Als je een queer bent die van een leerfeestje heeft genoten, een sapphic bent die van BDSM houdt, of iemand bent die op een andere manier heeft geprofiteerd van inclusief knikruimtes, je weet het misschien niet, maar je hebt het gedeeltelijk aan Cynthia Slater te danken. Als leerpionier, seksuele voorlichter, gemeenschapsbouwer en icoon uit de panseksuele geschiedenis heeft Slater een nieuwe definitie gegeven homo-BDSM ten goede en maakte de scène inclusiever alle vreemde mensen.
Slater, geboren in 1945, vocht ervoor dat queervrouwen ruimte zouden krijgen in de leerscene van het San Francisco van de jaren zeventig, die zich destijds vrijwel alleen richtte op cisgender-homomannen. Vanaf het begin wilde Slater knikruimtes voor alle mensen uitbreiden. Leidekker officieel opgericht de Society of Janus in 1974, de tweede leerorganisatie ooit in het land en de eerste waarbij mensen van alle geslachten en seksualiteiten betrokken waren, waarmee de traditie in de scene werd doorbroken.
“Het maakte niet uit of je hetero, homo, zwart, blank of trans was – het maakte ons niet uit, zolang je maar van SM hield en het veilig, gezond en met wederzijdse instemming was,” vertelde Sheree Rose, een performancekunstenaar en fotograaf die de leerscène in de jaren tachtig documenteerde. Uit tijdschrift van de Sociëteit van Janus. “Het was de eerste keer dat het naar een groter publiek werd gebracht, omdat hetero’s die van SM hielden meestal erg gesloten waren.”
Slater zei dat zij en haar medeoprichters de naam Society of Janus kozen omdat Janus, de Romeinse god van de overgangen, vaak wordt vertegenwoordigd door twee gezichten, die beide kanten van de Dom/sub-dynamiek belichamen. Janus was ook de god van de portalen, wat volgens Slater de reis naar acceptatie vertegenwoordigt die veel mensen in BDSM-ruimtes doormaken.
“Janus is de Romeinse god van de oorlog – de oorlog die we voeren tegen stereotypen die vaak tegen ons worden gehouden,” Slater schreef in haar Leather Hall of Fame-biografie.
In 1977 overtuigden Slater en haar vriend Patrick Califia, via de connecties die ze maakte via de Society of Janus, zelfs Steve McEachern – de eigenaar van het historische San Francisco gay S/M-club de Catacombenberoemd om het zetten vuistneuken op de kaart – om mannenfeesten op zaterdagavond open te stellen voor lesbiennes en andere queer vrouwen. Het resulterende feest in 1978 was een groot succes en werd een belangrijk onderdeel van de ontluikende leerdijkscene van San Francisco.
“Lesbische sadomasochisten begonnen zich net te organiseren, en de vrijgevigheid van Steve maakte het voor hen mogelijk om kennis te maken met een wereld van feest- en speltechnologie die anders ontoegankelijk zou zijn geweest,” cultureel antropoloog Gayle Rubin schreef in haar geschiedenisboek: Afwijkingen. “De Catacomben werden al snel een thuis en clubhuis voor de opkomende lesbische S/M-gemeenschap in San Francisco.”
Het succes van de vrouwenavonden inspireerde Slater om in 1980 samen met Susan Thorner gemengde genderavonden te organiseren in de Catacomben, een van de eerste gedocumenteerde ruimtes waar alle geslachten en seksualiteiten van kinksters onder één dak verzamelden. Slater hield zelfs kleinere gemengde feesten zoals deze in haar thuiskerker (wat op zichzelf al een iconische zin is).
Maar naast het vechten om BDSM-ruimtes gastvrijer te maken voor alle queer mensen, wilde Slater ze ook veiliger maken. Een groot deel van haar werk als seksuele voorlichter concentreerde zich op lestechniek, etiquette, veilige seks en goede toestemmingspraktijken in knikruimtes. De Society of Janus diende als een knooppunt voor het opleiden en ondersteunen van mensen die nieuw waren bij BDSM, en hield regelmatig een discussiegroep voor vrouwen.
“Deze mensen kenden niet eens de betekenis van het woord ‘toestemming’”, vertelde ze Drummer-tijdschrift in 1979. “Het was alsof je, als je een Dominant was, dominant was over iedereen, en als je Onderdanig was, deed je wat je werd opgedragen door iedereen die binnenkwam. De etiquette ontbrak, hoe zullen we dat zeggen, enigszins. Geen finesse. Geen respect. En daar heb ik me echt in toom gehouden. Het kan me niets schelen als ik een halsband om heb, niemand gaat me vertellen wat ik moet doen, tenzij ik ze eerst toestemming geef!”
