In 2006 was James Gunn niet langer een B-film-snotneus, maar hij was ook nog geen blockbuster-filmmaker.
De toekomstige co-CEO van DC Films begon zijn carrière bij de (beruchte) Troma Studios, de in New York gevestigde B-filmstudio die bekend staat om het combineren van slapstick-komedie met buitensporige seks en geweld. Gunns eerste scenario, Tromeo & Julia (1996), geschreven in samenwerking met Troma-medeoprichter Lloyd Kaufman. En het is inderdaad een Troma-film: de slogan op de poster belooft “alle lichaamspiercings, kinky seks en auto-ongelukken die Shakespeare wilde maar nooit heeft gehad!” Dat gezegd hebbende, schuilt onder de schokwaarde het pure hart waardoor de films van Gunn zich onderscheiden van hun leeftijdsgenoten.
Dat wil niet zeggen Glibberen is een volwassen film, gewoon een oprechte. Tien jaar later Tromeo & Julia, Gunn was afgestudeerd aan de grote competities en schreef het scenario voor Universal’s Dageraad van de doden remake (ook bekend vanwege de lancering van de carrière van Zack Snyder) en het vervolg Scooby-Doo 2: Monsters losgelaten voor Warner Bros. Beiden deden het goed aan de kassa en legden de basis voor Gunn’s officiële debuut als regisseur. Voor Glibberen, Gunn had films geschreven, erin gespeeld en geproduceerd, maar had er nog nooit een geregisseerd. En na de manier waarop het in de theaters optrad, is het een wonder dat hij dat ooit nog eens heeft kunnen doen.
In een omgekeerde versie van hoe het vroeger ging voordat critici halverwege de jaren 2010 horror serieuzer gingen nemen, vonden veel recensenten het leuk Glibberen — De New Yorker noemde het een “heerlijk walgelijke komische horrorfilm” – maar het publiek niet. De film had het moeilijk in de bioscoop en verloor uiteindelijk $ 3 miljoen aan de kassa (marketingkosten niet meegerekend). Maar niet alles was verloren – Glibberen werd al snel een mond-tot-mondreclame favoriet op dvd, waardoor het een lange levensduur als cultklassieker verzekerde.
Terugkijkend is het een duidelijk overgangsmoment voor Gunn, die bewijst dat hij de kwaliteiten heeft voor de grotere schaal en het geliktere uiterlijk van een studiofilm, terwijl hij zich nog steeds overgeeft aan de spetterende excessen van zijn jeugd. Blockbusters zijn in feite B-films die tot enorme afmetingen zijn opgeblazen – EN blockbusters Kakenheeft bijvoorbeeld de structuur van een Roger Corman-haaienfilm, maar met een groter budget. En hoewel het qua budget niet echt een blockbuster is – het zou Gunn nog een paar jaar kosten om dat niveau te bereiken – Glibberen was een grote stap voorwaarts voor Gunn, waardoor het een perfect voorbeeld van dit fenomeen was.
Zoals elke goede retro-geïnspireerde sciencefiction-horrorfilm zou moeten doen, Glibberen vindt plaats in een schilderachtig stadje: Wheelsy, South Carolina, de thuisbasis van een jaarlijkse hertenjacht en eigenlijk niets anders. We ontmoeten een paar lokale bewoners, waaronder politiechef Bill Pardy (Nathan Fillion), zijn jeugdvriend en permanente crush Starla (Elizabeth Banks, met een leuk zuidelijk accent), en haar man Grant (Michael Rooker), wiens meest aantrekkelijke bezit zijn bankrekening is. Deze liefdesdriehoek verdwijnt niet precies wanneer Grant wordt geïnfecteerd door een miljard jaar oude parasiet die naar sterrenstelsels springt. Maar het komt wel op de achtergrond bij de dringender zaak van het verpletteren van de duizenden ruimtebloedzuigers die de inwoners van Wheelsy in hersenloze zombies veranderen.
Een waarneming van de parasiet in Glibberen.
Chris Helcermanas-Benge/Universeel/Kobal/Shutterstock
Het DNA van horrorfilms uit de jaren 80 is overal aanwezig Glibberen. Verwijzingen naar geliefde horrorfiguren vullen de stad; de lodge waar iedereen rondhangt is vernoemd Mand geval En Hersenschade regisseur Frank Henenlotter bijvoorbeeld – en Gunns oude mentor, Lloyd Kaufman, verschijnt in een cameo als de plaatselijke dronkaard. Het deelt ook een paar belangrijke plotpunten met de horrorkomedie uit 1986 Nacht van de griezels (1986), en de schandalige effecten doen denken aan de buitenaardse mutanten in Het ding (1982) gecombineerd met de beroemde ‘Shunting’-scène uit een andere cultklassieker, Maatschappij (1989).
Het allerbelangrijkste is echter dat de komedie net zo breed en dwaas is, gegarneerd met een beetje sarcasme van Fillion, die de kunst van het rechtstreeks naar de camera grappen perfectioneerde. Glimworm En Buffy de vampierdoder. Het is dit zelfbewuste gevoel voor humor dat dit met zich meebrengt Glibberen uit de jaren ’80 naar de 21e eeuw, een voorafschaduwing van de oneerbiedige, maar aanhankelijke gevoeligheid die Gunn later naar de Bewakers van de Melkweg films. Nog een doorgaande lijn tussen Glibberen En Bewakers van de Melkweg is het ironische gebruik in de voormalige film van het nummer ‘Every Woman in the World’ van Air Supply, waarvan de softrock-cheesiness brutaal contrasteert met het extreme geweld op het scherm.
Met GlibberenGunn is een horrorfan die plezier heeft met een genre waar hij van houdt, net zoals hij op een dag een stripboeknerd zou worden die voor de kost met superhelden zou spelen. Samen met een gamecast en een geestig script zorgt het enthousiasme van Gunn daarvoor Glibberen is heel leuk. Het begint als een komedie over een buitenaardse invasie die evolueert naar een monsterfilm die uitgroeit tot een griezelige zombie-apocalyps, waarbij je je overgeeft aan jeugdige grappen en groteske decorstukken. Het bewijst dat James Gunn een onverbeterlijke gek is, en zo mogen we hem ook.
