Move over, kunstschaatsen en ijshockey: er is een nieuwe Olympische sport naar de hellingen van Italië.
Ski-alpinisme, of ‘skimo’, is de eerste geheel nieuwe sport op dit gebied de Olympische Winterspelen sinds 2002. Zoals de naam al doet vermoeden combineert skimo elementen van skiën en bergbeklimmen, waarbij deelnemers een berghelling moeten beklimmen voordat ze weer naar beneden gaan. Het is een ruigere kijk op het wintersportgenre, en het omvat ruwer terrein dan een langlauf- of alpineskicursus, vereist atleten om halverwege de race hun eigen uitrusting te wisselen en brengt zowel technische vaardigheden als uithoudingsvermogen in evenwicht.
In totaal zullen 36 atleten deelnemen aan de skimo-evenementen van dit jaar. Dat geldt ook voor de twee Amerikanen die Team USA vertegenwoordigen, Anna Gibson en Cameron Smith, die zich ternauwernood kwalificeerden voor het evenement terug in december. Hier is alles wat u moet weten over skimo voordat het uw volgende Olympische obsessie wordt.
Waar komt skimo vandaan?
Volgens een artikel op de officiële Team USA-website gaat skimo helemaal terug tot de prehistorie, toen mensen te voet de met sneeuw bedekte landschappen van Europa doorkruisten. In de moderne tijd stamt het eerste officiële record van de sport uit 1897, toen de Duitse geoloog Wilhelm Paulcke op een paar ski’s het Berner Oberland-gebergte in Zwitserland overstak.
De sport hield zijn eerste wereldkampioenschap in 2002 en genoot de meeste populariteit in de winterse klimaten van Europa. Volgens het artikel is Italië ‘een broeinest voor skimo’ geworden, waarbij de populariteit van de sport de afgelopen tien jaar enorm is toegenomen: in 2010-2011 waren er 33.000 deelnemers in het land, vergeleken met meer dan 94.000 vandaag. Deze uitbreiding maakt het debuut van skimo op de Cortina Games in Milaan bijzonder passend. De races worden gehouden in de stad Bormio.
Hoe werkt het?
Skimo kan het beste worden opgesplitst in twee componenten: de beklimming en de afdaling.
De deelnemers beginnen met de beklimming. Tijdens sommige delen van de klim, gemarkeerd door groene vlaggen, moeten ze verder gaan met hun ski’s aan. Speciale rubberen membranen, ‘skins’ genoemd, zijn aan de onderkant van elke ski bevestigd om achterwaarts glijden te voorkomen. Een uitleg video gepubliceerd door het Internationaal Olympisch Comité (IOC) beschrijft deze huiden als ‘een plakkerig tapijt’.
Wanneer de vlaggen van het parcours geel worden, moeten atleten hun ski’s aan hun rugzakken bevestigen en te voet verder gaan (dit wordt “bootpacking” genoemd). Als een deelnemer deze vlagsignalen verkeerd opvolgt, zelfs als gevolg van een defect aan de uitrusting, worden er punten afgetrokken.
Zodra de atleten de top van de helling bereiken, markeren rode vlaggen hun afdaling. Hier halen ze de huid van hun ski’s, zetten een helm op en schieten een parcours in crosscountry-stijl af.
In tegenstelling tot veel andere Olympische evenementen hangt een groot deel van het succes tijdens skimo af van het vermogen van atleten om snel hun eigen uitrusting te wisselen. “Hoe sneller we schakelen, hoe sneller we door de race kunnen komen”, legt de IOC-video uit.
Wat zijn de evenementen?
Skimo op de Olympische Spelen omvat drie verschillende evenementen: herensprint, damessprint en gemengde estafette.
Elk sprintevenement bestaat uit slechts één beklimming en afdaling, waarbij races gemiddeld minder dan drie minuten duren. De gemengde estafette is een langer, meer op uithoudingsvermogen gebaseerd evenement, bestaande uit twee beklimmingen en twee afdalingen. Teams van één man en één vrouw navigeren om de beurt over het parcours, en de eerste atleet die de finish passeert, wint goud voor zijn team.
