Waar connectiviteit is, is bewaking

Tijdens de Covid-pandemie in China breidde het staatstoezicht, mogelijk gemaakt en ondersteund door nieuwe technologieën, zich exponentieel uit in naam van de volksgezondheid.

Burgers kregen kleurcodes en toegangseisen toegewezen die bepaalden waar ze wel en niet naartoe mochten, afgedwongen door camera’s buiten de huizen van mensen, verdeeld in buurtrasters voor continue monitoring van bewegingen. Door kruisverwijzingen naar netwerkconnectiviteit werd een ongekende data-aggregatie mogelijk, waarbij alles werd gecombineerd met reisgeschiedenis, online winkelpatronen, mobiele-telefoongebruik en ID-nummers.

Hoewel het destijds als noodzakelijke maatregelen werd beschouwd om de besmetting tegen te gaan, was het voorspelbaar dat de staat, zodra de pandemie voorbij was, ook de infrastructuur die hij had opgebouwd zou gebruiken voor politieke monitoring en controle. Dat is in feite gebeurd, verder versterkt door nieuwe gezichtsherkenningstechnologie en de alomtegenwoordige uitbreiding van cameradekking. Het is geschat dat er vandaag de dag één camera voor elke twee burgers in China is.

Net als de meesten van ons in het Westen was ik gewend aan het toezicht houden op het kapitalisme, waarbij mijn persoonlijke online activiteiten werden gevolgd, zodat marketeers mij konden verkopen waarvan ik niet wist dat ik ze nodig had. Ik berustte voor gemak en toegang. Maar tijdens de Covid-dagen van 2019 verwierp ik nog steeds de mogelijkheid dat de regering in Amerika ooit de Chinese kant op zou kunnen gaan.

Ik denk er in 2026 anders over, net zoals ik dat doe over de eens zo verre mogelijkheid van geknoei met verkiezingen, door de overheid gesteunde vergelding tegen politieke vijanden, de politisering van het ministerie van Justitie, de demonisering van de rechtbanken en de erosie van de rechtsstaat.

Het is niet alleen zeer verontrustend dat twee mensen werden doodgeschoten door gemaskerde ICE-agenten tijdens hun campagne in Minneapolis om immigrantencriminelen uit te roeien, maar dat de slachtoffers niet-criminelen en Amerikaanse staatsburgers waren. Wat op de lange termijn het meest alarmerend is, is dat het surveillanceapparaat dat is opgezet om criminelen op te sporen, al wordt gebruikt tegen andersdenkende activisten.

Zoals de New York Times rapportenOp 10 januari werd Nicole Cleland, een activiste die de ICE-activiteiten in Minnesota in de gaten hield, door een agent tegengehouden. Hoewel de twee elkaar nog nooit hadden ontmoet, liep de agent naar haar auto en verraste haar door haar bij haar naam aan te spreken. Hij vertelde haar dat ze was geregistreerd door zijn gezichtsherkenningstechnologie, die was verbonden met een ID-database.

Verschillende technologiebedrijven, zoals Clearview AI, Inc. en Palantir Technologies, werken samen met ICE om data-analyses te bieden die mobiele telefoongebruik, sociale media en online activiteiten koppelen aan andere overheids- en commerciële gegevens om de realtime locaties van mensen te identificeren, aldus het Times-onderzoek.

Volgens huidige en voormalige functionarissen van het ministerie van Binnenlandse Veiligheid waarmee The Times contact heeft opgenomen, “worden technologieën niet alleen gebruikt om immigranten zonder papieren te identificeren, maar ook om burgers op te sporen die hebben geprotesteerd tegen de aanwezigheid van ICE.”

Dit is waar het begint. Net zoals pandemiegerelateerde surveillance in China veranderde in een alomvattend monitoringsysteem, zo zal ook de surveillancemissie van het opsporen van immigrantencriminelen, zoals ze al heeft gedaan, zelfs in de VS het politieke leven binnensluipen.

Als de infrastructuur eenmaal voor één doel is geïnstalleerd, is het risico groter dat deze voor andere doeleinden wordt gebruikt. Om te beginnen zijn slechte elementen of ‘gevaarlijke criminelen’ een politieke vastberadenheid, zoals toen de hoofden van Homeland Security en ICE de dodelijk neergeschoten Minnesota-speler Alex Pretti preventief bestempelden als een ‘binnenlandse terrorist’.

Ik heb lange tijd wantrouwig tegenover het staatsgezag gestaan ​​en had nooit gedacht dat Amerika een punt zou bereiken waarop onze constitutionele bescherming wankelt, omdat de nieuwste technologische innovaties samenkomen met demagogische politiek en zo de institutionele checks and balances waardoor republieken standhouden, aantasten.

Toen ik zeventien was, heb ik mijn verzet tegen de oorlog in Vietnam kenbaar gemaakt door mij niet in te schrijven voor het ontwerp. In die tijd was dat een misdrijf waar een gevangenisstraf van vijf jaar op stond, waarvoor ik bereid was te boeten voor mijn veroordelingen.

Toenmalig president Richard Nixon stelde een ‘vijandenlijst’ op van tegenstanders van de oorlog, afluisterde hun telefoons af, onderzocht ze via de Internal Revenue Service en probeerde ze anderszins in diskrediet te brengen. Hij liet de FBI los, die regelmatig anti-oorlogsactivisten in het hele land en op universiteitscampussen in de gaten hield. Burgerlijke libertariërs waren geschokt.

Hoewel ik nauwelijks een prominent figuur was in de anti-oorlogsbeweging, hoorde ik later, toen ik via de Freedom of Information Act mijn FBI-dossiers verkreeg, dat de FBI in de zomer van 1972 en de winter van 1973 bij acht verschillende gelegenheden in vier verschillende steden mijn verblijfplaats en activiteiten had opgespoord door middel van persoonlijk toezicht of door heimelijk informatie te verkrijgen van ‘vrienden van vrienden’ en familieleden.

In die tijd was er geen manier om alle bekende informatie over mij, die door AI uit een database was gehaald, te vergelijken. Dus ondanks al hun rondsnuffelen heeft de FBI nooit ontdekt dat ik me niet had aangemeld voor het ontwerp, waarvoor ik ter plekke had kunnen worden gearresteerd. (Toen Jimmy Carter in 1977 tot president werd gekozen, verklaarde hij amnestie voor alle ontwerp-weerstanders.)

In onze koortsachtige jeugd beschouwden we de lamme bureaucratische inefficiëntie van die jaren als de ingrediënten van een politiestaat. Hadden we maar geweten hoe het echte ding eruit zou kunnen zien.

De hedendaagse AI-verbeterde connectiviteit, toegepast op politieke doeleinden, is een gamechanger in de embryonale stadia van mission creep. De waarschuwingslichten moeten rood knipperen. Niemand mag zo naïef zijn om te denken dat al die informatie over ons, verzameld in profielen die toegankelijk zijn via geavanceerde zoeksoftware voor kruisverwijzingen, in die privésilo’s zal blijven als iemand met autoriteit dat wil.

Wat dit allemaal duidelijk maakt, is dat waar connectiviteit is, ook toezicht is.

Er wordt wel eens gezegd dat iedere politicus een opportunist is; de vraag is welke kans zij grijpen. De vraag voor de toekomst is dus ook hoe deze krachtige instrumenten, zodra ze beschikbaar zijn, zullen worden gebruikt, door wie, tegen wie en met welk doel.