Voor alle duidelijkheid: dit gebeurt allemaal binnen de eerste tien minuten. In eerste instantie had ik de ambitie om deze film op de achtergrond aan te zetten terwijl ik de lunch voor mezelf maakte. Maar toen kwam ik bij de make-overscène, waarin Viola langskomt bij CRISTOFER, de salon waar haar ogenschijnlijke GBF, een gebleektblonde bink genaamd Paul, werkt. Toen ik eenmaal zag dat de “O” in het logo van de salon een licht gewijzigde versie van het trans-symbool is, pauzeerde ik de film onmiddellijk, wetende dat deze scène – en waarschijnlijk de rest van de film – mijn volledige aandacht zou vereisen. Toen ik eenmaal helemaal zat, kon ik het niet laten om te lachen en te klappen van vreugde bij de montage, ingesteld op de glorieuze klanken van aughties-poppunk: Viola probeert verschillende soorten gezichtshaar, volgt willekeurige mannen op straat in een poging hun lichaamstaal te echoën, en laat zelfs haar vrienden haar helpen haar borst in een verband te wikkelen. (Probeer deze laatste activiteit uiteraard niet thuis. Hierbij een verplichte link naar onze veiligere inbindgids terwijl ik toch bezig ben.)
Hoewel sommige elementen van wat volgde aanvoelden als een soort transmasc-koortsdroom, zou ik misschien niet zo ver gaan om te bellen Zij is de man een transfilm met een hoofdletter T. Toen mijn vriend Charlie Markbreiter ging zitten om met mij naar het laatste derde deel te kijken, hij wees erop dat de vele body/gender swap-films uit de jaren 2000 (zie ook: Witte kuikens) voelen zich zo cultureel verschillend omdat ze gemaakt zijn in een tijd dat het concept van transgender nog niet op de radar van het reguliere bewustzijn stond, afgezien van willekeurige punchlines. Viola-as-Sebastian wordt pas aan het einde van de film geklokt, althans gedeeltelijk, omdat het idee dat iemand zo ver zou gaan om door te gaan als het ’tegenovergestelde’ geslacht volkomen ondenkbaar is. Om deze reden, en nog veel meer, Zij is de man vandaag niet gemaakt kon worden.
En toch heeft de kluchtige representatie van conventionele mannelijkheid in de film een zekere subversiefheid die de tand des tijds doorstaat. Op een manier die Judith Butler zou kunnen doen grinniken, worden genderrollen in beide richtingen overdreven tot op het punt van parodie. De manier waarop Viola-als-Sebastian bijvoorbeeld officieel in de gunst komt bij zijn kamergenoot – een zeer knappe Channing Tatum, die Duke Orsino speelt, de voetbalaanvoerder van Illyria – is via een uitgebreide openbare scène waarin twee meisjes Sebastian benaderen in de pizzeria in het bijzijn van zijn vrienden en proberen hem te pakken te krijgen, maar hij wijst ze af. Wat hen echter echt overtuigt, is wanneer de feitelijk Sebastian’s echte vriendin, Monique, komt opdagen en probeert hem te confronteren. Viola-as-Sebastian probeert weg te rennen zodat Monique de plek niet opblaast, en maakt het heel publiekelijk uit met haar, tot grote vreugde van het publiek. Letterlijk van de ene op de andere dag wordt Viola-as-Sebastian de coolste jongen op school.
