Door Robert Scucci
| Gepubliceerd
Het is nooit leuk als briljante filmmakers als de gebroeders Coen tegen de hekken aan slingeren en missen. In het geval van 2017 Voorstadde hekken zijn van de witte piketvariant, en George Clooney verzorgde co-schrijf- en regietaken. Het resultaat van deze samenwerking zijn twee totaal verschillende films in één, wat zorgt voor een interessant experiment in sociale satire dat nooit echt bevredigend aanvoelt.
Voorstad werd oorspronkelijk kort daarna geschreven door de gebroeders Coen Bloed eenvoudig maakte in 1985 de ronde. Het project was opgevat als een moordmysterie dat zich afspeelt in een idyllische buitenwijk, maar kreeg ooit een heel andere toon. George Clooney raakte erbij betrokken. Clooney’s bijdragen aan het script omvatten een verhaallijn over een zwarte familie die in de jaren vijftig naar een geheel witte buurt verhuisde, en die te maken kreeg met het soort raciale gevolgen dat je zou verwachten als hun nieuwe buren niet al te vriendelijk waren tegen hun aanwezigheid.
Hoewel beide verhalen op zichzelf solide zijn en heel goed als afzonderlijke films hadden kunnen slagen, Voorstad uiteindelijk het doel missen omdat ze nooit volledig convergeren. Het resultaat voelt aan als twee afzonderlijke films die langs de finish hinken in plaats van hun punten effectief over te brengen.
Een moordmysterie en een nieuwe familie in de buurt
Het primaire verhaal in Voorstad draait om de familie Lodge. Gardner Lodge (Matt Damon) en zijn vrouw Rose (Julianne Moore) lijken in eerste instantie een typisch Amerikaans gezin. Ze voorspellen een gelukkig huwelijk, en hun zoon Nicky (Noah Jupe) is een beeldschoon kind dat in een buitenwijk woont. Altijd aanwezig in het Lodge-huishouden is Rose’s eeneiige tweelingzus, Margaret (Julianne Moore), die een romantische relatie heeft met Gardner.
Op een nacht breken huurmoordenaars Ira Sloan (Glenn Fleshler) en Louis (Alex Hassell) in in de Lodge-residentie, hoewel hun bedoelingen op dit punt in de film twijfelachtig blijven. Ze chloroformen de familie om hen te onderwerpen, maar geven uiteindelijk Rose, die verlamd is, een fatale dosis, waardoor Nicky zonder moeder achterblijft. In de weken en maanden die volgen, begint Margaret zich te kleden en te gedragen als Rose, en infiltreert ze langzaam de Lodge-familie alsof ze altijd de matriarch is geweest.
De familie wordt later naar het politiebureau gebracht om de mannen te identificeren die hun leven hebben verwoest. Nicky is er zeker van dat de mannen die zijn moeder hebben vermoord in de rij staan. Gardner ontkent ronduit dat het dezelfde mannen zijn, en Margaret volgt dit voorbeeld. De hele situatie zit Nicky niet lekker, en het is slechts een kwestie van tijd voordat de waarheid de kop opsteekt.
Ondertussen verhuist de familie Mayers, die zwart is, naar de Voorstad onderverdeling en krijgen onmiddellijke terugslag. Nicky raakt bevriend met Andy Mayers (Tony Espinosa), en de twee kunnen prima met elkaar overweg. Andy’s moeder (Karimah Westbrook) en vader (Leith Burke) worden echter onderworpen aan discriminatie en wreedheid door buren die hun gemeenschap helemaal wit blijven. De raciale spanning mondt uiteindelijk uit in een rel die wordt aangewakkerd door ouderwets familieracisme, terwijl het moordmysterie in de Lodge-residentie zich blijft ontvouwen met desastreuze gevolgen.
Twee verschillende films die één proberen te zijn
Beide verhalen binnen Voorstad werken prima op zichzelf, maar het wordt rommelig als ze samen worden gedwongen. De hele tijd dat ik naar de film keek, bleef ik wachten tot beide verhalen elkaar op een zinvolle manier zouden kruisen tijdens het derde bedrijf, en technisch gezien doen ze dat ook. Die kruising voelt echter geforceerd aan door de satire van de film, wat resulteert in een slordige resolutie. Dit is frustrerend omdat het sociale commentaar er allemaal is en het tweede en derde bedrijf anders gestructureerd hadden kunnen worden om een meer samenhangend verhaal te vertellen.
Als de gebroeders Coen en George Clooney zich volledig hadden willen inzetten voor de satire en push Voorstad op regelrecht absurd terrein hadden ze het op dezelfde manier kunnen doen als toen O broeder, waar bent u?
Een blank gezin wordt getroffen door een fatale huisinbraak, terwijl er tegelijkertijd een zwart gezin de buurt intrekt, ook al weten we dat de daders achter de invasie duidelijk blank zijn. De gemeenschap neigt vervolgens naar racisme door een verband te bedenken en hun verbeeldingskracht te laten toenemen. Sporen van dat idee krijgen we binnen Voorstadmaar om het goed te laten landen, zou het moordmysterie op de achterbank moeten komen.
Op dezelfde manier zou, om het moordmysterie volledig te kunnen onderzoeken, het racistische commentaar moeten worden teruggeschroefd. Voorstad lijdt en uiteindelijk faalt, omdat het niet weet in welke rijstrook het moet blijven, en erger nog: het weet niet wanneer of hoe die rijstroken elkaar moeten kruisen om een scherpe, effectieve satire te creëren die effectief beide kanten van de medaille onderzoekt die hij in de lucht gooit.
Voorstad beschikt over alle Coen-broers flair die we de afgelopen decennia hebben leren kennen en waarderen, maar het speelt meer als een proof of concept dan als een volledig gerealiseerde film. Het voelt nooit helemaal uitgewerkt. In plaats daarvan komt het over alsof hun script samen met dat van George Clooney in een blender werd gegooid, op een storyboard werd gespat en vervolgens in productie werd genomen zodra Clooney ‘actie’ zei.
Op het moment van schrijven is Voorstad wordt gratis gestreamd op Pluto TV.
