Vóór zijn satanische mysterie Langbenen de horrorhit van 2024 werd, had regisseur Ogood Perkins drie films gemaakt die tot een indie-niche behoorden die alleen genoten werd door horrorliefhebbers die actief op zoek gingen naar vreemde gerechten. Zijn beste is zijn debuut, De dochter van de Zwartjaseen speels en treurig midwinterinternaatverhaal, en terwijl zijn Netflix wordt verspreid Ik ben het mooie ding dat in huis woont kreeg enige aandacht, zijn sobere Brothers Grimm-bewerking, Grietje & Hans, verdween in 2020. Deze films zijn geduldig en luchtig, en treiteren je met eenvoudige, aantrekkelijke horror-uitgangspunten die uitgerekt en ingetogen aanvoelen onder alle fluisterende, nare sfeer.
Perkins bereikte de mainstream met Langbenen en vooral De aap, de belachelijke horror-farce van vorig jaar. de bewaarder, ook vorig jaar uitgebracht, was een over het hoofd geziene terugkeer naar zijn meer ingetogen kant, en is een tweede blik waard nu het een 4K heeft gekregen Blu-ray-uitgave.
Hoe was het Bewaarder ontvangen bij vrijlating?
Bewaarder was de derde Perkins-film die daarna door Neon werd gedistribueerd Langbenen En De aap (alle drie zijn opgenomen in Vancouver gedurende een 18 maanden durende productie), maar na de gedempte, verbijsterde ontvangst van Perkins’ opzichtige Stephen King-film wist niemand bij Neon echt wat te doen met een eenvoudige, landelijke hut Blauwbaard riff-achtig Bewaarder – vooral omdat het veel dichter aansluit bij de gedempte, verstikte sfeer van zijn vroege werk. Het brengt alles wat we weten over ‘verheven horror’ samen in de essentiële principes, en de eenvoudige, no-nonsense uitvoering zou wel eens het laatste woord over de trend kunnen zijn.
Het zou eerlijker zijn om dat te zeggen Bewaarder helemaal niet ontvangen toen het in november uitkwam. Recensies waren weinig, ver tussen, en meestal middelmatigEn het verdiende wereldwijd een pittige $ 5 miljoen. Op papier een gestileerde indie-horror die de vrouwonvriendelijke gevangenschapsthema’s actualiseert Blauwbaardvooral met een geweldige hoofdrol van een onderbenutte actrice (Wees Zwart En Zij-Hulk’s Tatiana Maslany), is de ideale film voor indiedistributeur Neon om slim op de markt te brengen. Maar daarna De aap slechter gepresteerd dan Langbenenze vonden het waarschijnlijk niet zo gestript Bewaarder voelde en besloot dat het gemakkelijk gedumpt kon worden.
Liz en Malcolm hebben niet echt een droomrelatie.
Neon
Waarom is Bewaarder belangrijk om te zien nu?
Het afgelopen decennium is het aantal onafhankelijke genrefilms toegenomen, beïnvloed door de langzamere, internationale cinema. Deze combineren een naturalistische, angstaanjagende stijl met openlijke psychologische en interpersoonlijke thema’s, en waren perfect getimed met de opkomst van boutique, internet-favoriete distributiebedrijven zoals A24, waardoor ‘verheven horror’ meer een merkoefening dan een kunstbeweging werd.
Met wisselende effectiviteit, sobere en straffende horrorfilms als De heks, Midsommar, mannen, relikwie, Saint Maud, de wake, En Censor jacht maken op invasieve, knoestige angsten die geworteld zijn in karakter of sociale omstandigheden; hun zoektocht naar angst is rijk aan historische details en naturalistische films. De eerste drie films van Perkins behoren duidelijk tot deze trend, maar in 2025 werd iedereen buitengesloten van de stille, krassende, alledaagse instincten van het subgenre – nare onafhankelijke uitschieters zoals Breng haar terug Niettemin waren de best ontvangen horror ook de meest commerciële Zondaars, wapens, eindbestemming: bloedlijnen, En 28 jaar later allemaal die een blockbuster-intensiteit combineren met een unieke stijl.
Bewaarder is zozeer een checklist van de uitgeklede, naar binnen gerichte en subversieve principes van het ‘verheven horror’-genre dat het gemakkelijk over het hoofd werd gezien. Liz (Maslany) maakt haar eerste reis met haar nieuwe vriend Malcolm (Rossif Sutherland), maar terwijl ze zich vestigt in zijn griezelig geïsoleerde boshut, is ze zich niet bewust van wat we in de eerste minuten zagen: een montage van verschillende vrouwen met hun partner, allemaal gefilmd vanuit het gezichtspunt van de man, die steeds claustrofobischer, opdringeriger en paniekeriger wordt voordat ze culmineert in smerig geschreeuw. Zelfs als het ondermijnt Bewaarder’s mysterie, deze montage heeft een bruuske openhartigheid. We weten waarom we hier zijn, en de gruwel is duidelijk, gendergerelateerd en onvermijdelijk.
Bewaarder is een langzaam, humeurig horloge.
Neon
Liz is heerlijk eenzaam, maar verveelt zich; haar vriend lijkt afwezig, en zijn neef Darren (Birkett Turton) valt haar lastig met loerende lompheid. Er zijn maar een paar personages en nog minder plots, maar er zijn opzichtige, oplos-zware droomsequenties en griezelige dingen die op de loer liggen op de hoek van verder eenvoudige bosopnamen. Bewaarder’s weigering om zichzelf ingewikkelder te maken wordt zijn grootste charme: Malcolm is feitelijk een en al alarmsignaal, de ontdekking van Liz dat het huis een kwaadaardig geheim verbergt gebeurt zonder pardon, en de bevestiging van lang begraven vrouwenhaat gepleegd door de Bluebeard-stand-in van de film is meer een schouderophalen dan een schok.
Maar zo ingetogen en sudderend is de sfeer van Bewaarder dat de onvermijdelijkheid van de plotbeats vreemd ontspannend aanvoelt. Of hij het nu wist of niet, Perkins’ nadruk op een zo duidelijk mogelijke hervertelling van deze indie-horrorformule heeft het voor geen enkele toekomstige regisseur onmogelijk gemaakt om terug te keren naar dezelfde ‘verheven’ bron, aangezien alle stijlfiguren en grootste hits hier op één plek staan. Bewaarder kan het best worden bekeken in zijn Blu-ray-vorm, als een rustig en huiselijk griezelig verhaal dat het meest geschikt is voor een regenachtige avond thuis (en het zou kunnen worden gecombineerd met een andere griezelige homestead-horror die vorig jaar over het hoofd werd gezien, De vrouw in de tuin).
Wat nieuwe functies doen Bewaarder Blu-ray hebben?
Zoals vaak het geval is bij 4K Blu-rays van nieuwe releases, Bewaarder heeft frustrerend weinig speciale functies, met als enige opmerkelijke extra een commentaartrack van Perkins zelf. Perkins is een vermakelijke en inzichtelijke prater, en zijn enthousiasme om openhartig te praten over waarom hij van horror houdt, onderscheidt hem van jongere regisseurs die meer op hun hoede kunnen zijn over hun processen. Na de vreemde ritmes van Bewaardernegentig minuten lang opnieuw kijken met de overpeinzingen van Perkins in je oor is een genot.
