De designcultuur houdt van de fantasie van het ‘blauwe lucht’-denken. Geen beperkingen. Geen grenzen. Pure verbeelding. Het klinkt bevrijdend, maar het levert vaak design op dat alleen werkt in ideale omstandigheden voor een ideale gebruiker die niet bestaat. Blauwe lucht leidt tot papierontwerp – ‘geweldige’ ideeën die nooit op de markt komen.
De waarheid is simpel: beperkingen voeden de creativiteit. De meest waardevolle beperking is de menselijke beperking.
Wanneer ontwerpers echte grenzen omarmen, zoals beperkte behendigheid, weinig licht, vermoeidheid, mobiliteitsbeperkingen, zintuiglijke gevoeligheden, kleine woonruimtes en krappe budgetten, stoppen ze met ontwerpen voor abstractie. Ze beginnen te ontwerpen voor de werkelijkheid. Dat is waar innovatie onvermijdelijk wordt. Dat is waar design een succesvolle gamechanger in de bedrijfsstrategie wordt.
WAAROM BEPERKINGEN BETERE PRODUCTEN CREËREN
Beperkingen doen krachtige dingen.
Ten eerste dwingen ze duidelijkheid af. Als u geen perfect zicht, perfecte grip, perfecte houding of perfecte aandacht kunt aannemen, moet u prioriteit geven aan wat er echt toe doet.
Ten tweede brengen ze kansenlacunes aan het licht. De wrijvingspunten die ‘gemiddelde gebruikers’-persona’s missen, worden zichtbaar. Op deze wrijvingspunten leeft de onvervulde vraag.
Ten derde leggen ze de lat voor bruikbaarheid hoger. Een product dat onder beperkingen presteert, presteert vaak uitzonderlijk goed onder normale omstandigheden. Dat is de reden waarom zoveel toegankelijke innovaties mainstream worden.
DE RAND IS WAAR DE DOORBRAAK BEGINT
Veel van de functies die we nu als vanzelfsprekend beschouwen, zijn begonnen als oplossingen voor beperkte omstandigheden. Stoepranden zijn ontworpen voor rolstoelen, maar zijn daarna onmisbaar geworden voor kinderwagens, bagage, bestelwagens, fietsen en scooters. Ondertiteling ondersteunt dove en slechthorende gemeenschappen, en ze helpen ook iedereen in luidruchtige omgevingen, stille omgevingen en meertalige contexten.
Dit patroon is niet toevallig. Ontwerpen voor de rand dwingt teams om hogere wrijvingen op te lossen. Eenmaal opgelost, stroomt het voordeel naar buiten.
EEN PRAKTIJK BEPERKINGSKADER
Als je wilt dat beperkingen innovatie genereren in plaats van frustratie, behandel ze dan als ontwerpinputs in een vroeg stadium, en niet als oplossingen in een laat stadium.
Begin met vier vragen:
1. Wat zijn de meest voorkomende beperkingen in de gebruikersomgeving? Lawaai, verblinding, kou, rommel, tijdsdruk.
2. Wat zijn de meest voorkomende beperkingen in het lichaam van de gebruiker? Behendigheid, kracht, mobiliteit, uithoudingsvermogen.
3. Wat zijn de meest voorkomende beperkingen in het hoofd van de gebruiker? Cognitieve belasting, stress, afleiding, dubbelzinnigheid.
4. Welke emotionele beperkingen brengt de gebruiker met zich mee? Angst om fouten te maken, schaamte, verlies van vertrouwen en het verlangen naar waardigheid, capaciteiten en controle.
Wanneer deze vier beperkingen als standaard worden behandeld, bewijzen producten niet langer dat ze werken, maar beginnen ze te bewijzen dat het ze iets uitmaakt. Die verschuiving is wat een goed ontwerp scheidt van geliefde producten. Ontwerp alsof deze beperkingen de standaard zijn en niet de uitzondering. Voor elk lichaam zijn of worden ze de standaard op verschillende momenten en fasen van het leven.
HET VERSCHIL TUSSEN “WERKT” EN “WERKT GOED”
Een product kan technisch werken en toch falen. Het kan compliant en toch frustrerend zijn. Het kan bruikbaar zijn, maar toch onbemind. Het kan functioneren, maar mensen het gevoel geven dat er iets mis met hen is. Beperkingen helpen deze kloof te overbruggen, omdat ze het product voorbij de minimale levensvatbaarheid duwen en in de richting van echte uitmuntendheid streven.
Wanneer u onder beperkingen ontwerpt, maakt u minder aannames. U schrijft duidelijkere aanwijzingen in het formulier. Je reduceert stappen. Je verkleint de fout. Je creëert comfort. Je neemt schaamte weg. Je bouwt vertrouwen op.
BEPERKINGEN ZIJN GEEN BEPERKING – ZE ZIJN DE KORTE
De merken die daarna de leiding nemen, zullen niet degenen zijn die op zoek zijn naar nieuwigheid omwille van de nieuwigheid. Zij zullen degenen zijn die bereid zijn om binnen echte menselijke grenzen te ontwerpen en die grenzen als creatieve partners te behandelen. Inclusie is geen beperking bovenop het ontwerp. Het zijn de beperkingen die het ontwerp beter maken. Wanneer je stopt met proberen aan grenzen te ontsnappen, begin je producten te maken waar mensen daadwerkelijk mee kunnen leven, van kunnen houden en ze kunnen houden.
Ben Wintner is CEO van Michael Graves Design.
