Hoe de Wuthering Heights van 2026 de klassieke roman van Emily Brontë verandert

Dit artikel bevat grote spoilers voor ‘Wuthering Heights’.

Emerald Fennell’s langverwachte bewerking van “Wuthering Heights” is eindelijk hier, en g’lawd heeft de regisseur van “Saltburn” en “Promising Young Woman” een aantal enorme veranderingen in het bronmateriaal aangebracht. Terwijl ik de film zeker niet zou classificeren als een van de slechtste films gebaseerd op boeken (die eer is weggelegd voor “The Electric State”), “Wuthering Heights” zal zeker een van de meest controversiële zijn en een aanpassing die terecht gedoemd is polariserend te zijn. Fennell’s kijk op het materiaal is twijfelachtig, waarbij het weelderige, weelderige productieontwerp van de film net zo effectief als afleiding dient als rinkelende autosleutels in het bijzijn van een baby. Het is een tot leven gekomen clinch-cover die onder alle andere omstandigheden een droom zou zijn die uitkomt.

Helaas, dit is een variant op de gelijknamige klassieke roman van Emily Brontë, een verhaal dat de literaire conventies trotseerde door te weigeren een eenvoudig moreel verhaal te bieden en in plaats daarvan prioriteit gaf aan de nadruk op de destructieve mogelijkheden van menselijke emoties. Als je het boek van Brontë niet kent, is Fennells versie van “Wuthering Heights” een lust voor het oog met enkele redelijk stomende scènes (vooral als je niet in de Tumblr-mijnen bent vervalst of in de tijd hebt gezeten om AO3 af te speuren), maar je zult zeker missen waarom zoveel mensen het bestaan ​​van de film afkeuren. Dus als je op zoek bent naar een algemeen overzicht van de wijzigingen die zijn aangebracht in de originele roman, beschouw dit dan als een inleidende verkenning van alle manieren waarop ‘Wuthering Heights’ uit 2026 een klassieker opnieuw vormgeeft.

Om eerlijk te zijn tegenover Emerald Fennell: de overgrote meerderheid van de ‘Wuthering Heights’-aanpassingen hebben de neiging zich te concentreren op de eerste helft van de roman – de relatie tussen Catherine en Heathcliff – in plaats van te proberen de volledige reikwijdte van Emily Brontë’s werk vast te leggen, dat ongeveer 30 jaar en meerdere generaties beslaat. Door de focus te verkleinen, zet Fennells film veel van de meer verontrustende gotische elementen uit de roman buiten beschouwing: er is geen geest van Cathy die Heathcliff achtervolgt, en de bovennatuurlijke onderstroom die het boek veel van zijn emotionele intensiteit geeft, ontbreekt. Deze keuze betekent ook dat de film de tweede generatie personages niet onderzoekt, met name de kinderen van Cathy en Heathcliff, wier levens diep worden gevormd door de cyclus van wreedheid en wraak die ze van hun ouders hebben geërfd. Door deze generatie-uitval echter weg te laten, verliest Fennells bewerking een van Brontë’s centrale thema’s: hoe obsessie en wraak nog lang nagalmen nadat de makers ervan verdwenen zijn.

Bovendien verlaat de film het gelaagde kaderverhaal van de roman. Er is geen meneer Lockwood die het verhaal bemiddelt, geen Nelly Dean die het compliceert met haar eigen vooroordelen, en geen perspectieven van Isabella of Zillah om de emotionele lens te verbreden. In plaats daarvan wordt de relatie tussen Cathy en Heathcliff enigszins zakelijk weergegeven. Hoewel dit een interessante creatieve keuze is, wordt het voor het publiek minder duidelijk dat Cathy een onbetrouwbare verteller is, wat de morele dubbelzinnigheid verzacht die de roman definieert.

Misschien wel de meest controversiële verandering is echter het weglaten van de iconische sterfbedscène tussen Heathcliff en Cathy. Hoewel fragmenten van de dialoog elders voorkomen, is de afwezigheid van Heathcliffs verwoestende pleidooi (“Ik hou van mijn moordenaar. Maar die van jou… hoe kan ik?”) opvallend. Artistieke vrijheden zijn onvermijdelijk, maar het verwijderen van dit moment lijkt op het aanpassen van ‘Romeo en Julia’ zonder de balkonscène. Jij kanmaar waarom zou je?

