Stress komt niet slechts af en toe in ons leven voor, het is eerder een gast die nooit de hint heeft gekregen om weg te gaan. Tussen economische onzekerheid, onrust op de werkplek, ontslagen en de heerlijke onvoorspelbaarheid van het dagelijks leven (verrassingsfiles, iemand?) leven de meesten van ons in een vrijwel constante staat van lichte paniek.
Maar dit is iets wat de meeste mensen zich niet realiseren: veerkracht – het vermogen om kalm, flexibel en creatief te blijven ondanks stress – is niet alleen een aangeboren eigenschap. Het is een vaardigheid. Een die kan worden geleerd, geoefend en versterkt. En enkele van de meest effectieve hulpmiddelen om dat te doen komen niet alleen uit de zakenwereld of de psychologie, maar ook uit de improvisatiekomedie.
Ik kwam dit verband ruim tien jaar geleden tegen. Overdag werkte ik met startups en leiders; buiten kantooruren oefende en voerde ik improvisatie uit. Uiteindelijk merkte ik de overlap op: dezelfde hulpmiddelen die improvisatiekomieken helpen gedijen op het podium, kunnen iedereen helpen navigeren door de ongeschreven, vaak absurde realiteit van het moderne werk en leven.
En onderzoek ondersteunt dit. Een studie In samenwerking met neurowetenschapper Dr. Ori Amir ontdekte ik dat improvisatieactiviteiten de creativiteit, het zelfvertrouwen en zelfs de slaap verbeteren. sleutelelementen van veerkracht.
Hier zijn drie specifieke, op improvisatie geïnspireerde praktijken die ik zelf gebruik en deel met leiders, teams en individuen die omgaan met verandering, onzekerheid en een nieuwe manier verlangen om met de stressoren van het leven om te gaan. Ze zijn bedrieglijk eenvoudig maar verrassend effectief, juist omdat ze werken met de stressreactie van de hersenen, en niet ertegen.
De ‘Ja, En’-mentaliteit: van weerstand naar vindingrijkheid
We hebben het allemaal meegemaakt: de projectomvang verandert op het laatste moment. De klant schrapt maanden werk. De markt keldert van de ene op de andere dag. De instinctieve reactie? Weerstand. Frustratie. Bevriezingsmodus. Dat is niet alleen emotioneel, het is neurologisch. Wanneer onze hersenen een bedreiging waarnemen (zelfs een kalenderuitnodiging met de titel ‘dringend’), schakelt het lichaam over naar de vecht-, vlucht- of bevriezingsmodus, waardoor we worden overspoeld met cortisol en onze focus wordt beperkt tot overleven.
Bij improvisatie is de fundamentele regel ‘Ja, en’. Het betekent accepteren wat er gebeurt (zelfs als het niet is wat je wilde) en daarop voortbouwen. Het gaat niet om blinde overeenstemming; het gaat over het erkennen van de realiteit, zodat je verder kunt komen in plaats van vast te blijven zitten. Vanuit het perspectief van het zenuwstelsel bootst ‘Ja, en’ na emotionele acceptatie en fungeert als een regulerend instrument: het signaleert veiligheid aan de hersenen door de weerstand te verminderen, waardoor je uit de overlevingsmodus komt en in een flexibelere, oplossingsgerichte staat terechtkomt.
Denk eens aan dit voorbeeld uit de praktijk: toen de pandemie toesloeg, werden veel restauranteigenaren geconfronteerd met een ondergang. Sommigen die het goed deden, zoals degenen die zich richtten op pop-upmarkten of maaltijdpakketten, oefenden effectief ‘Ja, en’. Ze erkenden de realiteit en improviseerden vooruit.
Probeer de volgende keer dat de stress toeslaat het volgende: zeg letterlijk tegen jezelf: “Ja, dit gebeurt. En hier is één ding dat ik kan doen.” Zelfs het identificeren van één kleine actie helpt de verlamming van de overweldiging te doorbreken.
