Door Robert Scucci
| Gepubliceerd
Roadthrillers zorgen altijd voor een geweldige tijd, want er is niets zenuwslopender dan over de snelweg rennen als je zelf in gevaar bent of iemand anders probeert te helpen die mogelijk in gevaar is. 1981 Wegspelleneen Australische thriller die speelt als een vreemde middenweg tussen Mad Max en een seriemoordenaarsverhaal in Hitchcock-stijl, kent geen gebrek aan spannende momenten. Het laat zien hoe erg de weg je in de war kan brengen na een lange dag werken als vrachtwagenchauffeur die tussen twee banen door gewoon een paar uurtjes slaap wil pakken. Perspectieven worden wazig, lijnen beginnen te vervagen en je bent er bijna zeker van dat je dat groene busje en zijn bestuurder meerdere keren iets verdachts hebt zien doen, zelfs als je niet helemaal kunt bewijzen wat ze van plan zijn.
Een gespannen, witte knokkelervaring van begin tot eind, Wegspellen is een magere thriller opgebouwd rond een buitengewoon eenvoudig plot. Die eenvoud mag je echter niet in een vals gevoel van veiligheid sussen, want niet alles is wat het lijkt, vooral niet als het eenmaal zover is horizon Het wordt donker, het wordt stil op de weg en een nieuwsuitzending op de radio suggereert dat je de snelweg deelt met iemand die heel, heel gevaarlijk is.
Een weg die je het beste niet kunt bewandelen
Wegspellen laat ons kennismaken met vrachtwagenchauffeur Patrick Quid (Stacy Keach) en zijn dingo, Boswell. Patrick maakt er een punt van om iedereen die het wil horen te vertellen dat er een verschil is tussen een man die een vrachtwagen bestuurt en een vrachtwagenchauffeur, waarmee hij impliceert dat hij zijn huidige werk als iets onder hem beschouwt, ook al betaalt hij daar voorlopig de rekeningen voor. Hij reist alleen met Boswell en neemt vaak tegen beter weten in back-to-back banen aan. Niets wijst erop dat Patrick onstabiel is, maar zijn coördinator moedigt hem aan om slaapgebrek te doorbreken met cafeïnepillen, zodat hij meer werk kan doen.
Terwijl hij op een avond in zijn vrachtwagen buiten een motel slaapt, ziet Patrick een man in een verdacht ogend groen busje rijden die incheckt met een vrouwelijke lifter. De volgende ochtend ziet Patrick de man alleen vertrekken nadat hij bij de afvalcontainer is gestopt en in het busje is gestapt voordat hij weer de weg op gaat.
Zodra hij weer aan het rijden is, ontmoet Patrick een terugkerende groep kleurrijke personages. Er is een oudere man die een boot sleept, een motorrijder met gezichtsmasker die steeds opduikt, een zeurende vrouw genaamd Frita (Marion Edward) en haar zichtbaar geïrriteerde echtgenoot, en een andere vrouw die langs de weg staat op zoek naar een ritje. Tegen beter weten in en tegen de bedrijfsregels in pikt Patrick Frita op nadat haar man haar langs de kant van de weg heeft achtergelaten. Tijdens dit stuk ziet hij het groene busje opnieuw, dit keer betrapt hij de chauffeur ervan verdacht uitziende tassen in de woestijn te begraven en een kleine koelbox met zich mee te dragen.
Frita voelt zich ongemakkelijk bij Patricks kalme houding over de ontmoeting, vooral nadat ze een radiobericht heeft gehoord over een mogelijke seriemoordenaar die in het gebied actief is. Uiteindelijk neemt ze afscheid van hem, maar niet voordat Patrick de lifter heeft opgehaald die hij eerder passeerde, alleen bekend als Hitch (Jamie Lee Curtis). Het klikte vrijwel onmiddellijk tussen de twee, en Hitch ontpopt zich als Pamela Rushworth, de erfgename van een rijke Amerikaanse diplomaat die op eigen avontuur wilde gaan, wat suggereert dat ze mogelijk als vermist is opgegeven in haar spraakmakende leven. Terwijl Patrick zijn route met Pamela voortzet, komt het groene busje steeds weer boven water, wat hen ertoe aanzet de bestuurder te onderzoeken in de veronderstelling dat hij de moordenaar is die in het nieuws wordt genoemd.
Een reeks escalerende gebeurtenissen
Terwijl het slaapgebrek toeslaat, raken Pat en Pamela uit elkaar, en Pat weet niet zeker wie hij kan vertrouwen. Overal waar hij komt, lijkt het groene busje te staan. Hij begint zijn vrachtwagen met roekeloze toerentallen te duwen om zijn levering op tijd te leveren, maar raakt onderweg steeds meer los. Pat is ervan overtuigd dat hij het groene busje moet opsporen om te voorkomen dat iemand anders gewond raakt, maar de situatie wordt nog erger als Frita hem bij de autoriteiten meldt. Ze suggereert dat Pat zelf de moordenaar zou kunnen zijn, en dat het verhaal over het groene busje niets meer is dan een afleiding.
Terwijl Pat zich ontrafelt tijdens het zoeken naar Pamela en het busje, terwijl hij de politie ontwijkt en zijn route probeert te voltooien, wordt zijn gezond verstand in twijfel getrokken. Elk mogelijk drukpunt wordt geraakt en Pat is zich er volledig van bewust dat hij zijn grip begint te verliezen. Nu de politie dichterbij komt, zijn lifter-metgezel vermist is en de chauffeur van het groene busje nog steeds op vrije voeten is, wordt Pat gedwongen zich te vermannen en zijn steeds bizarder wordende klus af te ronden voordat de weg hem geheel opslokt.
Wegspellen speelgoed met de bekende stijlfiguren die je ziet in films als de zwaar onderschatte Zwarte Hond. Hallucinaties lijken onvermijdelijk, en het werk zelf komt op de achtergrond ten opzichte van de vreemde, onverklaarbare ontmoetingen die zich blijven opstapelen. Stacy Keachs optreden met een strak gezicht als een buitenlandse Amerikaanse vrachtwagenchauffeur die met een dingo als huisdier door de Australische outback scheurt, is de helft van de pret. Zijn uitgestreken aanwezigheid grondt de film, ook al begint alles om hem heen onbetrouwbaar te worden.
Als je wilt weten of Pat eindelijk knapt of dat de wereld om hem heen het echte probleem is Wegspellenje kunt het starten op Tubi, waar het momenteel gratis wordt gestreamd.
