De software-ingenieurs zijn niet in orde.
AI moest het programmeren eenvoudiger maken. Siddhant Khare zei dat hoewel AI-tools hem productiever hebben gemaakt, zijn werk nu moeilijker is dan ooit.
“Vroeger noemden we het een ingenieur, nu is het een recensent”, vertelt Khare aan Business Insider. “Elke keer dat het voelt alsof je rechter bent aan een lopende band en die lopende band eindeloos is, blijf je maar PR’s stempelen.”
Khare schreef een lang verhaal essay met de titel “AI-vermoeidheid is reëel en niemand praat erover.” Daarin schreef hij dat AI-vermoeidheid “het soort uitputting is dat geen enkele tool of workflow-optimalisatie kan verhelpen.”
“Ik heb het afgelopen kwartaal meer code verzonden dan enig kwartaal in mijn carrière”, schreef hij. “Ik voelde me ook meer uitgeput dan enig kwartaal in mijn carrière.”
Khare, een software-ingenieur bij ONA, maakt zelf AI-tools. Hij zei dat hij niet tegen AI is, hij wil alleen dat mensen, inclusief software-ingenieurs zoals hijzelf, een duurzamere manier vinden om de technologie te gebruiken.
Het probleem, zo schreef Khare, is dat AI een productiviteitsparadox creëert die vrijwel volledig aan de gebruiker is op te lossen door de productiekosten te verlagen maar ‘de kosten van coördinatie, evaluatie en besluitvorming’ te verhogen.
Zijn typische dag is niet langer gewijd aan een diepgaande focus op één enkel ontwerpprobleem, schreef Khare, maar aan het wisselen van context tussen maar liefst zes verschillende problemen.
“Elk proces duurt slechts een uur met AI.” Maar het wisselen van context tussen zes problemen is ontzettend duur voor het menselijk brein”, schreef hij. “De AI wordt niet moe tussen problemen door. Ik wel.”
Uit de eerste reacties blijkt dat Khare niet de enige is. Collega-ingenieurs hebben hun mening gedeeld over X, Hacker News en Lobsters. Hun ervaringen weerspiegelen wat Khare schreef: vibe-coding kan leiden tot burn-out-vibes.
“Ik maak een grapje dat ik nu het ‘Claude Code-trainingsplan’ volg”, schreef een gebruiker op Hacker News. “Als ik sta aan een bureau, doe ik een paar squats of push-ups of loop ik gewoon door het huis om mijn benen te strekken. Veel leuker dan de hele dag met mijn handen op het toetsenbord aan mijn bureau te zitten. En als ik mijn ogen van het scherm haal, wordt het ook gemakkelijker om na te denken over het volgende.”
Anderen laten hun dag klinken als de “Kom op, doe iets-meme”, terwijl ze wachten tot een codeeragent reageert met resultaten, die ze vervolgens moeten bewerken en verfijnen.
“Ik verloor mezelf urenlang in gefocust werk”, schreef een andere gebruiker. “Dat is veranderd. Nu word ik voortdurend teruggetrokken en heb ik het patroon opgemerkt: ik stuur een prompt, wacht op het antwoord en ga verder met browsen.”
Op maandag Harvard Business Review een rapport gepubliceerd op een acht weken durend onderzoek bij een Amerikaans technologiebedrijf met 200 werknemers dat “ontdekte dat AI-tools het werk niet verminderden, maar het consequent intensiveerden.”
“Zodra de opwinding van het experimenteren wegebt, kunnen werknemers merken dat hun werklast stilletjes is toegenomen en zich opgespannen voelen door het jongleren met alles wat plotseling op hun bord ligt”, vervolgt het rapport. “Die werkdruk kan op zijn beurt leiden tot cognitieve vermoeidheid, burn-out en verzwakte besluitvorming.”
AI-tool FOMO en vaardigheidsatrofie
Khare zei dat een andere worsteling die hij heeft gehad het bijhouden van het aantal updates van OpenAI, Anthropic en andere AI-bedrijven is terwijl ze hun populaire modellen en agenten pushen.
“Zodra je je laptop of telefoon opent, ga je naar Slack, Twitter, LinkedIn, GitHub, en dit zijn allemaal dingen die lijken op ‘Kijk me aan’,” zei Khare.
De bedrijven moeten blijven innoveren om gelijke tred te houden met de AI-race, maar voor programmeurs zoals hijzelf, zegt Khare, creëren de updates een gevoel van paniek over het missen van wat wel eens het beste zou kunnen zijn.
“Ik bracht weekenden door met het evalueren van nieuwe tools”, schreef hij. “Elke changelog lezen. Elke demo bekijken. Proberen aan de grens te blijven, omdat ik doodsbang was om achterop te raken.”
Uiteindelijk schreef Khare dat het engste was hoe AI hem veranderde. Hij zei dat hij moeite had toen iemand hem vroeg “een gelijktijdigheidsprobleem op het whiteboard te doordenken” zonder laptop of AI.
“Het is net als GPS en navigatie. Vóór GPS bouwde je mentale kaarten. Je kende je stad. Je kon over routes redeneren”, schreef hij. “Na jaren van GPS kun je niet meer zonder GPS navigeren. De vaardigheid is verdwenen omdat je ermee bent gestopt.”
Andrej Karpathy, het voormalige AI-hoofd van Tesla en de ingenieur die vorig jaar de term ‘vibe coding’ bedacht, schreef onlangs dat hoewel de industrie een ‘faseverschuiving’ zag tussen de steeds indrukwekkender wordende AI-coderingstools, hij ook begon op te merken vaardigheidsatrofie.
“Ik heb al gemerkt dat ik langzaam mijn vermogen om handmatig code te schrijven begin te verliezen”, schreef Karpathy.
Het vinden van de juiste antwoorden op AI-gebruik
Vastbesloten om zichzelf te helpen, schreef Khare dat hij een lijst met basisregels had opgesteld om zijn AI-gebruik in toom te houden.
Hij heeft nog steeds moeite om zich daaraan te houden. Hij zei dat het bijna volledig negeren van het AI-gesprek tijdens zijn 14-daagse vakantie een begin was. Khare zei dat hoewel hij schreef dat het hebben van een timer van 30 minuten voor AI-gebruik nuttig is, het niet bedoeld was als een strikte limiet.
De ingenieur zei ook dat AI-bedrijven zelf ook kunnen helpen. Hij vergeleek het gevoel slechts één prompt verwijderd te zijn van een perfect antwoord met de manier waarop verslavende games gebruikers proberen aan het spelen te houden.
“Je moet een soort vangrail voor de mensen in stand houden, zodat ze zichzelf niet vernietigen”, zei hij.
