Toen we besloten om te rangschikken de beste films uit Los Angelesdachten we dat 101 titels genoeg zouden zijn: ruimte genoeg voor onmiskenbare klassiekers, persoonlijke obsessies en zelfs een schuldig genoegen of twee. Natuurlijk was dat niet het geval. U liet het ons weten, waarbij u veel van onze selecties onderschreef, maar volhield dat we er een paar hadden gemist.
Bij het doorzoeken van uw reacties kwamen veertien films met de meest gepassioneerde belangenbehartiging naar voren. Je vindt ze hieronder in alfabetische volgorde. Samen vormen ze een volkomen geldige alternatieve lijst, een lijst die de glamour en romantiek van LA – en de liefdevolle plasticiteit ervan – net zo goed weergeeft.
‘Amerikaanse gigolo’ (1980)
Richard Gere en Lauren Hutton in de film ‘American Gigolo’.
(Paramount-foto’s)
Lezer Cindy Simon van Pacific Palisades deelt een anekdote: “Ik was net vanuit New Jersey naar LA verhuisd. Mijn vriendin en ik – jonge moeders – stapten uit ons op baby’s gerichte leven om ‘American Gigolo’ te zien. De eerste scène was de ongelooflijke Richard Gere die soepel buiten een strandhuis in Malibu liep. Mijn vriend en ik snakten letterlijk naar adem!”
Er valt zoveel aan te bevelen voor deze film: een uitstekende keuze en een betreurenswaardige omissie van onze kant. Het is niet alleen verantwoordelijk voor het introduceren van Blondie’s “Call Me” aan de wereld, het doet dit ook via een openingsscène van cruisen op de Pacific Coast Highway die het hedonisme van LA vrijwel definieerden toen de jaren ’70 de jaren ’80 werden.
‘Het jubileumfeest’ (2001)
Jennifer Beals, Alan Cumming en Jennifer Jason Leigh in de film ‘The Anniversary Party’.
(Peter Sorel / Fine Line-functies)
“Een disfunctioneel showbizzhuwelijk in de Hollywood Hills, een feest met een verloren hond, waar moet je niet van houden?” vraagt lezer Jim Ehlers uit Pasadena. “Het is zo iconisch LA – het sexy moderne huis uit het midden van de eeuw. Wanneer krijg je Parker Posey, Gwyneth Paltrow en John C. Reilly in dezelfde cast?”
Dat spectaculaire huis met glazen wanden in de Hollywood Hills is de Schaarman Houseontworpen door architect Richard Neutra. Maar fans kennen de film om andere redenen: Phoebe Cates kwam met pensioen om op te treden met haar co-ster uit “Fast Times at Ridgemont High”, Jennifer Jason Leigh. Het hedendaagse publiek lonkt naar een jonge Alan Cumming.
‘Stad van Goud’ (2015)
Jonathan Gold in de documentaire ‘City of Gold’.
(Sundance selecteert)
Junko Garrett van Eagle Rock zegt dat deze documentaire “de essentie van LA weergeeft: diversiteit en levendigheid, geweldig eten en geweldige mensen. Ik was een grote fan van de artikelen van Jonathan Gold en keek er elke week naar uit.”
Wij ook. Het omnivoor enthousiasme van Gold blijft een leidraad voor zoveel Angelenos en zijn Pulitzer-winnende voedselschrijven is gemakkelijk te vinden. We gaan nog steeds naar verschillende restaurants uit de film: Jitlada, Chengdu Taste, Guelaguetza.
‘Crash’ (2004)
Thandiwe Newton en Matt Dillon in de film ‘Crash’.
(Lorey Sebastian / Lions Gate-films)
Meer dan een paar van onze lezers betreurden het weglaten van een Oscar-winnende beste film als ‘Crash’. Jim Rodriguez van Torrance zegt dat het “de wezenlijke realiteit weergeeft dat in LA alle niveaus van sociale lagen op een of ander moment naast elkaar bestaan op onze wegen en snelwegen, gescheiden door een paar meter metaal en glas. En toch nog steeds zo geïsoleerd van elkaar.”
En Ian Barnard van DTLA noemt de film “een prachtig tegengif voor Hollywoods witgekalkte en onrealistisch glamoureuze afbeeldingen van LA”. Het toont de stad “in al zijn diversiteit, vooroordelen, tegenstrijdigheden, ongelijkheid en vrijgevigheid.”
