Recensie “Wuthering Heights”: Margot Robbie en Jacob Elordi hebben een verbijsterende en provocerende romance

Er is geen twijfel: dit is niet de Wuthering Hoogten Emily Brontë schreef. Maar Emerald Fennell (Veelbelovende jonge vrouw, Zoutverbranding) dat was nooit de bedoeling.

Voorafgaand aan de release van Fennell’s “Wuthering Hoogten,” (ja, de aanhalingstekens maken deel uit van de titel), heeft de Engelse filmmaker controversiële aanwijzingen laten vallen dat haar verfilming veel zou verwerpen van wat Brontë-fans zouden verwachten. Door Margot Robbie en Jacob Elordi te casten als de verdomde minnaars Catherine en Heathcliff veroorzaakte Fennell verontwaardiging bij fans die de film afkeurden. Barbie ster als te oud voor haar rol en Elordi te wit voor zijn.

De reclamecampagne van de film leunde op romantiek-romanstijlen, met posters van de twee opgesloten in een omhelzing, op het punt van zoenen, met de slogan ‘Come undoe’. Toen kwamen de verzekeringen dat Fennells film opzettelijk anachronistisch zou zijn ten opzichte van de laat 18e-eeuwse setting van het boek, terwijl Charli XCX de dance-pop-soundtrack van de film plaagde, en productiestills een synthetische latexachtige jurk onthulden, een glanzend negligé en een piepklein roze bril die een veel moderner gevoel oproept.

Ten slotte, in pre-release-interviews voor “Wuthering Hoogten”, Fennell sprak over haar aanpak bij het aanpassen van een boek “zo compact, ingewikkeld en moeilijk” als de Brontë-klassieker. ‘Ik kan niet zeggen dat ik aan het maken ben Wuthering Hoogten. Dat is niet mogelijk’, zei ze tegen Fandango. ‘Wat ik wel kan zeggen is dat ik er een versie van maak. Er is een versie die ik me herinnerde te hebben gelezen, maar die niet helemaal echt is. En er is een versie waarin ik wilde dat er dingen zouden gebeuren die nooit zijn gebeurd. En zo is het ook”Wuthering Hoogten“En dat is het niet. Maar eigenlijk zou ik zeggen dat bij elke bewerking van een roman, vooral bij een roman als deze, aanhalingstekens eromheen moeten staan.”

Na dit alles zou het niemand moeten verbazen dat die van Fennell is “Wuthering Hoogten“is radicaal anders dan die van Brontë. De vraag is niet of de film trouw is aan het boek, of zelfs beter dan deze. De vraag is: werkt deze film op zijn eigen voorwaarden, als een half herinnerde fantasie over wilde, benijdenswaardige romantiek? En het antwoord is simpelweg: Nee.

“Wuthering Hoogten” herinterpreteert Catherine en Heathcliff radicaal.

De botten van het verhaal van onze beroemde hoofdrolspelers blijven bestaan: Catherine en Heathcliff ontmoeten elkaar als kinderen in de heidevelden van West Yorkshire, Engeland, waar zij de verwende dochter is van een dronken landeigenaar, en hij een arme jongen die bruusk is geadopteerd om naast haar op te groeien. Ze delen een wilde natuur in hun afgelegen omgeving, maar naarmate ze groter worden, verlangt Catherine naar luxe, die haar norse verliefdheid zonder maatschappelijke status niet kan beloven. Ze breekt hun hart door het voorstel van de fatsoenlijke, aristocratische heer Edgar Linton (Shazad Latif) van het naastgelegen landgoed te accepteren, wat Heathcliff ertoe aanzet weg te rennen. Als hij vijf jaar later terugkeert naar Yorkshire, is hij rijk, onstuimig en vastbesloten om een ​​puinhoop van Catherine’s leven te maken, ten goede of ten kwade.

