Dit zoals verteld-essay is gebaseerd op een gesprek met Maddi Thimont, 37, gevestigd in Londen. Het is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
Ik wilde altijd een grote carrière in de rechten. In 2007 rondde ik mijn rechtenstudie cum laude af en kreeg mijn grote doorbraak bij een particulier advocatenkantoor, waar ik ervaring opdeed in het ondernemingsrecht.
Het was erg druk, met lange urenmaar het was een geweldige training, dus het beviel me op dat moment heel goed.
Het veiligstellen van mijn volgende rol als bedrijfsjurist bij een Big Tech-bedrijf was een echte career-high. Het was intens, maar de ervaring heeft mij echt gevormd. Maar toen werd ik moeder van twee kinderen, en in het begin waren de voordelen van het werken voor zo’n groot merk onbetwistbaar. Desondanks begon ik me af te vragen of ik echt alles kon hebben.
Ik wilde een vierdaagse week
Dit bedrijf had een geweldig plan dat een gefaseerde uitvoering mogelijk maakte terugkeer van zwangerschapsverlofdus beide keren deed ik acht weken lang twee en een halve dag per week. Het was van onschatbare waarde dat ik geleidelijk weer mijn carrière kon oppakken en toch tijd met mijn kinderen kon doorbrengen. Vervolgens werkte ik de tweede helft van het jaar een vierdaagse werkweek.
Toen begon het lastig te worden en begon ik me af te vragen: mag ik alles hebben? Ik had gehoopt dat ik een vierdaagse werkweek mijn nieuwe normaal, maar er was niet echt een precedent ervoor in mijn team, dus ik had het gevoel dat ik in mijn eentje door onbekend terrein zou navigeren.
Maddi Thimont zegt dat haar weekenden op vrijdag om 15.10 uur beginnen. Met dank aan Maddi Thimont
En op basis van het tempo waarmee ik al bekend was, verwachtte ik dat ik gewoon een fulltime taak in minder tijd had moeten inpassen. De gedachte daaraan maakte me niet enthousiast, dus toen begon ik na te denken over andere mogelijkheden.
Ik heb een baan aangenomen waardoor ik een kortere werkdag kon hebben
Ik heb een gesprek geboekt met een levenscoach om te praten over wat ik wilde doen. Ik vertelde haar dat het voor mijn ideale baan zou zijn om overdag intellectueel gestimuleerd te worden, maar dan ’s avonds aanwezig te zijn voor mijn kinderen, die nu drie en vijf jaar oud zijn.
Ik begon me in zekere zin te manifesteren door op zoek te gaan naar mijn droombaan als senior advocaat die ik onder schooltijd kon doen. Ik sloeg een dubbele slag toen ik op LinkedIn zag dat er een hoofd juridische functie werd geadverteerd voor data-analysebedrijf Sagacity voor 25 uur per week.
Vlak voor kerst 2023 had ik daar een gesprek met de aftredend general counsel. Ze vertelde hoe ze vijftien jaar lang haar juridische carrière had opgegeven terwijl ze haar kinderen opvoedde, en toen ze weer aan de slag wilde, gaf iemand haar een kans in een parttime baan. Ze wilde dat vooruitbetalen.
Ik heb het samen met mijn man uitgerekend, en nu onze oudste bijna naar school gaat – wat betekent dat we lagere kosten voor de kinderopvang moeten betalen – hadden we er alle vertrouwen in dat we mijn nieuwe deeltijdsalaris zouden kunnen waarmaken. Ik begon mijn nieuwe baan in maart 2024 als hoofd juridische zaken bij Sagacity en werkte vijf dagen per week van 10.00 tot 15.00 uur. Een jaar later werd ik gepromoveerd tot algemeen adviseur.
Ik heb duidelijke prioriteiten en processen
Wat helpt is dat het bedrijf een heel duidelijk ‘ticketsysteem’ heeft voor iedereen die juridische ondersteuning nodig heeft. Ze genereren een ticket, dat naar ons juridische dashboard gaat met een deadline en een prioriteitsniveau (hoog, gemiddeld of laag). Mijn team en ik geven vervolgens een verwachte reactiedatum door.
Ik heb ook meer sjablonen en veelgestelde vragen gemaakt, zodat mensen de mogelijkheid krijgen om niet voor elk afzonderlijk juridisch proces aan de slag te hoeven gaan.
Ik zit nu in het senior leiderschapsteam en heb regelmatig één-op-één gesprekken met andere leden om te helpen prioriteiten te stellen voor mijn werk. Als de CEO iets nodig heeft, heeft dat uiteraard meestal prioriteit.
Ik ben ook erg efficiënt met mijn tijd. Als iemand vraagt om een gesprek van een half uur, probeer ik dat in te korten tot vijftien minuten. Ik accepteer ook geen vergadering zonder agenda. Ook heb ik niet vaak koffiepauzes of lunches met collega’s. Ik weet dat het misschien een beetje triest klinkt, maar elke minuut telt.
Ik krijg een grote carrière en kan bij mijn kinderen zijn
Ik erken dat ik in een bevoorrechte positie verkeer om dit te doen, aangezien mijn man ook advocaat is en fulltime als partner bij een kantoor werkt. Maar ik voel me eerlijk gezegd zo gelukkig, omdat onze levens totaal veranderd zijn.
Nu mag ik nog steeds senior advocaat zijn en kan ik de kinderen meenemen naar hun middagactiviteiten, zoals zwemmen en piano spelen, en kan ik zien hoe goed ze het doen, waar ik graag deel van uitmaak. Op vrijdag chillen we gewoon. Ik zeg altijd dat ons weekend op vrijdag om 15.10 uur begint.
Met mijn kortere werktijden heb ik ook tijd gevonden om extra kansen te benutten. Ik heb bijvoorbeeld onlangs een algemeen erkende AVG-kwalificatie voor gegevensbescherming behaald. Ook heb ik kunnen trainen voor de marathon van Londen en deze kunnen voltooien.
Zonder deze manier van werken zou ik waarschijnlijk het zakelijke pad zijn blijven volgen, met de lange uren, het betalen voor kindermeisjes en naschoolse clubs. De alternatieven waren misschien een degradatie ondergaan of een deeltijdbaan zoeken om iets anders te doen, of gewoon helemaal niet werken – geen van deze opties was geschikt voor mij.
Het kan soms intens zijn om je zowel voor je werk als voor de kinderen te engageren, maar ik denk dat de positieve kanten zwaarder wegen dan de negatieve kanten. Ons gezinsleven is vrij rustig, dus alles voelt bevredigend.
