In tegenstelling tot de brutale titel, Misdaad 101 is geen verhaal over een zachtaardige professor die als dief bijwerkt. De ware verwaandheid is veel bekender – misschien in zijn nadeel, aangezien het speelfilmdebuut van Bart Layton zijn verhaal uit talloze betere films heeft gehaald.
Misdaad 101 heft zwaar op het oeuvre van Michael Mannbijzonder Warmtebij het afspelen van deze thriller in Los Angeles. De “101” in de titel verwijst naar de snelweg 101, die onze eenzame juwelendief, Mike (Chris Hemsworth), gebruikt om schone uitjes te maken. Dat iedereen zo een misdaadleven in een metropool zou kunnen leiden verstikt door het verkeer is op zijn best een dwaas concept, en in het slechtste geval de eerste van vele plotgaten. Maar Layton is bijzonder bedreven in het afleiden van ons ervan: Misdaad 101 legt met loden voet op de koele factor en laat vragen over consistentie in het stof achter. Het is bedrieglijk snel en slim gelikt en vraagt onze onverdeelde aandacht. Maar weet hij wat hij ermee moet doen als hij hem eenmaal heeft?
Als je een glanzende overvalfilm hebt gezien – van Steve McQueen Bullitt tot zelfs die van Ben Affleck De accountant – je weet al waar Mike het over heeft. Stilletjes obsessief, methodisch en ernstig asociaal (hij is bang voor zelfs maar oogcontact), en beweegt voortdurend op een cirkelvormig spoor. Zonder verleden behalve een vaag gedefinieerde, berooide jeugd en zonder echte toekomst na zijn uiteindelijke eindscore, jaagt hij terloops op het ongrijpbare ‘wegloopgeld’ dat hem voorgoed zal bevrijden. Dat vertelt hij aan Maya (Monica Barbaro), de opgetuigde vriendin die uitsluitend bestaat om zijn geheimzinnige karakter te ondervragen. “Ik ben nog niet waar ik wil zijn”, zegt Mike als hij de boel probeert af te breken voor een laatste klus.
Zijn waanzin is voor iedereen duidelijk, behalve voor hem. ‘Ik denk van wel,’ antwoordt Maya, en ze heeft meer gelijk dan ze weet. Er is een gevoel dat Mike voorbestemd was voor dit leven vol misdaad, of dat hij de minst slechtste optie is die door de straten van LA rondsnuffelt. Hij heeft de gave om diamanten te pakken met maximale efficiëntie en zonder slachtoffers, en gaat er met de goederen vandoor zonder een papieren spoor of een spoor van DNA-bewijs. Misdaad 101 stijgt wanneer Hemsworth alleen achter het stuur zit: cameraman Erik Wilson zorgt voor een strakke voertuigspanning, bevestigt camera’s aan zwaaiende autodeuren en scherpt Hemsworths ijzige blauwe blik door de achteruitkijkspiegels aan. Het is niet helemaal het postmoderne antwoord daarop Bullittof zelfs een tijdgenoot Drijfveermaar die schokkende actie zette de toon voor leuke intriges Misdaad 101 komt weer op vaste grond.
Misdaad 101 is een samensmelting van oudere misdaadthrillers, maar dat is niet helemaal slecht.
Amazon MGM
Als er een kans bestaat dat iemand gewond raakt bij zijn heldendaden, loopt Mike snel weg – een nobel instinct, maar wel een dat snel zijn verstandhouding met zijn bijtende begeleider, Money (Nick Nolte), verpest. Wanneer Mike een bijzonder risicovolle baan opgeeft, stuurt Money Ormon (een bleekblonde Barry Keoghan met kraaloogjes) om zijn volgende baan uit te zoeken. Keoghan sluit zich moeiteloos aan bij het archetype dat de meesten van hem gewend zijn: dat van de losse draad die in staat is tot extreme brutaliteit. Misdaad 101 leidt tot een kat-en-muis-remix wanneer hij Mike en zijn potentiële handlangers begint te stalken; de andere krijgt vorm met de introductie van Lou Lubesnick (Mark Ruffalo), een detective die pech heeft en een profiel opbouwt over de 101 Thief.
Misdaad 101 Het is een soort troostmaaltijd, omdat je precies weet wat je krijgt. Hemsworths Mike is capabel en conflicterend; Ruffalo is slordig en toch slim; Keoghan is eekhoorn en dreigend. Behalve misschien Halle Berry – wiens verzekeringsmakelaar Sharon betrokken raakt bij de volgende overval van Mike – is er eigenlijk niemand hier om een patroon te doorbreken of de status quo ter discussie te stellen. Het is zo volgens het boekje als een overvalfilm maar kan zijn, maar als die stijlfiguren worden gecombineerd met vaardigheid, herinnert het ons eraan dat cliché geen vies woord hoeft te zijn. Er is veel wrijving tussen deze talloze bewegende stukken. Layton is ook geweldig in het opwekken van spanning, door elke verstrengelde verhaallijn te verbinden met slimme match-cuts.
Een gevoel van voortdurende beweging verheft dit relatief eenvoudige verhaal, geïnspireerd door de gelijknamige novelle van Don Winslow uit 2020, tot iets marginaals afleidends. Het is het beste om ijzige koelte te projecteren, terwijl je over de Stad der Engelen zweeft met bochtige drone-opnamen. Maar het is niet helemaal het eerbetoon aan LA dat het wil zijn, omdat het ons, net als Mike, tot het allerlaatste moment op afstand houdt. Halfslachtige momentopnamen van Skid Row en de meest kwetsbare oplichters van de stad Misdaad 101 de glans van een ziel, maar dit kaartenhuis beseft niet hoe kwetsbaar het werkelijk is.