Ondanks het vertrouwde kader voelt de dynamiek van Catherine en Heathcliff in Fennells film echter meer aan als een film De prinsessenbruid dan Wuthering Hoogten. Om te beginnen wordt de wreedheid van Heathcliff aanzienlijk verzacht. Net als Westley, de lieve staljongen, zal hij worden misbruikt als dat betekent dat hij dicht bij zijn blonde liefje moet zijn. In het bijzonder zal Heathcliff een gewelddadige pak slaag van Catherine’s vader ondergaan, wat de jongen de kans geeft zijn onwrikbare toewijding aan haar te bewijzen.

Heathcliffs eigen geweld en woede op volwassen leeftijd worden door Elordi gekanaliseerd in smeulende en sombere gevoelens, met een tamme huivering van knikOf hij nu Catherine’s mond krachtig vastpakt of later zijn bruid vernedert, Edgar’s afdeling Isabella (Alison Oliver) met huisdierenspel. Ondertussen is Catherine een mooi kreng dat in een oogwenk verandert van een kind met roze wangen in een beeldschone vrouwpop. Dus natuurlijk castte Fennell Barbie.

Gedrapeerd in zorgvuldig vervaardigde rokken en jurken in felle rode en witte tinten en met een korset tot een onmogelijke taille, ziet Robbie eruit als een modepop, vooral als ze via Edgar in rijkdom trouwt. Deze metafoor wordt flagrant gemaakt als Isabella haar nieuwe soort schoonzus een pop presenteert die naar haar gelijkenis is gemaakt, compleet met een gigantisch poppenhuis dat lijkt op hun gedeelde huis, Thrushcross Grange. Ja, Catherine heeft alle luxe bereikt waar ze van droomde, maar nu voelt ze zich gevangen, een mooi speeltje in een poppenhuis. De droom is niet wat ze had gehoopt.

“Wuthering Hoogten” is kinderachtig in zijn provocaties.

Om de boel op gang te brengen, spelen er twee suggestieve geluiden tijdens de aftiteling van de film. De ene is het geritsel van stof, de andere een kreunende man, een dubbelzinnige voorproef van een dreigend tafereel van seks of geweld.

De intensiteit van beide geluiden groeit en onthult niet een seksueel scenario, maar een man die wordt opgehangen tijdens een openbare executie. Fennell combineert hier echter nog steeds seks en geweld. Een jonge Catherine (Charlotte Mellington) is opgewonden over de verdorvenheid ervan, terwijl Fennell zeker een close-up zal toevoegen van de ‘stijfheid’ van de dode man, duidelijk zichtbaar zelfs door zijn broek. Een dergelijke verwrongen samensmelting van thema’s zal overal doorheen lopen “Wuthering Hoogten,” maar op manieren die eerder rommelig dan grensoverschrijdend zijn.

Brontë-fans kunnen zich vastklampen aan het feit dat Fennell niet alleen een seksscène tussen Heathcliff en Catherine heeft, maar een montage ervan, variërend van bedden tot rijtuigen tot de uitgestrekte vlaktes tussen hun landgoederen. En toch, hoewel deze scènes de iconografie van klassieke romans hebben – de rijke decors, de chique kleding, de verboden aantrekkingskracht, de prachtige personages op de cover die opgetogenheid veinzen – vallen ze plat. Terwijl Robbie de woede en het verlangen van Catherine rigoureus tot leven brengt, en Elordi sterk en ziedend is, heeft het paar de chemie van Barbie- en Ken-poppen die tegen rubber botsen als ze botsen.

Misschien om toe te voegen Zoutverbranding-achtige kruiden, Bdsm wordt verwerkt in verschillende liefdesscènes, waarbij paardenhoofdstellen, boeien en een metalen halsband in seksspelletjes van degradatie worden gebruikt. Dit maakt de verdorvenheid van de roman eerder speels dan duister. Nu, Heathcliff, die er als een torenhoge uit komt Domis minder bedreigend, omdat zijn geweld wordt gekanaliseerd via consensuele knikken. Toch voelt deze weergave van BDSM nog steeds halfslachtig aan meer succesvolle sexy en psychologisch provocerende films leuk vinden Babymeisje En Passagier.

