Naam: 28 jaar later: de bottentempel
Directeur: Nia DaCosta
Schrijver: Alex Garland
Vorm: Ralph FiennesJack O’Connell, Alfie Williams, Erin Kellyman, Chi Lewis-Parry
Beoordeling: 3,5/5
28 jaar later: het verhaal van de bottentempel
Het vierde deel in de 28 dagen later filmreeks, 28 Years Later: The Bone Temple, gaat verder waar het was gebleven. Spike sluit zich aan bij de sekte van Sir Lord Jimmy Crystal, maar is duidelijk een zere duim onder de groep verloren en wanhopige mensen. Hij kan niet bij de bende passen, maar doet zijn best om te overleven terwijl al zijn andere opties wegvallen. Dr. Ian Kelson heeft een ritme en een onwaarschijnlijke vriend gevonden in een geïnfecteerde genaamd Samson, en zet zijn relatie voort met wie zijn begrip van de wereld zou veranderen. Woede-virus-geïnfecteerde wereld.
Wat 28 jaar later werkt: The Bone Temple
De pure waanzin van het 28 Years Later-universum is iets dat een kijker nooit vanaf het begin kan begrijpen. Terwijl je naar de film kijkt, wordt het gekker dan je je kunt voorstellen, en de mogelijkheid om dat elke keer te doen als je een film kijkt, is het grootste positieve geweest. De mogelijkheden zijn eindeloos voor de post-apocalyptische horrorfilm, en dat speelt in zijn voordeel. Nu Spike lid wordt van de Jimmy-bende, wacht hem de angst voor het onbekende. Alfie Williams is in staat om bij elke stap de rauwe emotie van een kind in een moordende wereld met lef over te brengen. Maar de echte winnaar is Ralph Fiennes, een overlevingsprofessional die overeind blijft, ondanks alle pogingen van de wereld om hem neer te halen.
De muziek, hoewel in het begin bijna schokkend, zal bij elke voorbijgaande scène zijn weg vinden naar je hart en geest. De poster beeldde de rage rond Dr. Ian af en wordt een hoogtepunt, een hoogtepunt van eenzaamheid, angst en de absurditeit van de Jimmy-sekte.
Wat 28 jaar later niet werkt: The Bone Temple
De eerste helft van de film bestaat grotendeels uit woede-geïnduceerde bloedvergieten tot in de kern, wat als een verrassing kan overkomen voor iedereen die niet bekend is met het spel van de film. Naarmate de toonhoogte stijgt, neemt ook de angst van de kijker over de volgende jumpscare toe, wat voor enkelen een welkome gebeurtenis kan zijn, maar voor sommigen uiteindelijk als een geforceerde climax overkomt.
Acteerprestaties in 28 jaar later: The Bone Temple
Ralph Fiennes is opnieuw de ongeëvenaarde koning met zijn krachtige plannen en vastberadenheid om te overleven, die uiteindelijk op een gooi gaan zodra hij Spike ontmoet. Alfie Williams is een goede tweede. Altijd het beste van zichzelf geven. Jack O’Connell handhaaft zijn psychopathische gedrag en weet dit tot de allerlaatste seconde vol te houden, wat opnieuw een prijzenswaardige prestatie oplevert.
Eindoordeel van 28 jaar later: The Bone Temple
28 jaar later: De Bone Temple is misschien niet ieders ding, en dat is het beste eraan.
LEES OOK: Wicked For Good recensie: het vervolg van Ariana Grande en Cynthia Erivo brengt hart maar geen ziel
