Superheldenfilms waren de meest dominante kracht in de populaire cultuur sinds beide in de zomer van 2008 voor het eerst verschenen IJzeren man En De donkere riddermaar acht jaar later bereikte het genre zijn hoogtepunt. In 2016 probeerde elke studio die een aandeel had in Marvel- of DC-eigendommen de reikwijdte van hun universum te verbreden om toekomstige afleveringen op te zetten: het jaar zag een botsing van helden in beide Batman versus Superman: Dawn of Justice En Kapitein Amerika: Burgeroorlogdaar zat ook de introductie van Marvel’s mystieke kant in dokter vreemd, de uitbreiding van de DCEU met Zelfmoordploegen Fox’s meest ambitieuze X-Men blockbuster met Apocalypse. Ter vergelijking: Deadpool was een slordig, mid-budget experiment dat had gevochten om groen licht te krijgen, maar dat midden februari werd gedumpt.
Het is ironisch dat Deadpool van Ryan Reynolds het gezicht is geworden van het Marvel Cinematic Universe, en dat het snauwerige randje van het personage nu de manier is waarop bijna alle actiehelden opereren. Het origineel Deadpool werd niet gebruikt als toegangspoort voor het binnenhalen van oudere personages, en het werd niet gezien als een project voor fans dat bedoeld was om publieke steun terug te winnen voor het vernederde Marvel-universum. De verschillen tussen Deadpool En Deadpool en Wolverine weerspiegel niet alleen de manier waarop het genre in de loop van het decennium is veranderd; de versie van Wade Wilson die Reynolds in 2016 maakte, is simpelweg niet dezelfde het gerucht gaat dat het binnen is Avengers: Doomsday. Die van Tim Miller Deadpool heeft zijn publiek misschien geboeid met popcultuurreferenties en flitsend ultra-geweld, maar het werd een fenomeen omdat het een verrassend oprecht underdogverhaal was.
Deadpool was berucht een film die Reynolds wanhopig wilde maken na het beschamende debuut van het personage in X-Men-oorsprong: Wolverine, en een die pas zijn relatief bescheiden budget van $ 75 miljoen binnenhaalde na positieve reacties op gelekte testbeelden. Het underdog-karakter van het begin van de film was in het uitgangspunt ingebakken; Wade is een voormalige speciale eenheidsofficier met een hart van goud, en zijn beslissing om burgerwacht te worden wordt ontsierd door zijn verrassend tragische ervaringen. Het sarcastische gevoel voor humor van Reynolds is eigenlijk Wade’s manier om om te gaan met de manier waarop het leven hem aan de kant heeft gezet, wat hem alleen maar heeft gestimuleerd om goed te doen. Hij zou zich voordoen als pizzabezorger om een enge stalker te intimideren, en hij zou het risico lopen om experimenten te ondergaan in het Angel Dust-laboratorium nadat hij de diagnose terminale kanker had gekregen. Zelfs dan is Wade’s verlangen om zijn leven te verlengen niet omdat hij geroepen is om zijn lot te vervullen, maar omdat hij in Vanessa (Morena Baccarin) eindelijk een vrouw heeft gevonden die hij wil liefhebben en beschermen.
De persoonlijke inzet van Deadpool worden versterkt door hoe goed de film functioneert als een romantische komedie. Hoewel een slimme marketingcampagne omlijstte het als het soort ‘kanker-aangrenzende romantiek’ dat Nicholas Sparks mogelijk heeft geschreven, Deadpool’s flashback-structuur omarmde de chemie tussen Reynolds en Baccarin als de basis van het conflict in de film. Ondanks dat hij altijd een grapje of een slimme opmerking op zijn tong had, heeft Wade martelingen en ziekten overleefd omdat hij eindelijk een soortgelijke ‘verloren ziel’ in Vanessa vond. Dat Deadpool zelf ondoordringbaar is voor kogels en messen betekent alleen dat hij aan meer pijn is blootgesteld dan welke sterveling dan ook in zijn leven zou kunnen verdragen.
De strengere parameters van waar een film van moet zijn DeadpoolDe schaal die de schaal kon bereiken, maakte verbindingen met het bredere Marvel universum effectiever. De terugkerende grap dat Deadpool genoegen moet nemen met de samenwerking met de meer obscure mutanten Negasonic Teenage Warhead (Brianna Hildebrand) en Colossus (Stefan Kapičić) was veel grappiger in 2016, toen het idee dat hij samen met Hugh Jackman in de hoofdrol zou spelen buiten het bereik van de mogelijkheden leek. Deadpool profiteerde van het feit dat hij zich aan de rand van het universum bevond, en niet alleen omdat hij er van veraf de spot mee kon drijven. Vergeleken met de meer dan levensgrote inzet van dat jaar X-Men: Apocalyps, Deadpool was een verhaal over herkenbare personages die gewoon probeerden de eindjes aan elkaar te knopen.
Deadpool werkte het beste als een personage aan de rand, in plaats van als gezicht van de MCU.
Studio’s uit de 20e eeuw
Het is gemakkelijk om te vergeten in een post-grappenmaker wereld waarvan een stripfilm met een R-rating ooit als een risico werd beschouwd, ook al was de jeugdige toon ervan Deadpool maakte het perfect voor tieners. De R-rating voelde als een noviteit omdat deze feitelijk meer beperkingen oplegde; omdat het budget niet rekening hield met het soort explosieve setpieces dat je in de Deadpool sequels, nam de eerste film een stijl aan van close-quarters, man-tegen-man-gevechten en vuurgevechten die meer gemeen hadden met John Wick dan het deed met De Wrekers. Hoewel Wade regelmatig doorbrekende opmerkingen over de vierde muur toevoegde om deze vechtscènes interessanter te maken, slaagden ze er in grote lijnen in door een tastbaarheid te hebben die verloren ging in andere superheldenfilms.
Ryan Reynolds (de beroemdheid) is zo oververzadigd dat hij de talenten van Ryan Reynolds (de acteur) heeft verdoezeld, die ooit een gok zou hebben gewaagd op risicovolle onafhankelijke projecten zoals Mississippi-maling En Begraven. Deadpool profiteerde niet alleen van de kwetsbaarheid die Reynolds in de rol bracht, hij droeg ook bij aan de culturele taal van de film. Voorafgaand aan Vreemdere dingen en de golf van nostalgie uit de jaren 80 die daarop volgde, het feit dat Deadpool waarnaar wordt verwezen Ferris Bueller’s vrije dag, Cobra, en Juice Newton voelde gewoon als een weerspiegeling van de persoonlijke interesses van Reynolds.
Vergeleken met het leger van varianten in Deadpool en Wolverinede strijd in het derde bedrijf van Deadpooldat zich afspeelt op een verloren parkeerplaats, voelt meer dan een beetje bescheiden aan. Omdat het personage uit de eerste film niet door het Multiversum kon reizen en beledigingen kon uiten met Chris Evans, besloot hij de verwarrende X-Men tijdlijn en het belachelijk maken van ‘Francis’, de echte naam van zijn misbruiker Ajax (Ed Skrein). Deadpool heeft nu een breder publiek dan bijna elk ander stripboekpersonage, maar hij is dat establishment ook gaan vertegenwoordigen Deadpool tegen in opstand kwam.
