Zack Snyder is niet zozeer een regisseur als wel een curator van coole vibes, tenminste als het gaat om zoiets als Sukkel punch. Een platinablonde Emily Browning leidt een hechte groep slechteriken naar de vrijheid met een samoeraizwaard en een droom, waarbij ze reuzen in tempels en robots in kogeltreinen neermaait. Zoals de croon-y cover waarmee de film opent al aangeeft, worden hier zoete dromen van gemaakt. Maar vijftien jaar geleden was de hele wereld geneigd het oneens te zijn met Snyders proto-feministische manifest.
“Sukkel punch is waarschijnlijk het meest voor de hand liggende voorbeeld van ongecompliceerde, pure satire die ik heb gemaakt,’ vertelde Snyder Totaal film in 2023. “En ik denk nog steeds dat ik niet ver genoeg ging, omdat veel mensen dachten dat het maar een film was over schaars geklede meisjes die ronddansten in een bordeel.”
Het is niet de vierde speelfilm van Snyder is niet over meisjes die ronddansen in een bordeel, maar er is zoveel meer Sukkel punch die critici destijds niet helemaal leken te begrijpen. Het werd als het onheilige beschouwd, ‘onerotisch’ en ‘niet opwindend’ liefdeskind tussen een videogame en een schudfilm voor sommigen; een flauwekul, “masturberende fanboy-fantasieMaar het was ook beslist zijn tijd ver vooruit, het soort deconstructie dat zelfs nu nog nieuw aanvoelt.
De schoonheid van Sucker punch ligt in zijn excessen, zijn status als parodie. Snyder geeft rechtstreeks commentaar op uitbuiting in film en confronteert de verwachtingen van het publiek frontaal.
“De belangrijkste kritiek op de film was dat deze te uitbuitend was”, vertelde de regisseur onlangs Brievenbusd. Het is een kritiek die Snyder altijd ‘interessant’ heeft gevonden, aangezien de film ‘rechtstreeks met (het publiek) praat over wat ze willen zien. Ze willen de meisjes zien, (maar) ze willen de meisjes niet sterker zien. Ze willen ze in sexy outfits zien.’
Sukkel punch geeft ons al het bovenstaande met een knipoog en een kus, terwijl hij zijn strijdkreet verkleedt in kokette kostuums en glamoureuze poppenmake-up. Het is een Trojaans paard voor deze boodschap van autonomie en empowerment, en nergens is dat duidelijker dan bij Brownings Babydoll. Ze is zowel slachtoffer als overwinnaar: haar pogingen om haar lot in eigen handen te nemen, werken keer op keer averechts, grotendeels dankzij het grimmige, vrouwonvriendelijke helse landschap dat Snyder om haar heen heeft opgebouwd. Het wordt niet somberder dan haar tragische achtergrondverhaal – ze vermoordt per ongeluk haar kleine zusje terwijl ze haar probeert te beschermen tegen hun slijmerige stiefvader – en de zaken worden alleen maar erger als hij het nodig vindt om haar naar een psychiatrische inrichting te sturen. Een lobotomie lijkt een einde te maken aan het leven zoals zij dat kent… of haar eindelijk de middelen te geven om los te komen.
Na 15 jaar is het de hoogste tijd Sucker punch zijn bloemen gekregen.
Warner Bros. Afbeeldingen
Sukkel punch is een nestelende pop van realiteiten, waarbij meerdere versies van hetzelfde tegenslag zich volledig in de geest van Babydoll ontvouwen. Ze stelt haar smerige nieuwe normaal opnieuw voor als iets glamoureuzer: in plaats van een asiel zijn zij en haar nieuwe ploeg dansers in een bordeel. Haar bewaker, Blue (Oscar Isaac), is een lothario die wapens, geheimen en meer verkoopt aan de hoogste bieder, waarbij hij de meisjes in zijn dienst als betaalmiddel gebruikt. Het is ongeveer net zo erg als het totale gebrek aan autonomie dat ze heeft in de echte wereld – maar dan in dit In werkelijkheid heeft Babydoll veel meer controle dan ze denkt. Door erotische dansen op te voeren, kan ze haar publiek hypnotiseren. Ze trekt zich ook nog verder terug in een droomwereld waar ze de eerder genoemde katana hanteert en Waaghals’Scott Glenn fungeert als haar spirituele gids.
Het is in deze andere wereld dat Babydoll een ontsnappingsplan formuleert. Glenn’s Wijze Man instrueert haar om vijf items te verzamelen: een kaart, vuur, een mes, een sleutel en een geheim, laatste ding dat ‘een diep offer’ vereist en ‘een perfecte overwinning’ betekent. (Dit script, mede geschreven door Snyder en Steve Shibuya, schommelt tussen wijze, beknopte instructies en platitudes als ‘Schrijf nooit een cheque uit met je mond, je kunt niet verzilveren met je reet.’ Ongelooflijk spul.)
Elke dans die Babydoll uitvoert is een soort overval, die haar en haar samenzweerders – de pittige Rocket (Jena Malone), haar no-nonsense zus Sweetpea (Abbie Cornish), Blondie (Vanessa Hudgens) en Amber (Jamie Chung) – meevoert naar fantasierijken waar de enige regel die van regelrechte coolheid is. Deze diva’s slachten draken in torenhoge kastelen en geautomatiseerde Duitse soldaten in op de Eerste Wereldoorlog geïnspireerde loopgraven; ze zijn almachtig en onaantastbaar zolang Babydoll danst en stilletjes het tij laat keren.
Als feministisch manifest, Snyder’s Sukkel punch heeft eigenlijk genoeg te zeggen.
Warner Bros. Afbeeldingen
Snyder leunt ondertussen hard op de onnodige slo-mo en hypergestileerde, op stripboeken geïnspireerde beelden die sindsdien zijn visitekaartje zijn geworden. Maar meer dan in al zijn films is die look en feel hier meer een middel om een doel te bereiken, een symbolische ondermijning van een anderszins verstikkende realiteit.
“Ik ben niet zo bezorgd over het gevaar als wel over de gelukzaligheid van de innerlijke empowerment van wat Babydoll op dit moment doet”, vertelde Snyder. Brievenbusd. “Ik weet dat het in sommige opzichten in strijd is met het concept van actie… (maar) dat is eigenlijk het punt van de film: de verleiding van beelden.”
Het zou het publiek jaren kosten om dat concept volledig te begrijpen, en het helpt niet dat Snyder zoveel tegenslag kreeg bij het manifesteren van zijn visie. De regisseur werd gedwongen de film en het waanzinnige einde dat hij had gepland te herstructureren door een verhaal met een R-rating terug te brengen tot een PG-13-parameter. (Snyder lobbyt nog steeds om zijn director’s cut of te leveren Sukkel punch en uiteindelijk de “volledig gerealiseerde film“Maar het is niet te voorspellen wanneer en of dat zal gebeuren.) Welke offers er ook zijn gebracht, de boodschap van Snyder is nu onmiskenbaar. Zijn gonzo-donkere fantasie blijft de meest onbegrepen in zijn oeuvre, maar het is onmogelijk om je niet te laten verleiden door het verhaal.