Voor ons zal “Crash” altijd de film zijn die de glorie van “Brokeback Mountain” heeft gestolen. Maar laten we genereus zijn en daar rekening mee houden Carney’s Restaurant op Ventura krijgt een mooi moment.
‘De dag van de sprinkhaan’ (1975)
William Atherton, links, en Donald Sutherland in de film ‘The Day of the Locust’.
(Paramount-foto’s / Getty Images)
De roman van Nathanael West is natuurlijk essentieeldus waar is de film? Lezer Andrea Hales, een San Diegan die vijftien jaar in Los Angeles heeft gewoond, noemt de filmversie “griezelig en fascinerend, en geeft de essentie van Los Angeles weer: de stad van hoop en dromen, branden en rellen. De setting is het Hollywood van de jaren dertig, maar het zou ook vandaag de dag kunnen zijn.”
Eén ding is zeker: als one-stop-shop voor klassieke LA-locaties kun je niet veel beter doen dan ‘The Day of the Locust’, dat ons meeneemt naar het Ennis House, Paramount’s iconische Bronson Gate en Grauman’s Chinese Theatre.
‘Aardbeving’ (1974)
Een scène uit de film ‘Earthquake’.
(Verenigde archieven / Hulton-archief / Getty Images)
Lezer Dina Schweim, die schrijft vanuit Winston-Salem, NC (prima, in dit geval laten we het perspectief van een buitenstaander toe), uitte haar teleurstelling dat ze “Earthquake” niet op onze lijst aantrof: “Er zijn weinig dingen waar ik meer van hou dan van een goede rampenfilm die LA vernietigt om het fantasievolle en corrupte in evenwicht te brengen – en ja, ik was blij om te zien dat ‘Volcano’ op de lijst stond, maar ‘Earthquake’ geeft echt de rauwe kern weer van hoe vernietiging in LA eruit kan zien.”
De film is grotendeels opgenomen op de Universal-backlot en we zouden willen dat deze meer een authentiek LA-gevoel had. Maar als je er voldoening uit haalt als je ziet dat de stad vernield wordt (en wie doet dat soms niet?), staan we dat gerommel niet in de weg.
‘(500) Zomerdagen’ (2009)
Joseph Gordon-Levitt en Zooey Deschanel in de film “(500) Days of Summer.”
(Chuck Zlotnick / Fox Zoeklichtfoto’s)
Je vindt deze leuk. Echt vind het leuk. “Het viert en verfraait de stad op een manier die weinig andere films ooit hebben gedaan”, zegt Anthony Cavalluzzi van Yorba Linda, en voegt eraan toe: “De afwezigheid ervan maakt de lijst volledig ongeldig.” En Michael Backauskas van Beverlywood schrijft: “Ik ben er vijf keer geweest en dat doe ik nooit.”
Elke film over een aspirant-architect zal het beste uit zijn locaties halen. Als je rouwt om de bank voor geliefden in Angel’s Knoll Parkweet dat het door deze film onsterfelijk is geworden.
‘Krijg Shorty (1995)’
John Travolta en Rene Russo in de film ‘Get Shorty’.
(MGM)
De dialoog van deze komedie werd tweemaal in onze commentaren geciteerd. Voor lezer Sean Dickerson van Beverly Grove geeft de film ons “misschien wel de beste zin over onze stad: ‘Wat heeft het voor zin om in LA te wonen als je niet in de filmwereld zit?'” En voor David Hughes van Sierra Madre komt het moment waarop John Travolta’s gangster die Hollywood-wannabe is geworden, wordt gevraagd wat hij weet over de filmwereld: “Ik denk niet dat de producer veel hoeft te weten.”
Er schuilt een ongedwongen charme in de manier waarop Travolta’s personage verliefd wordt op Hollywood: hij is al een filmnerd, maar andere elementen vallen voor hem op zijn plaats. Kijkers met adelaarsogen zullen zowel de Aero- als de Vista-theaters herkennen.
‘Grand Canyon’ (1991)
Kevin Kline en Danny Glover in de film ‘Grand Canyon’.
(Vos uit de 20e eeuw)
Paul Krekorian van Encino noemt dit “een briljante en onderschatte studie van het leven in Los Angeles. Op een zeer persoonlijke manier legt het zoveel van de maatschappelijke uitdagingen bloot waar Los Angeles altijd mee worstelt: economische segregatie, raciale verdeeldheid en onrecht, geweld, de ongelijkheid tussen door Hollywood gecreëerde façades en de realiteit van het gewone leven, en de strijd om betekenis en inhoud te vinden.”
