Bijna veertig jaar na Jamaica’s debuut op de Olympische Spelen van 1988 in Calgary, dat de inspiratie vormde voor de cultfilm Cool Runnings, bereiden de bobsleeërs van het Caribische land zich nu voor op hun tiende Winterspelen in Italië.
Op de Olympische Winterspelen van 2026 in Milano Cortina zal Jamaica tussen 15 en 22 februari deelnemen aan zowel de dames- als de herenbobslee-evenementen.
In de monobob voor dames wordt de groen-zwart-gele vlag gedragen door Mica Moore, een voormalig atleet uit Groot-Brittannië die van trouw is veranderd.
In de herencompetitie zal Jamaica twee ploegen inzetten. Het vierkoppige bobsleeteam bestaat uit Shane Pitter, Andrae Dacres, Junior Harris en Tyquendo Tracey.
In het tweemansevenement zal Pitter als chauffeur dienen, waarbij de remman wordt gekozen uit Joel Fearon, Junior Harris of Nimroy Turgott.
Ze zullen de erfenis voortzetten van hun landgenoten die in 1988 geschiedenis schreven in Calgary.
Onwaarschijnlijke onderneming
Het verhaal begint met de ploeg die geschiedenis heeft geschreven: chauffeur Dudley Stokes, remmer Michael White en duwatleten Devon Harris en Chris Stokes – het kwartet waarmee Jamaica debuteerde in de viermansbobslee.
Sommige atleten werden uitgekozen na een selectieproces onder deelnemers die zich voorbereidden op de Olympische Spelen van 1988 in Seoul, terwijl anderen afkomstig waren uit de gelederen van het Jamaicaanse leger.
Achter deze onwaarschijnlijke onderneming stond George Fitch, destijds handelsattaché bij de Amerikaanse ambassade in Kingston en nog steeds beschouwd als de architect van de ‘tropische’ bobslee.
Net zo onconventioneel als het idee om Jamaica aan een wintersport te laten doen, waren de atleten zelf. White was een sprinter in het legerteam, Harris nam deel aan de 800 meter en Dudley Stokes begon zijn carrière als helikopterpiloot.
Hoewel de vierkoppige ploeg zich niet kwalificeerde voor de vierde run, had Jamaica’s debuut op de Olympische Winterspelen – en de persoonlijke verhalen van de betrokken atleten – al een blijvende indruk achtergelaten, die zelfs de Disney-film Cool Runnings inspireerde. De film is grotendeels gefictionaliseerd, maar is nog steeds het meest herkenbare deel van het Jamaicaanse bobsleeverhaal.
Het voorbeeld van deze atleten heeft ook andere landen met warm weer, zoals Mexico, Puerto Rico en Brazilië, aangemoedigd om hun eigen bobsleeteams op te richten.
Begonnen met een straatkarrenrace
Hoewel het team nu traint in de Verenigde Staten, in Evanston, Wyoming, vonden de eerste experimenten plaats in Jamaica zelf, waar atleten explosieve starts oefenden met behulp van geïmproviseerde straatkarren in plaats van sleeën.
Tijdens het kijken naar een traditionele downhill-karrenrace kwamen Fitch en zijn collega-ondernemer William Maloney voor het eerst op het idee om een Jamaicaans bobsleeteam te vormen, in de overtuiging dat de grootste sportieve troef van het eiland – de sprintsnelheid van wereldklasse – kon worden aangepast aan de wintercompetitie.
De eerste trainingen, gegeven onder de Amerikaanse coach Pat Brown in de Verenigde Staten en Oostenrijk, waren uitdagend en vaak ontmoedigend.
Toch trok de vastberadenheid van de atleten de aandacht van de internationale federatie, die uiteindelijk de deelname van Jamaica aan Calgary in 1998 goedkeurde.
Kort voor de wedstrijd kreeg het team een tegenslag toen bemanningslid Allen Caswell zich vanwege een blessure moest terugtrekken.
Hij werd vervangen door Stokes, een collega-sprinter die voornamelijk naar Calgary was gereisd om zijn broer Dudley, de coureur van het team, te ondersteunen.
De sportieve resultaten zijn bekend. De tweemansslede van Dudley Stokes en Michael White eindigde als 30e, terwijl de campagne van de viermansploeg op dramatische wijze eindigde met een crash tijdens de voorlaatste heat – een incident dat, ondanks teleurstelling op de baan, hielp de blijvende plaats van het team in de Olympische geschiedenis te versterken.
Jamaica’s beste resultaat ooit blijft een 14e plaats in de tweemansbobslee voor heren op de Spelen van Lillehammer in 1994.
De afgelopen jaren heeft de evolutie van de sport – met name de introductie van de monobob voor vrouwen – echter nieuwe mogelijkheden geopend, waardoor het programma een meer gestructureerde langetermijnaanpak kon ontwikkelen.