De race-buiging “Wuthering Hoogten” is een probleem dat Fennell heeft gecreëerd.

Heathcliff’s raciale identiteit is bestudeerd door Brontë-geleerden vanwege de beschrijvingen van de auteur van zijn “donkere” uiterlijk, en daarom maakte Elordi’s casting sommige fans van de roman woedend. Het is echter niet alleen de casting van Heathcliff die problematisch wordt in de versie van Fennell. Misschien heeft de directeur ernaar gekeken Bridgerton voor inspiratie, zowel in de kleurenblinde casting van de show en een spervuur ​​van seksscènes die de debatten over de historische nauwkeurigheid van die periode hebben aangewakkerd. Fennell cast niet alleen haar beide romantische hoofdrolspelers met blanke acteurs, maar cast ook gekleurde acteurs in de rollen van Edgar en Nelly (Hong Chau), personages die in de film als minder wenselijk worden beschouwd dan de hoofdrolspelers, maar in plaats daarvan rollen toegewezen krijgen van saaie cuckold en bittere oude vrijster.

Bovendien fetisjeren de cinematografie en het decorontwerp van de film de blanke huid. Na de kinderscène waarin Catherine Heathcliff troost over zijn zweepslagen door haar vader, lost de scène op van de bloedige, geklede rug van een jongen naar de ontblote rug van een man (Elordi), gestreept met whiplash-littekens. Cinematograaf Linus Sandgren maakt een close-up, waarbij hij over Heathcliffs littekens loert alsof deze het bewijs zijn van zijn liefde: bezweet, mollig en verschrikkelijk. Misschien vreesde Fennell dat een dergelijke fetisjisering problematisch zou zijn als Heathcliff een “donkere huidskleur” zou hebben, zoals Brontë schreef. Maar ze verdubbelt met dit schilderij van witheid net zo wenselijk als Catherine’s huidkamer.

Na hun huwelijk is Edgar duizelig als hij Catherine de slaapkamer laat zien die hij voor haar heeft ontworpen, geschilderd in de ‘mooiste kleur’, die van haar gezicht. Het is niet alleen wit vlees of rode wangen die Edgar heeft nagebootst. De kamer is bekleed met met vinyl beklede panelen, elk voorzien van moedervlekken en lichtblauwe aderen die doorschijnend zijn onder de nephuid. Het gebaar is verre van romantisch, maar weerzinwekkend, en wordt alleen maar sterker wanneer een binnendringende Heathcliff de muur likt alsof het het vlees van zijn geliefde is. En hierin wordt duidelijk hoeveel van Brontë’s roman Fennell negeerde of weghaalde om haar versie te maken. En wat blijft er over?

Als bewonderaar van Veelbelovende jonge vrouw En ZoutverbrandingIk was voorzichtig optimistisch over Fennell’s “Wuthering Hoogten.” Aanpassingen zijn nooit wat het boek was, omdat het boek anders is, afhankelijk van wie het leest. Daarom zie ik graag verfilmingen van romans waar ik van hield en die ik haatte, omdat het is alsof je in de hersenen van iemand anders rondloopt en het verhaal ziet zoals zij dat deden. De aanpassing van Fennell gaat echter zowel te ver als niet ver genoeg.

Door het boek in tweeën te snijden en een aantal familieleden los te laten, heeft ze het verhaal vereenvoudigd om zich te concentreren op de liefde tussen Heathcliff en Catherine. Maar ondanks alle inhoud die ze heeft weggesneden, is er alleen stijl voor in de plaats gekomen. En het is niet genoeg om dit te maken “Wuthering Hoogten” vol of beïnvloedend voelen. In plaats van een samenhangende herinterpretatie of zelfs een zinnenprikkelende romance, “Wuthering Hoogten” voelt als een hartstochtelijke maar onsamenhangende collage van tienerlust en rebellie, het soort dat beter geschikt is voor een kluisje op een middelbare school dan voor een bioscoop.

Wuthering Hoogten draait vanaf 13 februari in de bioscoop.