“Mimic” verscheen laat in de zomer van 1997 in de bioscoop. Het was Guillermo del Toro’s tweede langspeelfilm na zijn debuut op de veelgeprezen vampierfilm ‘Cronos’ uit 1992 evenals zijn eerste film volledig in het Engels. Gebaseerd op ‘Mimic’ had de wereld niet kunnen voorspellen dat de regisseur in de daaropvolgende decennia een geliefd culticoon en echte Hollywood-lieveling zou worden. Op het moment van schrijven hebben zijn films ‘Pan’s Labyrinth’, ‘The Shape of Water’, ‘Nightmare Alley’, ‘Pinocchio’ en ‘Frankenstein’ allemaal gewonnen of op zijn minst genomineerd voor spraakmakende Academy Awards. Hij is, net als Tim Burton vóór hem, de zeldzame monsterminnende, op uitgebreide productie-ontwerp gerichte vreemde eend in de bijt die op de een of andere manier is doorgebroken in de mainstream van Hollywood.
“Mimic” was een ongebruikelijke stop op het pad van del Toro, omdat het enigszins doet denken aan Terence H. Winkless’ moordende kakkerlakkenfilm uit 1988, “The Nest.” Gebaseerd op het korte verhaal van Donald A. Wollheim, gaat “Mimic” over een soort ziekteverwekkende kakkerlakken uit New York die, aan het begin van de film, worden uitgeroeid door een geneticus genaamd Dr. Tyler (Mira Sorvino). Ze gebruikt genetisch sleutelen om hun stofwisseling te versnellen, waardoor ze omkomen van de honger. Drie jaar later ontdekt ze echter dat de versnelde metabolische processen van kakkerlakken ook hun vermogen om zich voort te planten hebben versneld. In drie jaar tijd zijn de kakkerlakken erin geslaagd duizenden generaties te doorlopen en met elke generatie mee te evolueren. Tegen de tijd dat Dr. Tyler ze weer vindt, hebben de kakkerlakken de grootte van een mens en lijken ze zelfs mensachtige inwendige organen te hebben ontwikkeld. Eng.
Het publiek gaf niets om ‘Mimic’ en het flopte aan de kassa. Critici dachten er ook niet veel over na (zie: de beoordeling van 67 procent op Rotte Tomaten), omdat ik het gevoel had dat het slechts een generieke monsterthriller was. Roger Ebert vond het echter geweldig, het geven van “Mimic” drie-en-een-halve ster en merkte op dat del Toro een visuele stijl had die zijn film naar een hoger niveau bracht.
Roger Ebert herkende de visuele vaardigheden van Guillermo del Toro in Mimic
In zijn recensie merkte Roger Ebert op dat het scenario voor “Mimic”, geschreven door Guillermo del Toro en Hollywood-legende Matthew Robbins, pokdalig was met de gebruikelijke attributen van het monsterfilmgenre. Ebert begon zijn artikel met het argument dat ‘Mimic’ in wezen dezelfde film was als andere toen recente horrorfilms als ‘Event Horizon’ en ‘The Relic’, in die zin dat ze allemaal gingen over mensen die onverstandig door donkere gangen kropen terwijl een onuitsprekelijk monster ze een voor een besluipt en doodt. Hij merkte op dat in dergelijke films het monster – verklaard door de dunste vormen van pseudowetenschap – ‘uit zijn schuilplaats voor (slachtoffers) springt op manieren die al lang bekend zijn bij special effects-technici.’
Maar toen besefte Ebert dat de ambities van “Mimic” verre van het betreden van nieuwe wegen waren. Het is duidelijk dat del Toro een ouderwetse enge sensatiefilm wilde maken die niet zozeer verschilde van zijn genreburen, maar gewoon beter. Zoals Ebert het verwoordde:
“‘Mimic’ is superieur aan de meeste van zijn neven en is stijlvol geregisseerd door Guillermo del Toro, wiens visuele gevoel een bepaalde textuur toevoegt die alles enger en effectiever maakt. Het komt niet vaak voor dat een film als deze me bang kan maken, maar ik was verrast hoe effectief ‘Mimic’ is. (…) Dit zijn allemaal vrij standaard dingen. Originaliteit zit in de details.”
Ebert voegde eraan toe dat hij eigenlijk van de scènes hield waarin mensen roekeloos hun handen in donkere gaten steken, waardoor een insect ze kan bijten (iets dat hij zich herinnerde van “Cronos” een paar jaar eerder). Hij waardeerde ook de momenten waarop kinderen de donkere tunnels van New York City verkennen op zoek naar insecten, en vooral Chuy (Alexander Goodwin), een personage dat lepels tegen elkaar klikt om het klikken van de insectenmonsters te imiteren.
Mimic heeft ook een geweldige cast
Bovendien beschikt “Mimic” over een allround indrukwekkende cast. Mira Sorvino’s echtgenoot op het scherm wordt gespeeld door de betrouwbare Britse acteur Jeremy Northam, terwijl Josh Brolin de jeugdige assistent van Northam speelt. Daarnaast speelt F. Murray Abraham de oude mentor van Sorvino, waarbij Charles S. Dutton een streetwise bewaker speelt. Houd ook Norman Reedus en de Italiaanse ster Giancarlo Giannini in de gaten. Bovendien was “Mimic”. de eerste keer dat Guillermo del Toro met Doug Jones samenwerktedie een van de monsters speelde. Het paar heeft sindsdien bij verschillende andere gelegenheden samengewerkt. De film is echter gemarkeerd de eerste en laatste keer dat del Toro samenwerkte met de in ongenade gevallen producer Harvey Weinsteinterwijl ze tijdens de productie ervan worstelden.
Ebert sloot zijn recensie af met het schrijven:
“Del Toro is een regisseur met een echt visueel gevoel, die ons in zijn verhaal meesleept en de sfeer oproept met het uiterlijk en de textuur van zijn shots. Hij neemt de standaardingrediënten en presenteert ze zo effectief dat ‘Mimic’ het oude nieuw, fris en eng doet lijken.”
Opvallend is dat Del Toro ook een griezelige autopsiescène in ‘Mimic’ opnam, en het zou een motief worden dat hij zou herhalen in films als ‘Blade II’, ‘Frankenstein’ en ‘Pacific Rim’ (een beetje). De kerel houdt ervan dode monsters open te snijden.
Andere critici waren ook vaag positief over “Mimic”. Carol Buckland, schrijft voor CNNvond dat het lekker kronkelig was en genoeg griezelige kakkerlakbeelden bevatte om de meeste toehoorders te laten schrikken. Recensie van de director’s cut van de film IGN in 2011 ontdekte RL Shaffer echter dat “Mimic” een afgeleide was. Hoewel del Toro misschien een stylist is, schatte Shaffer dat hij in deze film vooral David Cronenberg en Ridley Scott aan het kribben was. Over het geheel genomen was Ebert dus de uitschieter die eigenlijk enthousiast was over ‘Mimic’.
