Er was een tijd dat ik dacht dat ik de rest van mijn leven wel zou doorbrengen leven in New York.
Na meer dan tien jaar in Manhattan voelden de straten als de mijne en voelde mijn identiteit verweven met de stad.
Zelfs nadat ik twee baby’s had gekregen aan de Upper West Side, was ik voortdurend bezig met plannen maken over hoe we deze levensstijl op de lange termijn konden laten werken.
En toen stuitten mijn man en ik op ons droomhuis in een verre buitenwijk van Connecticut.
Ik was vier maanden postpartum met mijn tweede zoon, en met twee kinderen kon ik de kinderwagen niet langer de drie trappen af krijgen om zelf uit ons gebouw te komen.
Hoewel ik het geweldig vond dat mijn routine ook binnenlopen omvatte Centraal Park en mijn oudste had leren scooterrijden langs de Hudson River, ik kon de aantrekkingskracht van een echte achtertuin en een keuken met een koelkast voor volwassenen niet ontkennen.
Er waren dagen dat ik zwoer dat ik de muren van ons 70 vierkante meter grote appartement kon voelen instorten, maar zouden we echt de verhuizing naar de ‘burbs’ kunnen maken?
We werkten allebei fulltime: ik als journalist en mijn man in de financiële wereld. Hoewel we voor ons werk maar twee of drie keer per week op kantoor hoefden te zijn, was de afstand nog steeds groot en duurde het woon-werkverkeer minstens een uur heen en terug.
En wat zou het betekenen als we ons zouden verwijderen van de levendige energie van de stad? Zouden we onszelf verliezen?
Nog steeds een beetje onzeker, besloten we dat dit een kans was die we niet konden laten liggen. Op de eerste dag van de opvang van mijn tweede zoon zette ik hem met tranen in de ogen af, en we reden een uur naar het noorden om een huis met vier slaapkamers te sluiten.
Onze verhuizing leverde ons meer op dan alleen extra vierkante meters
Na de verhuizing woonden wij op loopafstand van een strand. Kate Stoupas/Getty Images
We hebben door de verhuizing meer dan drie keer de fysieke ruimte van ons appartement gewonnen, maar de echte winst was de mentale ruimte die vrijkwam.
Onze rekening voor de kinderopvang werd bijna gehalveerd. Mijn kinderen ruilden Riverside Park in voor een eigen oprit en een rustige straat waar ze leerden fietsen.
Ik was niet langer voortdurend bezig met het uitzoeken van de logistiek of het zoeken naar betaalbare manieren om eruit te komen. We zouden mensen bij ons thuis kunnen uitnodigen, we zouden kunnen barbecueën in onze achtertuin, we zouden zelfs 20 minuten naar het strand kunnen lopen… gratis.
Ook al compenseerden we ons spaargeld voor de kinderopvang met onze nieuwe hypotheek, het leven voelde onmiskenbaar toegankelijker.
Ik voelde dat ik wat gemakkelijker begon te ademen. Ik stopte met voortdurend focussen op hoe ik meer geld kon verdienen en mijn carrière vooruit kon helpen. Voor het eerst in mijn volwassen leven was alles wat we hadden genoeg.
Toch is de stap niet zonder opofferingen verlopen
Ik mis een deel van de levendige energie die ik voelde in New York City. Alexander Spatari/Getty Images
Datzelfde vaste gevoel dat mij rust bracht in de buitenwijken voelde ook een beetje als een verlies.
Er schuilt een gevoel van verwachting in elk gesprek dat ik met vrienden in New York had: de verwachting dat een shoot zal worden afgerond, dat het perfecte appartement zal verschijnen, dat er een deal zal worden gesloten.
Het is een gevoel dat is gebaseerd op ambitie, dromen en de gedeelde ervaring van het opofferen van een klein beetje van de gemakken van het leven om deel uit te maken van iets dat groter is dan jijzelf. Dat gevoel verlichtte mij toen we in de stad waren en verbond mij met mijn meest creatieve zelf.
Het verlaten van de stad betekende dat we niet langer een last-minute Broadway-show konden bijwonen of gemakkelijk de nieuwste tentoonstelling in de Met konden zien. We moesten op een geheel nieuwe manier naar vacatures kijken, en als journalist betekende dat dat ik moest accepteren dat ik bepaalde functies niet meer kon uitoefenen waarvoor vreemde uren op kantoor nodig waren.
Maar bovenal heb ik de gevoel van verbondenheid Ik voelde vóór de verhuizing.
Aan de Upper West Side had ik genoten van een geest van gemeenschappelijk ouderschap met mijn buren. Ongeacht het weer of de tijd van het jaar, we waren altijd in een museum of een speeltuin en ontmoetten andere gezinnen.
Als je in zulke kleine ruimtes woont, vieren je kinderen mijlpalen in restaurants en gehuurde ruimtes. Jullie zitten er allemaal samen in.
Toen de temperaturen in de buitenwijken daalden, voelde ik dat iedereen om me heen zich in hun huizen nestelde en ze pas in de lente weer zag. Het is moeilijk om nieuwe verbindingen te leggen als gezinnen niet een groot deel van het jaar samenkomen op de stranden en speeltuinen.
Met meer ruimte kwam er een grotere afstand tot mijn leeftijdsgenoten, wat zorgde voor het opbouwen van een nieuwe gemeenschap buiten bereik voelen.
Uiteindelijk zou ik het toch nog een keer opnieuw doen
In Connecticut voel ik een gevoel van vrede. James Andrews/Getty Images
De energie van New York vond ik het leukste. Het was ook wat mij uitputte. Toen we eenmaal kinderen hadden, voelde het leven dat ik wilde te ver buiten bereik. De kosten van levensonderhoud, te hoog.
Met een verhuizen naar de buitenwijkenOnze levenskwaliteit is verbeterd en de lucht voelt nog steeds beter ademend aan.
De nadelen zijn reëel: het woon-werkverkeer is lang, de nabijheid van onze creatieve velden voelt ver weg, en ik heb er moeite mee gehad vind mijn gemeenschap op een plek die meer isolerend aanvoelde dan NYC.
De afwegingen zijn echter net zo reëel. Met meer ruimte kwam er meer rust, meer stabiliteit en meer financiële kansen.
We zijn tijdens de verhuizing wat dingen kwijtgeraakt, maar we zijn onszelf niet kwijtgeraakt. En ik denk graag dat we een klein beetje van die New Yorkse vonk met ons meebrachten.
