Recensie ‘Crime 101’: Hemsworth, Ruffalo in bekende politiethriller uit LA

Het is bijna onmogelijk om weerstand te bieden Michael Manns misdaad-epos ‘Heat’ uit 1995 – vooral voor filmmakers die de roep van de sirene niet kunnen negeren om hun eigen confrontatie in Los Angeles te houden, met een psychologisch complexe relatie tussen een perfectionistische overvaller en een obsessieve agent (bijv. ‘Dievenhol’, “Toorn van de mens”). De Britse schrijver-regisseur Bart Layton, die eerder de eigenzinnige kunstroofthriller maakte ‘Amerikaanse dieren’, biedt nu zijn versie van ‘Heat’ aan met ‘Crime 101’, gebaseerd op een novelle uit 2020 van Don Winslow, over een juwelendief die nooit ver van de 101 afdwaalt.

Een openingsscène volgt de nauwgezette voorbereidingen van onze dief, Davis (Chris Hemsworth) – een ritueel dat een bijna “Amerikaans Psycho”-niveau van reinheid met zich meebrengt, begeleid door de rustgevende intonatie van een geleide meditatie. Het gekir van deze affirmaties brengt onze hoofdpersonen samen in een montage: Davis en zijn slachtoffers, een drietal diamantairs wier uitgebreide veiligheidsmaatregelen tevergeefs zijn, evenals de ochtendroutines van de schlubby LAPD-detective Lou Lubesnick (Mark Ruffalo) en de imagobewuste verzekeringsmakelaar Sharon (Halle Berry).

Een begeleide meditatie-soundtrack onder een gewapende overval is een ironische combinatie en wordt overal een motief, een representatie van een door wellness geobsedeerd modern Los Angeles, evenals een knipoog naar het verlangen van onze personages om een ​​soort van rust en controle te bereiken in de chaos van hun leven. Alsof dat nog niet duidelijk genoeg was, staren ze soms naar reclameborden op onroerend goed met de tekst: ‘Wees hier nu.’ Lou doet aan yoga; Sharon houdt van groene smoothies. (LA, heb ik gelijk?)

Dit is slechts één manier waarop “Crime 101” de subtekst volledig opsnuift. Alles ligt aan de oppervlakte. Personages zeggen wat voor de hand ligt en de dialoog heeft de delicatesse van een voorhamer. Eén personage is zo direct bot dat het bijna lachwekkend is.

Dat zou Maya zijn (Monica Barbaro), die, in ‘Heat’-termen, de eenzame Eady speelt voor Hemsworths all-business Neil McCauley: een liefdesbelang die deze gladde operator uit het niets tegenkomt (ze zet hem letterlijk achteraan) en wekt een verlangen naar een echte relatie bij de eenzame wolf die aan het strand woont in een anoniem appartement.

Zodra je ‘Heat’ aan ‘Crime 101’ in kaart brengt, is het moeilijk om te stoppen met het leggen van verbanden. Lou is een Pacino-achtig Vincent Hanna-type, een gedreven, principiële agent met problemen thuis; zijn vrouw (Jennifer Jason Leigh) dumpt hem in een restaurant omdat hij een workaholic is. Money (Nick Nolte), de fixer van Davis, is zijn Jon Voight-achtige Nate; Wanneer Davis aarzelt nadat een baan bijna opzij gaat, gooit Money het optreden naar Ormon (Barry Keoghan), een parvenu met een crossmotor en geen moeite met geweld. Ja, hij is de Waingro van de film – een element van chaos dat Davis tot in zijn kern doet rammelen. Hij regelt nog een laatste klus en lokt Sharon, de ontevreden verzekeringsmakelaar, tot een overval waarbij veel op het spel staat.

Layton handhaaft de hele tijd een sluimerende spanning, wat blijk geeft van toewijding aan ruige SoCal-locaties, een paar geweldige actiescènes en handige onthullingen. Maar het script vertrouwt op te veel plot om het vooruit te helpen en de dialoog mist nuance, gevolgtrekking of enige schijn van hoe mensen daadwerkelijk spreken. Op een gegeven moment is Sharons baas (Paul Adelstein) schaamteloos, bijna hilarisch leeftijdsgebonden tegen haar, en vermeldt zelfs haar leeftijd voor het geval we niet begrepen wat hij bedoelde.

Hemsworth beweegt goed, maar hij voelt zich strak als hij een stoïcijn speelt. Dit soort rol ligt niet in zijn aanvalszone als artiest en hij maakt geen verbinding. Maar Keoghan, met zijn witblonde moptop en kleurrijke windjack, is enorm meeslepend als de zoveelste kapotte poppenjongen, tegelijkertijd onvoorspelbaar en kwetsbaar. De film komt bij hem op het scherm tot leven, net als bij Ruffalo, vanwege de sterke karakterisering die beide acteurs aan hun rollen toevoegen. Alle anderen voelen zich een koekjesvormer of gewoon buitenaards.

Layton probeert LA te veroveren en hij krijgt delen ervan goed: de zijstraten en winkelcentra en streperige koplampen ’s nachts. Maar hij rommelt met de fixatie op de wellnesscultuur in Los Angeles. Is het een doorlopend thema – of een grap? Het stuk blijft frustrerend oppervlakkig, terwijl er zoveel mogelijkheden zijn om te ontdekken wat het betekent om troost te zoeken in smoothies en nep-spiritualiteit. Alle meditatie en yoga maken de film zacht terwijl hij moeilijk zou moeten zijn. Het script probeert van Davis een goede kerel te maken, terwijl hij veel interessanter zou zijn als hij dat niet was.

‘Crime 101’ overtreft zijn welkom met saaie verhaalvulling, maar het valt niet te ontkennen dat het knap gemaakt is en zelden saai, en de nominale genoegens biedt van een knap, serieus misdaaddrama voor volwassenen, dat tegenwoordig maar al te zeldzaam is. Voor sommigen onder ons, misdaadfilmjunkies uit LA, is ‘Heat’ van een ander merk dan helemaal geen ‘Heat’.