, niet met hem. Vaak weten we niet eens dat we het doen. Bovendien kunnen we, als we nerveuze energie huisvesten, onbewust een gesprek domineren als een manier om ons interne ongemak te verzachten.
De oplossing? Creëer een persoonlijke oefening om jezelf te aarden vóór elk gesprek met een hoge inzet, zodat je meer helderheid, kalmte en aanwezigheid kunt ervaren. Als je je bijvoorbeeld in een periode van tijdgebrek bevindt, probeer dan de ‘fysiologische zucht’. Een techniek die in de jaren dertig werd ontdekt en die ons helpt snel de controle over gevoelens van stress of angst terug te krijgen, is eenvoudigweg twee keer diep inademen door je neus en één keer lang uitademen door je mond, met samengeknepen lippen. Vrijwel onmiddellijk ervaar je minder spanning en een gevoel van aanwezigheid. Herhaal dit indien nodig een paar keer. Dit zal je helpen jezelf op heterdaad te betrappen of de gespreksoverheersing helemaal te voorkomen.
2. Proberen interessant te zijn in plaats van geïnteresseerd
Dale Carnegie zei ooit iets in de trant van: ‘Om interessant te zijn, wees geïnteresseerd.’ Ik zie het als volgt: in elk gesprek is het niet jouw taak om jezelf belangrijk te laten lijken; het is bedoeld om de persoon tegenover u zich belangrijk te laten voelen. Maar hoe doe je dat zonder je gekunsteld te voelen?
Denk eens aan bewuste vragen, die, zoals ik het definieer, vragen zijn die gebaseerd zijn op positieve intentie. Je kunt bijvoorbeeld langs je collega lopen en zeggen: ‘Hé Mark, hoe gaat het met je?’ Of je zou kunnen zeggen: “Hé Mark, je zei laatst dat je gestrest was omdat je voor je zieke zoon moest zorgen terwijl je je voorbereidde op die grote keynote. Hoe gaat het met hem? Hoe was de toespraak?”
Zie jij het verschil? Het eerste mist diepgang. Dit laatste is een betekenisvolle vraag die blijk geeft van intentie. Als je dit goed doet, laat je anderen zien hoe geïnteresseerd je bent in datgene waarin ze emotioneel betrokken zijn.
3. Gehecht zijn aan een uitkomst
Of u nu in een sollicitatiegesprek, een verkoopgesprek of een vergadering met leiderschap zit, de inzet kan hoog zijn. Maar als u een van deze gesprekken voert die verband houden met een specifiek resultaat, handelt u waarschijnlijk niet authentiek. Je lichaamstaal, toon, spreeksnelheid, energie en meer zullen onbewust in verband staan met je behoefte aan een uitkomst (en vaak haasten naar een specifieke tijdlijn). Dat kan uw communicatie ondermijnen.
Stel dat u zich als professioneel doel heeft gesteld om binnen de komende twaalf maanden een promotie binnen te halen. Elf maanden vooruit, en daar zit je dan, in een vergadering met het leiderschap, en bespreekt een mogelijke promotie. In plaats van opzettelijke vragen te stellen, diep te luisteren en echt aanwezig te zijn, zorgt de tijdlijn in je geest ervoor dat je je onder druk gezet, ongeduldig en/of reactief voelt – en dat kunnen anderen merken. Je saboteert je eigen succes.
Hier is een alternatieve aanpak: stel jezelf de vraag: “Als ik op elk gebied van mijn leven overstroomde van overvloed, hoe zou ik me dan op dit moment gedragen?” Zodra je je gehechtheid aan een resultaat hebt verwijderd, creëer je een openheid om te ontvangen wat werkelijk voor jou bedoeld is, zelfs als het niet op de tijd of op het pad is dat jij wenst.
Wat dit betekent voor leiders
Als een organisatie een cultuur van veel vertrouwen wil opbouwen, de betrokkenheid van medewerkers wil vergroten en een gevoel van verbondenheid voor haar mensen wil creëren, begint dat met leiderschap dat leert hoe ze bewuste gesprekken kunnen voeren. De sleutel ligt in het belichamen van het gedrag dat je wilt dat anderen vertonen.
De sociale leertheorie (SLT) van psycholoog Albert Bandura suggereert dat mensen nieuw gedrag leren door anderen te observeren en te imiteren. Simpel gezegd: wanneer we de gevolgen van het gedrag van anderen observeren, is de kans groter dat we de acties imiteren die positief worden beloond en de acties die worden gestraft vermijden. Dit leidt op zijn beurt tot het verwerven van kennis, attitudes en overtuigingen.
Als leiderschap bewuste, niet-transactionele communicatie belichaamt en anderen beloont voor het volgen ervan, zal dit op grote schaal verandering teweegbrengen en zal een cultuur van hoog vertrouwen zich verspreiden als door osmose. Het bijproduct? Succes op de lange termijn, gebouwd op de juiste basis.
In een wereld waarin alles op afstand staat, kunnen we problemen oplossen, teams opbouwen en relaties onderhouden van achter een scherm. Maar dankzij diezelfde schermen zijn menselijke verbindingen en communicatie belangrijker dan ooit. De leiders die zullen opvallen, zijn degenen die hen prioriteit geven.
Aangepast van Relatievaluta van Ravi Rajani. Alle rechten voorbehouden.
