Elke keer als ik op de top sta van een Black Diamond-piste waar ik nog nooit eerder op heb geskied, heb ik dezelfde gedachte: “Ik weet dat ik dit kan afdalen, maar wat kost dat voor mijn waardigheid?”
Soms weet je gewoon niet hoe het gaat lopen totdat je je ski’s de helling af richt en jezelf over de eerste rand kantelt. Misschien zal de berg je verrassen en ski je met dezelfde flair als op de groene en blauwe pistes. Of misschien is de helling net na de eerste bocht steiler, hobbeliger en ijziger dan je had verwacht, en zul je gedwongen worden om je een weg te banen naar meer vergevingsgezind terrein.
Niet alle skiërs hebben dit probleem, maar velen wel. Ik zit vast in wat in het ski-jargon bekend staat als het tussenplateau. Het komt vaak voor bij mensen zoals ik die al heel lang skiën (bijna 30 jaar in mijn geval) maar onregelmatig gaan, en slechts voor maximaal één week per jaar.
Het leven op het plateau is comfortabel en uitdagend. Je hebt genoeg coaching en ervaring gehad om op een sterk gemiddeld niveau te skiën, waardoor je in elk resort de meeste geprepareerde pistes kunt vinden. Maar uw beperkte oefentijd weerhoudt u ervan door te gaan naar iets dat realistisch gesproken geavanceerd genoemd kan worden; die dubbele zwarte diamanten zijn uw zaken niet.
Zo ski ik nu al zo’n twintig jaar. Nadat ik hersteld was van het jeugdtrauma dat werd toegebracht door de eindeloos geïrriteerde instructeurs van de Ecole du Ski Francais in de Franse Alpen, slaagde ik erin een behoorlijk niveau te bereiken waarmee ik met vertrouwen vrijwel elke piste kan navigeren. Afgezien van een paar dagen leren zweven door de poeder als twintiger, omvat dit de som van mijn skilessen.
Ik ging er gewoon vanuit dat dit de manier was waarop ik voor altijd zou skiën. Hoe kon ik ooit hopen mijn techniek serieus te verbeteren met mijn schamele zes jaarlijkse skidagen en geen instructeur?
Maar het blijkt dat er een manier is. Maak kennis met Carv, een technologie die ontworpen lijkt om skiërs zoals ik de hulp te bieden die we nodig hebben om onze slechte gewoonten te identificeren en ermee te breken.
De Carv-eenheid is niet opdringerig; je zou gemakkelijk kunnen vergeten dat je hem draagt.
Carv bestaat uit twee modules met sensoren, ongeveer zo groot als een standaard luciferdoosje – één voor elk van je skischoenen – en kost $ 250 per paar. Ze klikken op uw power straps en meten de beweging van uw voeten, waarbij ze verbinding maken met een telefoonapp, die u analyse en coaching biedt. Als u wilt, kan dit zelfs in realtime via uw hoofdtelefoon. Het speelt in op een bredere trend van draagbare technologie die niet alleen onze activiteit bijhoudt (de meest voorkomende zijn stappen en slaap), maar ons ook bruikbare feedback geeft die die gegevens daadwerkelijk nuttig voor ons maakt.
Gezien het feit dat een enkele dag lesgeven in het resort waar ik het meest regelmatig ski, je ook $ 250 kost, voelt Carv als een behoorlijke waarde voor wat het biedt (hoewel opgemerkt moet worden dat je ook abonnementskosten moet betalen om het te gebruiken, die varieert afhankelijk van het abonnement). Dat wil niet zeggen dat Carv een vervanger is voor een menselijke instructeur. Maar als je beter wilt worden zonder de tijd te nemen om met vrienden te skiën, of als je, zoals ik, de littekens van de skischool uit je kindertijd draagt, kan dit een geweldig compromis zijn.
“Carv is een manier om feedback te krijgen zonder dat je daar echt iets voor hoeft op te offeren”, vertelde Alex Jackson, mede-oprichter van Carv, me. Wat het team heeft ontdekt, zo voegde hij eraan toe, is dat zelfs kleine stukjes feedback die snel en in realtime worden gegeven, kunnen helpen kleine dingen te veranderen. “Eerlijk gezegd, als je maar één ding kunt veranderen, zal er gebeuren dat je een totaal nieuwe sensatie ontgrendelt waarvan je niet helemaal wist dat die er was”, zei hij.
Ik was opgewonden om te zien of hij gelijk had.
Op de hellingen met Carv
In januari had ik zes dagen de tijd om Carv te testen tijdens mijn jaarlijkse reis naar Whistler, waar ik zowel met het gezin als alleen zou skiën. De avond voordat ik de hellingen opging, waar net verse sneeuw was gevallen, laadde ik de Carv-eenheden op, klaar om de volgende ochtend aan mijn laarzen te klikken.
