Een backflip rockt de ijsbaan: NPR

Je leest de Rachel gaat naar de Spelen nieuwsbrief — een kijkje achter de schermen bij de Olympische Winterspelen in Italië. Abonneren hier om het in uw inbox te laten bezorgen.

Ilia Malinin persoonlijk zien skaten blijft een surrealistische ervaring. Ik zag hem vorige maand zijn achterwaartse salto maken tijdens de nationale kampioenschappen, en dit weekend twee keer tijdens zijn eerste twee Olympische schaatsen. Wat mij elke keer weer opvalt, is het effect dat het heeft op de menigte (zie Snoop Dogg, Bijvoorbeeld). Het collectieve gebrul schudt de kamer – ik voelde het zondag in de stoelen – en lijkt voor de rest van zijn skate regelrecht terug in de aderen van Malinin te zwellen. Ik vroeg hem ernaar na zijn eerste Olympische achterwaartse salto op zaterdag.

“Het is eerlijk gezegd zo’n ongelooflijk gebrulgevoel in de omgeving”, zei hij. “Zodra ik die achterwaartse salto doe, schreeuwt iedereen van vreugde en zijn ze gewoon uit de hand gelopen.”

We zijn niet gewend aan het zien van backflips op Olympisch ijs, grotendeels omdat deze stap illegaal was in de competitie van eind jaren zeventig tot 2024 (hoewel dat niet betekent dat mensen het niet deden). Hier is een bekijk de achterwaartse salto van dichterbijnet op tijd voor het korte evenement voor mannen vandaag.

Rolpaden vormen de kilometerslange route tussen de metro en het Milano Speed ​​Skating Stadium.

Rachel Treisman/NPR

onderschrift verbergen

onderschrift wisselen

Rachel Treisman/NPR

Actie ondernemen

Gisteren waagde ik me even uit de kunstschaatsarena naar de langebaanschaatsbaan (een totaal andere locatie) om de 1000 meter damesrace te bekijken, verlangend om een ​​glimp op te vangen van de sterren van Team USA Brittney Bowe en Erin Jackson in actie. Dat deed ik! Het was opwindend om hun armen en benen zo snel te zien bewegen dat het bijna leek alsof ze langzaam zweefden. Uiteindelijk was de krantenkop het Nederlandse fenomeen Jutta Leerdam, die goud won en een nieuw Olympisch record vestigde voor een enorm ondersteunend publiek, waaronder haar verloofde, de Amerikaanse influencer die bokser werd. Jake Paulus.

Maar om verder te gaan dan de krantenkoppen, wilde ik enkele dingen delen die me al vóór die laatste hitte opvielen:

Het Milano Speed ​​Skating Stadium zou Moving Walkway City moeten heten. De ijsbaan is technisch verbonden met de dichtstbijzijnde metrohalte, maar het is ongeveer anderhalve kilometer lopen om er te komen (volgens mijn Apple Watch duurde het 25 minuten heen en terug), en het grootste deel van dat pad is omzoomd met lopende bandachtige constructies die ik alleen ooit op luchthavens heb gezien. Er is ook de mogelijkheid om op de gewone stoep te lopen, maar waarom zou je daarvoor kiezen als je je voelt als een glijdende, verwaaide Schemering vampier? Het punt is dat je echt tijd moet inbouwen voor dit deel van het woon-werkverkeer, anders eindig je net als de jongens achter me, die mensen bijna opzij duwen op de smalle banden terwijl ze luid vooruit sprintten.

Elke race gaat zo snel – 1.000 meter is 2 1/2 ronden rond de ijsbaan – dat ik ongeveer evenveel tijd besteedde aan het lopen van en naar de ijsbaan als aan het kijken naar de actie, een enorme verandering ten opzichte van de lange, late (althans in lokale tijd) nachten bij kunstschaatsen. De schaatsbaan was ook een stuk warmer dan de kunstschaatsbaan, waar ik het zelfs in de thermiek koud had. Hun lay-outs zijn ook totaal anders: ik heb het kenmerkende schaatsovaal zo vaak op tv gezien, maar werd in werkelijkheid getroffen door de drukte van de met tapijt beklede ruimte in het midden, bezet door tijdwaarnemers, journalisten en andere functionarissen.

Ik realiseerde me tot vandaag ook niet dat, hoewel elke tijdrit uit twee schaatsers bestaat, anderen tegelijkertijd opwarmen in de banen naast hen. Door de tv-camera’s lijkt het alsof de twee die aan het racen zijn de enigen op het ijs zijn, aangezien ze vlak naast hen volgen. Er zoemt ook een kleine camera achter hen door de lucht, op een manier die me meteen deed denken aan de gouden snaai in de lucht. Harry Potter Zwerkbal spelletjes.

Publiekslieveling Jutta Leerdam uit Nederland, na haar adembenemende gouden medaille-winnende ronde.

Luca Bruno/AP

onderschrift verbergen

onderschrift wisselen

Luca Bruno/AP

Het viel me meteen op dat waarschijnlijk 80% van het publiek oranje droeg, en dat het gejuich voor de twee Nederlandse schaatsers merkbaar luider was dan het stevige applaus voor de Amerikaanse vrouwen. Ik heb Jake Paul niet gezien, maar ik zag wel dat veel mensen bij mij in de buurt zich na de adembenemende laatste ronde van Leerdam naar een bepaald gedeelte van de tribunes begaven. Ik merkte het op tijdens een korte pauze in de actie, toen de presentator John Lennons “Imagine” in de rij zette en de menigte aanspoorde mee te zingen (zijn visie werd niet echt werkelijkheid). En op de terugreis moest ik grinniken toen ik langs de lange loopbrug vrijwilligers in strandwachtachtige stoelen zag zitten, die megafoons gebruikten om de massa terug naar de metro te sturen.

Wat ik drink

Een voorbeeld van de flesdopsituatie.

Rachel Treisman/NPR

onderschrift verbergen

onderschrift wisselen

Rachel Treisman/NPR

Vrijwel elk drankje dat ik hier heb gedronken, komt uit een plastic fles: het water dat in mijn hotelkamer leeft, de cola zero die ik ’s avonds laat op de ijsbaan koop, de acqua natuurlijk en/of sprankelend Ik kies uit in een café.

Thuis heb ik meestal een herbruikbare fles in mijn tas. Ik werd gewaarschuwd voor het gebrek aan mogelijkheden in Italië voor hervulbare waterflessen en probeerde dienovereenkomstig te plannen. Maar wat ik niet wist, was de situatie van de flesdop. Waarom oh waarom komen ze niet helemaal los? Je kunt de dop zoveel losdraaien als je wilt, maar een deel ervan blijft altijd aan de rand vastzitten (en krabt soms aan je neus als je een slokje probeert te nemen).

In eerste instantie dacht ik dat ik zojuist een nieuw niveau van slaapgebrek had bereikt. Maar toen ontdekte ik dat dit de nieuwe norm is, dankzij een richtlijn van de Europese Unie uit 2024 die tot doel heeft recycling aan te moedigen en zwerfvuil te verminderen. De zei de EU destijds dat flessendoppen tot de top 10 behoorden van meest aangetroffen plastic voorwerpen voor eenmalig gebruik op Europese stranden, en een bedreiging vormden voor de dieren die ze inslikten. Begrepen! Ik denk dat iedereen die een schattige foto van een zeehond heeft gezien – of de dop van een halfvolle drankfles is kwijtgeraakt toen hij de deur uit ging – daar wel achter kan komen.