Een van de grootste controverses rond Emerald Fennells bewerking van “Wuthering Heights” is de cast van Jacob Elordi als Heathcliff. Voor degenen die niet bekend zijn met de roman van Emily Brontë: Heathcliff is niet wit. Hoewel zijn ras / etniciteit niet expliciet wordt geïdentificeerd, wordt er beschreven dat hij een donkerdere huid heeft, wordt hij vaak een ‘Lascar’ genoemd (een term voor Zuid-Aziatische / Indiase zeilers), en wordt er vaak een smet gebruikt die verwijst naar Roma-reizigers die naar hem worden geslingerd als een belediging. Een groot deel van de reden waarom Cathy en Heathcliff niet samen kunnen zijn, is dat hij niet blank is, en dat de racistische mishandeling waarmee hij zijn hele leven te maken krijgt, de motivatie is voor de wreedheid die hij aan de dag legt naarmate hij ouder wordt. Fennell maakt dit ingewikkeld door de Pakistaanse acteur Shazad Latif te casten als Cathy’s rijke echtgenoot, Edgar Linton. Een deel van Heathcliffs jaloezie op Edgar is niet alleen dat hij met Cathy trouwt, maar ook dat zijn blankheid hem privileges oplevert die Heathcliff nooit zal ervaren. Deze spanning bestaat niet binnen de omlijsting van de casting.

Het niet beperken van castingbeslissingen per ras is iets dat moet worden aangemoedigd, maar we kunnen de manier waarop racen niet negeren zullen de betekenis van het verhaal inherent veranderen. Het is bekend dat George A. Romero niet op zoek ging naar een zwarte acteur om de held van ‘Night of the Living Dead’ te spelen. maar door Duane Jones als Ben te castenveranderde de politiek van de film volledig vanwege zijn ras. Op dezelfde manier levert Hong Chau een fantastische prestatie als Nelly Dean, die wordt geherframed als de belangrijkste antagonist, maar als een van de enige andere niet-blanke acteurs in de film, presenteert “Wuthering Heights” Nelly en Edgar als de twee grootste obstakels voor een nog lang en gelukkig leven. Intentie doet de impact niet teniet, en de optiek van deze keuze is op zijn best twijfelachtig en in het slechtste geval ronduit racistisch.

Een andere enorme verandering in het verhaal betreft de mannen in Cathy’s familie, wanneer de vriendelijke meneer Earnshaw en Cathy’s wraakzuchtige broer Hindley – die het haat dat zijn vader duidelijk de voorkeur geeft aan zijn surrogaatzoon Heathcliff – worden gecombineerd in één personage. Dit verandert Mr. Earnshaw (prachtig gespeeld door Martin Clunes) in een dronken, beledigende gokker. Op papier is het geenszins een slechte verandering, maar het ontbreken van een levenslange tegenstander voor Heathcliff verwatert de spanning die de gedoemde geliefden uit elkaar houdt en leidt ertoe dat het conflict min of meer neerkomt op ‘communicatieproblemen’.

Op dezelfde manier is de diepgelovige, oudere en chagrijnige dienaar Joseph nu een sexy lieverd die wordt gespeeld “House of the Dragon” anime-schurk Ewan Mitchelldie net zo gestoord is als Cathy en Heathcliff. Hij vertegenwoordigt niet langer het rigide traditionalisme van voorgaande generaties, wat wederom de verwatering van het conflict tussen Cathy en Heathcliff met de samenleving bevordert.

Een andere verandering, die ongetwijfeld controversieel zal zijn, maar in ieder geval wild genoeg is om leuk te zijn, is de verandering in Isabella’s persoonlijkheid. Nu Edgar’s afdeling, in plaats van zijn zus, speelt Alison Oliver Isabella als een onhandige, onvolwassen, zachtmoedige onderdanige die wacht op een dominante om haar bevelen te geven. Ondanks dat ze weet dat Heathcliff nooit echt van haar zal houden en haar alleen maar wil gebruiken om Cathy terug te pakken, geeft Isabella zich graag over en gaat zelfs zo ver dat ze een onderdanige rol als huisdier nastreeft, blaffend en kruipend als een hond. Dit betekent dat Heathcliff haar niet vermoordt feitelijk huisdierhond, zoals hij doet in het boek, en biedt Isabella autonomie in plaats van dat ze weer een vrouw is die Heathcliff moet mishandelen. Buuuuuuut, het dient opnieuw om de wreedheid van Heathcliff te verzachten en weg te nemen wat het boek zo fascinerend maakte.

“Wuthering Heights” speelt nu overal in theaters.