Ashley James is een kracht voor verandering in een wereld vol vrouwenhaat. Ze vertelt hoe er meer moet worden gedaan om vrouwen en meisjes te helpen als het gaat om seksueel geweld, geestelijke gezondheid van moeders en meer
Het heldere en mooie leven van Ashley James, correspondent voor politieke en sociale zaken van This Morning, is vol contrasten. Ze werd beroemd in 2012 tijdens de realityshow Made in Chelsea op de E4, ondanks dat ze uit Northumberland kwam, en noemt haar nieuwe boek Bimbo als ze zowel intelligent als talentvol is.
Met een 2:1 diploma in Engelse en Franse literatuur geeft ze regelmatig lezingen Piers Morgan en Nick Ferrari een run voor hun geld op de ITV overdag show en onlangs verschenen op Celebrity Mastermind. Net als Lady Constance Lytton – de negentiende-eeuwse suffragette die haar gekozen onderwerp was (scoorde 8 zonder pasjes) – is zij ook een campagnevoerder.
En ze doet moedig afstand van haar recht op anonimiteit, als slachtoffer van verkrachting, om te strijden voor betere steun voor slachtoffers van aanranding en om “het gesprek te veranderen” over verkrachting. Ze vertelt aan The Spiegel: “Toen ik op de universiteit zat, werd ik verkracht. Het is iets waar ik nooit over heb gesproken, en toch heb ik er sindsdien elke dag aan gedacht – steeds meer sinds ik kinderen heb. Het is een van de ergste momenten van mijn leven.”
Ashley, 38, die 21 was toen de aanval plaatsvond, vervolgt: “Het was enorm traumatisch. Ik vertel het verhaal niet om te choqueren, maar als spiegel om te laten zien hoe vaak deze ervaringen voorkomen, en ook hoe kapot het ondersteuningssysteem is.”
Volgens het Office for National Statistics wordt 83-90% van de vrouwelijke slachtoffers, zoals Ashley, verkracht door een vriend en seksueel misbruikt door iemand die ze kennen. Uit cijfers van de ONS blijkt ook dat 86% van de slachtoffers van seksueel geweld vrouw is – oplopend tot 91% in het geval van verkrachting.
Ashley – die de identiteit van haar aanvaller niet prijsgeeft – benadrukt dat ze nu weet dat het haar niet schuldig is. Ze zegt: “Het was niet mijn schuld. Ja, ik was dronken, ja, ik had kleren aan. Maar het was niet mijn schuld. Dat weet ik nu. Als cultuur en als samenleving krijgen we nog steeds de schuld van het slachtoffer. We leren vrouwen hoe ze niet verkracht moeten worden, in plaats van mannen te leren hoe ze niet moeten verkrachten. Mannen kunnen stoppen met ons te verkrachten. .
“Vanwege de schaamte, het taboe en het stigma denken mensen nog steeds dat deze (mannen die verkrachten) rotte appels zijn, of vreemden in steegjes, en dat is niet het geval. We moeten dit erkennen en onze dochters vertellen dat ze moeten stoppen met het aanpassen van hun gedrag; stop met het in vraag stellen van wat mensen dragen – we moeten het gesprek veranderen.”
Ashley – die twee kinderen heeft, Ada, die in maart drie is, en Alfie, 5, met haar zesjarige stadswerker Tommy Andrews – heeft haar verkrachting niet gemeld. Ze zegt: “Ik ben niet naar voren gekomen. Niet omdat ik dacht dat de politie me niet zou geloven, maar omdat de man geen vreemdeling in een donker steegje was. Hij was een vriend. Daarom was de enige persoon die ik de schuld gaf mezelf… jarenlang. Zelfs nu vind ik het moeilijk om hem als een verkrachter te beschouwen. Maar ik was letterlijk bewusteloos.”
Haar inspiratie om zich uit te spreken kwam van Gisèle Pelicot, het slachtoffer dat centraal stond in het grootste verkrachtingsproces in de Franse geschiedenis. Haar echtgenoot Dominique Pelicot, 73, werd tot twintig jaar gevangenisstraf veroordeeld nadat hij schuldig was bevonden aan het drogeren van haar en het rekruteren van vijftig andere mannen om haar gedurende een decennium te verkrachten. Gisèle deed afstand van haar recht op anonimiteit om het proces publiekelijk bij te wonen en zei over slachtoffers van verkrachting: “het is niet aan ons om ons te schamen – het is aan hen.”
