Mijn vader is altijd een sociaal persoon geweest die niets liever doet dan praten met familieleden, vrienden en ex-collega’s.
Het leek dus een leuk idee om voor zijn mijlpaal 90e verjaardag een verrassingsfeestje voor hem te geven in een cricketclub in de Verenigde Staten Engelse stad waar ik ben opgegroeid.
Het was onze bedoeling ‘groot te worden of naar huis te gaan’, en mijn zus, Alison, en ik vroegen tientallen mensen om bij de viering aanwezig te zijn.
We kozen voor een krantenthema omdat papa voormalig hoofdredacteur was van een plaatselijke krant. Ik heb uren besteed aan het ontwerpen van de uitnodiging, waarbij ik benadrukte dat het evenement uiterst geheim was, en het lettertype van een ouderwetse typemachine gebruikte.
Het feest werd met militaire precisie georganiseerd
Ook mama bleef in het ongewisse omdat we wilden dat het ook voor haar een verrassing zou zijn.
De gastenlijst groeide met de dag terwijl we contact opnamen met mensen uit alle delen van papa’s leven, inclusief zijn schoonzus, neef, nichten, neven en buren.
De meeste aanwezigen waren journalisten die gedurende de zeventig jaar dat hij in druk was met hem hadden samengewerkt. We stelden ons zijn vreugde voor toen hij hen weer ontmoette.
Mijn zus en ik planden het feest met militaire precisie vanuit onze huizen aan weerszijden van de rivier Atlantische Oceaan.
Het feest vond tenslotte plaats. Met dank aan de auteur.
We kochten lopers voor de tafels, lijstten een enorme welkomstposter in, maakten slingers en bestelden een enorme taart die eruitzag als de voorpagina van papa’s geliefde krant.
Toen, twee weken voor het feest, kreeg papa een hartstilstand. De afgelopen maanden had hij tekenen van vertraging vertoond, maar het was een verschrikkelijke schok.
Gelukkig is de hartaanval was relatief mild, maar het was genoeg om hem in het ziekenhuis te houden, gevolgd door een revalidatiecentrum voor de komende zeven dagen.
Mijn moeder en Ali bleven aan zijn bed zitten, terwijl ik bezorgde telefoontjes pleegde vanuit de VS. Het was vreselijk om zo ver weg te wonen terwijl mijn familie in nood was.
De zorgen waren al erg genoeg, maar ik geef toe dat ze nog verergerd werden door het feit dat we de… verjaardagsfeestje. De gezondheid van mijn vader was de absolute prioriteit, maar mensen hadden naar deze gelegenheid uitgekeken en treinkaartjes en hotels geboekt.
Papa had virtueel kunnen verschijnen
Ik voelde me egoïstisch omdat ik die gedachten had, maar kon mezelf er nog niet toe brengen het feest helemaal af te zeggen. Ik overlegde met Ali, die het ermee eens was dat we het over een paar dagen opnieuw moesten beoordelen.
Hoewel papa al snel tekenen van verbetering vertoonde, stonden wij voor een dilemma. Moeten we het “verstandige doen” en het feest afblazen? Misschien was er een compromis. Wat als het evenement ter ere van mijn vader zou doorgaan, of hij er nu bij was of niet?
Hij was net zo genereus als sociaal, en zou niet hebben gewild dat iemand teleurgesteld of verdrietig zou zijn. Bovendien zou hij een kick krijgen van alle eerbetoon aan hem.
We stuurden een e-mail om de gasten te vertellen wat er was gebeurd. We zeiden dat we het begrepen als ze wilden weigeren, maar hoopten dat ze dat niet zouden doen. Papa zou zelfs virtueel kunnen verschijnen op een gigantisch tv-schermzeiden wij.
De auteur houdt een toespraak op het verjaardagsfeestje van haar vader. Met dank aan de auteur.
De meeste mensen dachten dat het leuk zou zijn om samen te komen voor een reünie en papa te vieren. Als ze niet samen het glas konden heffen en hem konden waarderen, wanneer zouden ze dat dan wel kunnen?
Tot onze opluchting kwam papa de week daarop weer bij elkaar. Hij keerde terug van het ziekenhuis en werd weer heel joviaal. Mijn man en ik vlogen zoals gepland naar Engeland, en hij was blij ons te zien.
Toch bleef er een groot vraagteken over de partij bestaan. Het medische team van mijn vader was onder de indruk van zijn voortdurende herstel en Ali vroeg hun om advies. Ze wilde weten of het voor hem veilig was om aanwezig te zijn. Ze zeiden dat het zijn moreel een boost zou geven en hem iets zou geven om naar uit te kijken.
Papa hield zelf een toespraak
Uiteraard hebben we de lunch niet meer bewaard een verrassing en vroeg papa om zijn mening. Er was geen druk, zeiden we, maar als de gedachte aan een feest hem aansprak, zouden we ons best doen om hem daar te krijgen.
Zijn gezicht lichtte op. ‘Ik kan niet wachten om iedereen weer te zien’, zei hij.
We lieten het wachten tot de ochtend zelf, zodat hij uiteindelijk kon beslissen. Als hij zin had om te komen, prima. Zo niet, dan zou dat prima zijn. Het maakte niet zoveel uit, want hij zou er in gedachten bij zijn.
Toch heeft papa, trots en vastberaden, het persoonlijk gehaald. Hij schudde iedereen in de zaal de hand en lachte om de toespraken. Hij heeft er zelf ook één gegeven.
Het feest was een daverend succes. Ali en ik waren het erover eens dat we het juiste hadden gedaan. We hadden papa in jaren niet zo gelukkig gezien.