Vuur je innerlijke rechter af: kalmeer de kritische stem die actie blokkeert
Eén ding dat ervoor zorgt dat mensen in stress blijven steken, is een overactieve innerlijke criticus. Bij improvisatie is er geen tijd voor de stem in je hoofd die zegt: ‘Dat is een stom idee’ of ‘Je gaat dit verpesten.’ Je moet handelen voordat je te veel nadenkt.
In elke workshop die ik leid, inclusief één voor een Fortune 500-team dat zich bezighoudt met ontslagen, is het eerste wat ik iedereen vraag te doen ‘de rechter ontslaan’. Iedereen stelt zich zijn innerlijke criticus voor, en dan zeggen we samen, op drie tel, alles wat er gezegd moet worden om het beoordelen van de activiteiten die we gaan doen, het beoordelen van elkaar en het beoordelen van onszelf los te laten.
Het effect? De meeste mensen melden dat ze zich zowel lichter als scherper voelen, omdat ze het interne filter hebben omzeild dat vaak stress en besluiteloosheid veroorzaakt.
Dit is niet alleen theatraal. Het is neurologisch. Uit onderzoek blijkt dat zelfkritiek geassocieerd wordt met hogere angstgevoelens, terwijl het verminderen ervan door zelfcompassie de emotionele regulatie en cognitieve flexibiliteit verbetert. Een verzacht oordeel schept de voorwaarden voor helderder denken en effectiever handelen.
Als het raar voelt, doe het dan: gebruik ongebruikelijke acties om te aarden en te herkaderen
Een van de snelste manieren om een stressspiraal te doorbreken is door iets te doen dat enigszins belachelijk aanvoelt.
Bij improvisatie is het raar waar de magie gebeurt. De onverwachte actie, zoals achteruit lopen tijdens het houden van een toespraak, of het uitbrengen van een toost in wartaal, trekt ons uit de automatische piloot en het heden in. Het doorbreekt het gebruikelijke denken en creëert ruimte voor een nieuwe reactie.
Als we iets ‘raar’ doen, werkt dat op twee manieren: ten eerste grondt het ons. Beweging of gebaar helpt bij het reguleren van onze emoties en het zenuwstelsel. Ten tweede bereidt het de hersenen voor op mogelijkheden. Onverwacht gedrag vertonen versoepelt tijdelijk onze greep op ‘hoe de dingen zijn’, waardoor er ruimte ontstaat voor ‘hoe de dingen zouden kunnen zijn’. Het is een resetknop voor de hersenen.
Hier is een “rare” oefening van drie minuten om te proberen. Begin met wijzen naar objecten om je heen en noem ze hardop. Wijs naar een tafel en zeg ‘tafel’, een plant en zeg ‘plant’. Doe dit gedurende 30 seconden. Verplaats nu: wijs naar objecten en label ze met alles wat ze niet zijn. Wijs naar een stoel en zeg ‘giraffe’, een laptop en zeg ‘verjaardagstaart’.
Het voelt raar, en dat is het punt. Uit onderzoek blijkt dat het simpelweg benoemen van wat we zien of voelen het zenuwstelsel kan kalmeren door de aandacht naar het huidige moment te verleggen. Gecombineerd met het opzettelijk verstoren van het automatische denken (zelfs door het ‘verkeerde’ woord te zeggen), maken we de cognitieve rigiditeit los en openen we de deur naar een creatievere probleemoplossing.
Ik heb precies deze oefening geleid met uitvoerende teams die met de druk omgingen, en elke keer opent het de ruimte. Mensen lachen. Schouders zakken. Ideeën beginnen te stromen. Vreemde werken.
Deze tools zijn er niet op gericht om van jou een komiek te maken. Ze gaan over het bouwen van een responsiever, veerkrachtiger zenuwstelsel, dat chaos met nieuwsgierigheid tegemoet kan treden in plaats van instorten. Stress is misschien wel de gast die nooit weggaat, maar improvisatie is de manier waarop je ermee leert leven, ermee kunt lachen en er misschien zelfs mee kunt dansen. Probeer een van deze oefeningen de volgende keer dat de stress toeslaat, en je zult jezelf misschien verrassen.