Ashley zegt: “Ze kwam elke dag opdagen met opgeheven hoofd en zei: ‘De schaamte moet van kant veranderen’. Als er ooit iets met mijn dochter zou gebeuren, zou ik nooit willen dat ze zou leven met de schaamte en de stilte waarmee ik voelde. Seksueel geweld is een gebied waar nog steeds veel schaamte en taboe heerst. Het systeem ondersteunt vrouwen nog steeds niet. Het voelt bijna alsof de vrouw meer voor de rechter wordt gebracht dan de man die wordt beschuldigd van verkrachting.”
Ashley zet ook kinderen met speciale onderwijsbehoeften (SEN) in de schijnwerpers – nadat ze met haar 688.000 Instagram volgers vorig jaar dat Alfie een SEN-beoordeling kreeg. Ze is ook DJ, podcastpresentator en ouderschapscommentator en verloor hem bijna toen hij werd geboren. Ze zegt: “Hij kwam er blauw uit. Ze waren bezorgd om Alfie. Het was geen goede bevalling, het was erg traumatisch, en hij heeft nog steeds veel osteo (osteopathie) nodig om hem te helpen.”
Over zijn SEN-beoordeling vervolgt ze: “Ik vermoed dat het autisme is, maar het is nog te vroeg voor een officiële diagnose. De school heeft fantastisch met hem samengewerkt in plaats van tegen hem. Ik ben erg dankbaar dat we in een tijd leven waarin het wordt erkend en serieus wordt genomen. Hij functioneert heel goed en ik hou van de manier waarop zijn hersenen werken. Hij is geweldig. Sommige kinderen verwerken dingen anders dan anderen – ze zijn niet ondeugend of onbeschoft. Als we de manier waarop verschillende geesten werken meer zouden accepteren, zou het een beter idee zijn.” wereld.”
Zijn SEN-beoordeling heeft Ashley ook geholpen te begrijpen waarom ze het ouderschap in eerste instantie een uitdaging vond – iets waar ze openhartig over is. Ze zegt: “Mijn geestelijke gezondheid ging achteruit omdat ik het gevoel had: ‘is dit nu mijn leven?’ Als je carrière een groot deel van je identiteit is, of als je reist, dan ben je daar plotseling van ontdaan en wordt je verondersteld vervulling te vinden in de eentonigheid van elke dag hetzelfde doen.
“Dat is echt moeilijk. Het betekent niet dat je niet van je kind houdt. We moeten misschien wat meer begrip krijgen voor dat identiteitsverlies en verdriet. Er was een tijd dat ik dacht: ‘wat heb ik gedaan? Is dit bedoeld om genoeg te zijn? Waarom is het niet genoeg? Ben ik een slechte vrouw?’ Als vaders alles zouden moeten opofferen wat we in dat eerste jaar hebben gedaan, denk ik dat er meer empathie, medeleven en steun zou zijn.”
Ondanks de lancering van de Be Kind-beweging, na de zelfmoord van haar vriendin Caroline Flack, tv-presentatrice in 2020, heeft ze het gevoel dat er weinig is veranderd in de houding ten opzichte van geestelijke gezondheid. Ashley, die oproept tot minder stigma en meer compassie, zegt: “Het is niet alleen een vrouwenprobleem. We weten dat zelfmoord een van de grootste doodsoorzaken onder jonge mannen is, en toch zijn we nog steeds zo onaardig. Als het gaat om individuen die het moeilijk hebben, zorgen we ervoor dat ze zich schamen of eenzaam voelen. Dit moet veranderen.”
Met een druk jaar voor de boeg, te beginnen met de release van Bimbo op 12 februari, lacht Ashley: “Bereid je voor dat je ziek van me bent! Ik herinner me dat ik sprak met Carol Vorderman en ze zei tegen mij: ‘Je bent een moeilijke vrouw en ik ook’. We hebben meer ‘moeilijke vrouwen’ nodig in de wereld – dan zien we misschien echte verandering.”
Ashley, die Tommy voor het eerst ontmoette toen ze allebei begin twintig bij Abercrombie en Fitch werkten, zegt dat ze misschien zelfs meer reality-tv overweegt, ondanks dat ze slechts £ 50 per sessie kreeg voor het filmen van Made in Chelsea. Ze zegt: “Ik was in een programma over echt rijke mensen terwijl ik in het ouderlijk huis van mijn vriend woonde, diep in mijn rood staan. Maar ik sluit nooit uit dat ik meer reality-tv ga doen.”
En ze zou graag een telefoontje van Celebrity Traitors aannemen. Ze zegt: “Ik hou van Celebrity Traitors – wie niet? Ik denk dat het geniaal was. Ik ben nu al enthousiast over de volgende serie. Ik heb het gevoel dat dit de show is die we nu allemaal willen doen.”
*Bimbo: Ditch the Labels, Find Your Voice, Reclaim Your Confidence van Ashley James (£ 22, Century) verschijnt op 12 februari
