Dit zoals verteld-essay is gebaseerd op een gesprek met Ryan Smith. Het is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
De afgelopen zeven jaar heb ik dat gedaan een smartwatch gedragen om mijn pols, de hele dag, elke dag.
Ik werk in de verkoop van luxe auto’s en doe het grootste deel van mijn werk via sms en e-mail, dus mijn smartwatch pingt voortdurend.
Als iemand met ADHDElke keer dat er een melding afging, zou het me mentaal en fysiek weghalen van waar ik eerder aan had gedacht of gedaan.
Mijn geest verwachtte de trilling van de melding, en elke keer dat ik die voelde, had ik de drang om te kijken naar wat er doorkwam.
De cognitieve belasting werd te veel. Ik voelde me uitgeput. De smartwatch maakte me ongerust. Ik moest iets veranderen.
Ik ben overgestapt op een analoog horloge
Medio december 2025 besloot ik mijn digitale smartwatch te verruilen voor een klassiek analoog horlogeals onderdeel van mijn inspanningen om mijn leven in 2026 net iets minder digitaal te maken.
De toegevoegde bonus is dat ik het uiterlijk van een klassiek horloge erg mooi vond.
Ik ging naar mijn plaatselijke juwelierszaak en kocht een horloge uit het middensegment. Ik wilde geen duur exemplaar kopen, voor het geval mijn oplossing niet zou werken.
De eerste dag zonder mijn smartwatch vond ik het heel lastig. Ik wilde voortdurend naar mijn pols kijken, niet alleen voor klantcommunicatie, maar ook om door de widgets te bladeren. Opeens kon ik niet meer zomaar op verzoek naar het weer kijken. Ik keek eigenlijk naar buiten om te zien hoe het weer was.
Na die eerste dag nam de moeilijkheid om zonder smartwatch te zijn af. Ik raakte eraan gewend om tijdens mijn werkdag zonder te leven.
Binnen enkele dagen kan ik het beste beschrijven hoe ik me voelde: ik voelde me vrij.
Ik was meer ontspannen
Ik was rustiger, minder gespannen, meer ontspannen. Ik verwachtte die ping om mijn pols niet meer voortdurend, en anticipeerde er ook niet altijd op. Mijn zenuwstelsel voelde stabieler.
Ik gebruik mijn telefoon nog steeds, maar een telefoon is anders dan een smartwatch. Een telefoon die je ergens kunt laten liggen, met de voorkant naar beneden, en niet elke ping voelt, niet elke melding ziet. Een smartwatch zit constant op je lichaam. Je voelt letterlijk elke melding en spoort je aan om meteen te reageren.
Mijn telefoon is veel gemakkelijker neer te leggen dan mijn horloge, omdat ik hem niet draag. Als ik niet actief iemand een bericht stuur over het sluiten van een deal, ligt mijn telefoon meestal met de voorkant naar beneden naast me.
Het enige minpuntje is dat ik soms een smsje van mijn vrouw mis, maar zij begrijpt het wel.
Ik draag hem nog steeds ’s nachts om mijn slaap te meten
Hoewel ik van plan ben om voor onbepaalde tijd zonder mijn smartwatch op het werk door te gaan, draag ik hem nog steeds ’s nachts om mijn slaap te meten en ’s ochtends als ik aan het sporten ben. Maar zodra het werk begint, verdwijnt het.
In een poging om mijn leven wat minder digitaal te maken, ben ik ook begonnen met het handmatig schrijven van to-do-lijstjes in plaats van ze op mijn telefoon te typen. Het betekent dat ik niet voortdurend op mijn telefoon hoef te kijken voor wat ik vervolgens doe, met als resultaat dat ik meegezogen word in doomscrolling.
Dit werkte voor mij, denk ik, omdat het een van de kleinste stappen was die ik kon zetten. Ik zou tegen iedereen die probeert zijn technologiegebruik te verminderen, willen zeggen hetzelfde te doen: maak om te beginnen een kleine verandering. En zeg dan tegen jezelf: je gaat het maar een dag proberen en kijken wat er gebeurt. Er zal positieve bekrachtiging zijn om u aan te moedigen uw verandering voort te zetten.
