Recensie ‘Calle Málaga’: Carmen Maura schittert in uitdagende, complexe vertolking

Ouder worden betekent dat je waardering voor de dagelijkse geneugten van het leven toeneemt, vooral naarmate ongemakkelijkere realiteiten zich voordoen. Maria Angeles (Carmen Maura), die haar hele leven in Tanger woont, maakt deel uit van de diepgewortelde Spaanse gemeenschap van de bruisende Marokkaanse stad en is zo’n dankbare senior. We zien haar aan het begin van “Calle Málaga” in een staat van glimlachende tevredenheid, terwijl ze door de straten van de buurt loopt en wordt begroet door verkopers.

Wat ze echter zeker niet verwacht, terwijl ze eten koopt en croquetas maakt ter voorbereiding op een langverwacht bezoek van haar dochter uit Madrid, is dat deze reis een bedreiging zal vormen voor alles wat haar dierbaar is. Dat komt omdat Clara (Marta Etura), een gescheiden moeder die moeite heeft om de rekeningen te betalen, arriveert met het nieuws dat ze het statige oude appartement verkoopt waar haar moeder, een weduwe, al veertig jaar in woont. Zal het niet fijner zijn voor Maria om bij haar in Spanje te wonen en dichter bij haar kleinkinderen te zijn? Of op zijn minst lokaal verzorgd worden in een Spaans gespecialiseerd begeleid wonen?

De blik op Maura’s gezicht – het meest verfijnde instrument van deze gevierde acteur – suggereert een reeks emoties met betrekking tot gedwongen ouderschap of oma-dom die veel minder meegaand zijn.

Hoe Maria omgaat met haar dreigende ontworteling vormt de kern van de derde speelfilm van de Marokkaanse filmmaker Maryam Touzani, haar vervolg op het eveneens gevoelige familiedrama. ‘De blauwe kaftan.’ ‘Calle Málaga’, geschreven samen met Touzani’s echtgenoot Nabil Ayouch, is echter geen passief verhaal, maar slechts tevreden met de geïnternaliseerde pijn van acceptatie. Het is tot op zekere hoogte een emotionele overvalfilm en protestverhaal in delicate harmonie, in die zin dat Maria, nadat ze er aanvankelijk mee had ingestemd om in dat seniorencentrum in Tanger te worden geplaatst terwijl haar bezittingen in dozen worden gedaan of verkocht, plannen maakt om haar leven terug te stelen onder de neus van haar afwezige dochter.

Als je niet te goed kijkt naar de details van Touzani’s charmante scenario – dat vereist dat veel dingen op hun plaats vallen, als dat leuk is – wordt de film een ​​zoet en pittig tegenverhaal voor verhalen over ouder worden die hun hoofdrolspelers betuttelen. (Een ander opmerkelijk voorbeeld was de meeslepende Amerikaanse indie van vorig jaar “Vertrouwde aanraking.”) Maria wordt in wezen een sluwe kraker in haar eigen appartement dat te koop staat, waarbij ze enkele spullen terugwint van een hardnekkige maar steeds begripvollere antiekhandelaar (een goed gecaste Ahmed Boulane) en een slimme manier bedenkt om geld te verdienen met de hulp van vriendelijke buurtkinderen die haar aanbidden. Haar gok zet zelfs de deur open voor onverwachte romantiek, waardoor ze regelmatig praat met Josefa (María Alfonsa Rosso), een jeugdvriendin, en een steeds openhartiger openhartigheid krijgt.

Het is moeilijk om iemand anders voor te stellen dan Maura, haar amandelvormige ogen even krachtig suggestief als altijd, die Maria’s verjongde geest en sensualiteit met evenveel magnetisme overbrengen. Touzani, een no-nonsense, geduldige regisseur met een voorliefde voor de eenvoud van menselijke interactie, vertrouwt er impliciet op dat haar ster het bruisen en de complexiteit van de film zal dragen, ook al zou je misschien willen dat het filmmaken iets minder eenvoudig was.

Er is tenslotte een afrekening voor Maria’s situatie die we niet anders kunnen dan in ons achterhoofd houden. Omdat onze eerste korte glimp van Clara sympathiek is – in plaats van handig vijandig – weten we dat “Calle Málaga” geen genoegen zal nemen met een nette oplossing. En dat is niet het geval, behalve dat het ons een zicht geeft op Maria’s streven naar vrijheid dat, net als het rozenblaadje dat een van Touzani’s favoriete beelden is, de lucht verfraait, of deze nu nog verbonden is met de wortels of gescheiden en bezaaid is als iets dat kwetsbaar is in het leven.