De schrijver en regisseur, Lawrence Kasdan, was er ook verantwoordelijk voor “De grote kou,” een soortgelijk portret van de generatiewisseling, en er zijn rustige momenten in ‘Grand Canyon’ die tot zijn beste behoren. Het begint ook met een Lakers-spel.
‘Ridder van Bekers’ (2015)
Christian Bale in de film ‘Knight of Cups’.
(Melinda Sue Gordon / Broad Green Afbeeldingen)
Lezer Peter Turman van Brentwood ziet diepte in Terrence Malicks schuine portret van een verstrooide scenarioschrijver (Christian Bale) die op zoek is naar genade maar veel seks vindt. Hij noemt het ‘een koortsdroommeditatie over Los Angeles en Hollywood, met zijn beloften, hersenschimmen, illusies, verleidingen, nachtmerries en teleurstellingen, verteld door een groot filmmaker die weet waarover hij spreekt.’
Malick filmde door heel Los Angeles, maar zijn momenten op het terrein van Warner Bros., met de enorme aantallen studiogebouwen die opdoemen, zijn misschien wel zijn mooiste.
‘Verloren snelweg’ (1997)
Patricia Arquette en Balthazar Getty in de film ‘Lost Highway’.
(oktoberfilms)
Zelfs met twee andere David Lynch-films op onze lijst was dat niet genoeg voor Clark Leazier uit West Hollywood, die de LA-vergezichten en oriëntatiepunten in ‘Lost Highway’ ‘de meest verbrande in mijn hoofd noemt – vooral de Firestone Auto Shop die nu de populaire All Season Brewing in Mid City is. Ook legt het de nachtelijke autoritten in Zuid-Californië op een rommelige maar nauwkeurige manier vast.’
Lynch-obsessieven kennen ‘Lost Highway’ als de enige verhalende film waarin je het huis van de regisseur kunt zien, een deel van zijn terrein aan Senalda Drive in de Hollywood Hills, dat wordt gebruikt als decor voor het landhuis van zijn hoofdpersonen.
‘Spanglish’ (2004)
Paz Vega, links, Téa Leoni en Adam Sandler in de film ‘Spanglish’.
(Bob Marshak / Columbia-foto’s)
Rochelle Lapides uit Ventura County zegt: “Het vertelt een van de essentiële verhalen van onze Mexicaanse immigrantenbevolking in Los Angeles en de culturele uitdagingen waarmee ze worden geconfronteerd. Bovendien is het naar mijn mening een van de beste dramatische rollen van Adam Sandler.”
Akkoord, vooral over Sandler, wiens draai in “Punch-Drunk Love” zo indruk maakte regisseur James L. Brooksbesloot hij hem hier te casten. De romantische patioscène van de film wordt gefilmd in het restaurant van Beverly Hills De hemel.
‘Ster 80’ (1983)
Mariel Hemingway, links, Eric Roberts en Cliff Robertson in de film “Star 80.”
(Paramount-foto’s / Getty Images)
‘Over sterven voor de droom gesproken’, schrijft William Mariano van Escondido. “Het werd gefilmd op dezelfde plek waar ze stierf.” Hij bedoelt Playboy-model Dorothy Stratten, vermoord door haar zieke echtgenoot Paul Snider in een huis in Rancho Park dat daadwerkelijk werd gebruikt voor de productie van de film tijdens het filmen van hun dramatisering van de misdaad.
“Star 80” kristalliseert de onheilspellende kant van de LA-mythe uit, als een plek waar je aankomt, succes vindt (en uitbuiting) en daarbij vernietigd wordt. Bob Fosse-completisten moeten het zien; het was de laatste film van de regisseur “All That Jazz”.
‘Tequila-zonsopgang’ (1988)
Kurt Russell, Michelle Pfeiffer en Mel Gibson in de film ‘Tequila Sunrise’.
(Warner Bros. Afbeeldingen)
Jean Clark van Manhattan Beach viert de cast, de cinematografie en het plot van deze thriller, die ze samenvat als “klassieke good guy versus bad guy en de vrouw die van ze allebei houdt, tegen de donkere onderbuik van het glamoureuze LA en zijn gouden stranden in de jaren tachtig.”
En Jean zou het weten: de film is grotendeels opgenomen rond Manhattan Beach. Maar ga niet op zoek naar het restaurant Vallenari’s van Michelle Pfeiffer. Het was volledig gebouwd op een geluidsbeeld.
