Zwarte queerliteratuur gaat voor mij niet over het vinden van een utopische representatie van het zwarte queerleven. Vaak worden we gedwongen beslissingen te nemen die in strijd zijn met ons verlangen om ons welzijn te beschermen. Chinelo Okparanta’s roman uit 2015, Onder de Udala-bomen, spreekt over deze essentiële compromissen en volgt het verhaal van een jonge Igbo Nigeriaanse lesbienne, Ijeoma, die volwassen wordt ten tijde van de Nigeriaanse burgeroorlog. Eén van die onderhandelingen vindt plaats wanneer Ijeoma wordt gedwongen de Bijbel van kaft tot kaft te lezen als straf voor intieme omgang met een ander meisje. ‘Maar wat als het alleen het verhaal van Adam en Eva was dat we in de Bijbel tegenkwamen,’ vraagt ze, terwijl ze de heilige tekst herinterpreteert zodat deze aansluit bij haar geleefde ervaring. “Waarom moest dat de mogelijkheid van een bepaalde Adam en Adam of een bepaalde Eva en Eva uitsluiten? Waarom moest dat alle andere onderwerpen, alle andere geschiedenissen in diskrediet brengen?”
Terwijl Ijeoma verschillende verhalen uit de Bijbel herleest, dringt ze aan op verhalen die de afkeer en zelfhaat weigeren die ze had moeten voelen. Wat bedoeld was als een tactiek om Ijeoma’s vreemde verlangens om te buigen, verandert in een kans voor haar om deze te ontwikkelen en uit te breiden. Zoals met veel van de teksten op deze lijst leert Okparanta’s roman ons over de hoop op het ontdekken van queer verwanten in een wereld gebouwd door onderdrukkers.
Trompet van Jackie Kay
De afgelopen twee jaar ben ik ondergedompeld in de wereld van de jazz; ik heb geluisterd naar, gestudeerd en geobsedeerd door vrijwel alles wat ik in handen kon krijgen. Dit wekte uiteraard een nieuwsgierigheid naar de geschiedenis van de jazz en de zwarte queerness, dus het herlezen van Jackie Kay’s Trompet voelde als de perfecte fictieve metgezel voor deze sonische reis. Het verhaal begint met de dood van jazztrompettist en zwarte transman Joss Moody, wat resulteert in een mediaschandaal gericht op het uitje van Joss’ toegewezen geslacht bij de geboorte. Omdat het schandaal gedeeltelijk wordt aangewakkerd door de zoon (Colman) die Joss deelde met zijn vrouw Millie, terwijl hij de identiteit van zijn vader leert kennen na de dood van Joss, volgt de roman Millie terwijl ze hun huis in Londen ontvlucht naar hun regenachtige kusthuis in Torr, Ierland om te ontsnappen aan de media-aanval en haar man te treuren zoals ze hem kende. Door het hele verhaal verspreid zijn flashbacks uit hun hele relatie, waaronder het moment dat ze elkaar voor het eerst ontmoetten bij een bloedbank in Glasgow, het moment dat ze haar eigen soort spirituele transcendentie ervaart tijdens een jazzshow, de avond dat ze voor het eerst intiem waren, hun huwelijk en zijn dood.
Trompet is in de eerste plaats een verhaal over prachtige kwetsbaarheid, felle liefde en tedere intimiteit. Het is ook een verhaal van liefdesverdriet en verraad. Hoewel Joss niet meer leeft in het heden van de roman, leeft hij door de intentie en zorg van Kay’s schrijven en Millie’s geheugen. Mocht je nieuwsgierig zijn: een van mijn favoriete jazzalbums (en een perfecte begeleiding bij Trompet) is van Cecile McLorin Salvant Spooklied.
Van hen van Alexis De Veaux
.jpg)
Alexis De Veaux Van hen belichaamt het beste van het zwarte queer literaire experiment dat de nadruk legt op het vertellen van verhalen over het zwarte leven op zijn eigen voorwaarden. Gepubliceerd als een roman, geschreven in een reeks niet-lineaire vignetten die een mix van stilistische benaderingen bevatten, Van hen beweegt zich vloeiend tussen tijdlijnen en menselijke, spirituele en niet-menselijke levensvormen als vertellers om de onderlinge verbinding van het verleden, het heden en de toekomst en de realiteit van de invloed van verschillende soorten te belichten. Hierdoor volgt de roman Jules, een jonge zwarte intersekse-persoon, vanaf zijn geboorte tot aan de volwassenheid, terwijl hij zich door een reeks van locaties beweegt, waaronder het landelijke zuiden, Brooklyn en Harlem, New York, en Asheville, NC/de Blue Ridge Parkway – waarvan ik persoonlijk geloof dat het een soort overgangsritueel is voor elke zuidelijke homo en zijn geliefde als de bladeren in de herfst verwisselen. Terwijl De Veaux de gevarieerde vormen van interpersoonlijk, familiaal en medisch geweld blootlegt waarmee intersekse mensen worden geconfronteerd, zet De Veaux Jules’ eigen belichaamde, gendergerelateerde en seksuele experimenten op de voorgrond terwijl ze navigeren door verlangen, intimiteit en romantiek, zowel met anderen als met zichzelf.