Tot mijn ontsteltenis bracht mijn eerste dag op de berg een eindeloze stortvloed van regen met zich mee. Desondanks slaagde ik erin om tijdens mijn eerste run een Ski IQ van 111 te scoren, waarbij Carv mij de titel “piekpionier” toekende.
Ik heb Carv getest in Whistler.
Ski IQ is een Carv-specifieke maatstaf die je beste acht opeenvolgende bochten in elk segment van een run meet en je een score geeft die varieert van 80 aan de lage kant tot 170 plus als je Olympisch waardig bent. Ik was blij dat ik boven de gemiddelde skiër stond die Carv gebruikt, die volgens de eigen gegevens van het bedrijf een Ski IQ van 100 heeft, maar gefrustreerd omdat ik achterbleef bij een vriend die ik ken met Carv die een Ski IQ van 124 heeft, waardoor hij de status van “lijnlegende” kreeg.
Mijn competitiedrang kwam op gang en ik was vastbesloten hem tegen het einde van de week te verslaan (spoiler alert: dat deed ik niet). Op de stoeltjeslift ben ik meteen in de data gaan kijken om te zien waar ik verbeteringen kon aanbrengen. Het lukte me om mijn ski’s parallel te houden, vertelde de Carv-app me, maar het maken van vloeiendere bochten was ‘een werk om aan te werken’.
Ik hou ervan om linksaf te slaan.
Dit bleek de hele week een thema te zijn. De app identificeerde de bochtvorm als een bijzonder zwakke plek, wat erop wijst dat ik in plaats van mooie brede C-vormen over de helling te snijden, in plaats daarvan mijn benen dwong vroeg te draaien, waardoor hoeken in de sneeuw ontstonden waar die niet zouden moeten zijn.
De gegevens werden in een aantal verschillende formaten aan mij gepresenteerd, elk op zijn eigen manier nuttig. Een grafiek met een turn-by-turn-analyse liet me zien dat ik bij sommige van mijn beste bochten eigenlijk ruim binnen de prestatiezone van de “lijnlegenda” zat, maar niet consistent. Een diagram van mijn gemiddelde bochtpad liet me zien dat ik een iets vloeiendere boog maakte bij het naar links draaien dan naar rechts. Dit alles moedigde mij aan dat ik het in ieder geval een deel van de tijd goed deed, en dat ik met enige focus vooruitgang kon boeken.
Die eerste dag hield ik de Carv-app in de “track”-modus en haalde ondanks het slechte weer een topscore van 115. Ik bracht de avond door met het bekijken van tutorials in de app en het bekijken van oefeningen om de volgende ochtend te proberen.
Van bank tot coach
Het studeren loonde meteen. Tijdens mijn allereerste run op dag twee, op een brede, lege groene helling, concentreerde ik me op het afronden van mijn bochten en bereikte meteen een nieuw hoog Ski-IQ van 116.
Misschien wel de belangrijkste les van dit alles was dat ik de ‘nieuwe sensatie’ ontdekte die Jackson mij voorafgaand aan de reis had beschreven. Door mijn bochten goed af te ronden, in plaats van nieuwe te snel te forceren, vond ik het gemakkelijker om mijn gewicht op mijn nieuwe buitenski te verplaatsen en de voorsprong te vinden. Het voelde soepeler en natuurlijker aan, en daardoor kon ik mijn bovenlichaam consistenter de helling af laten wijzen.
Je kunt via een koptelefoon naar de tips van Carv luisteren, of ze lezen terwijl je in de lift zit.
‘Het basisprobleem is dat we je lichaam iets leren dat in strijd is met al zijn belangen,’ had Jackson me verteld. “Het is heel moeilijk om je hersenen opnieuw te trainen zodat die beweging de juiste is.”
Op dag drie ging mijn familie met mij mee de piste op. Mijn broer, die in Whistler woont en niet verrassend een veel betere skiër is dan ik, haalde meteen een Ski IQ van 135 (hij heeft sindsdien zijn piek bereikt op 150, wat hem volgens Carv een “grimmige ripper” maakt). Na onze eerste run samen merkte hij meteen dat mijn skiën was verbeterd ten opzichte van het voorgaande jaar. Hij moedigt me al een aantal seizoenen aan om een meer naar voren gerichte houding aan te nemen, om niet bang te zijn om de berg af te gaan, maar het waren Carv’s oefeningen en coaching die me uiteindelijk het vertrouwen gaven om zijn advies op te volgen.
De volgende paar dagen schakelde ik tussen Carv’s ‘leer’-modus, die tips geeft in je koptelefoon als je in de lift zit, en’ trein’-modus, die realtime feedback geeft over je beurten met behulp van een reeks escalerende pieptonen wanneer je bent op weg om een nieuwe topscore te ontgrendelen.
Ik was bezig met het maken van soepelere bochten toen ik mijn beste Ski-IQ bereikte.
Deze gamificatie was vooral leuk toen ik alleen aan het skiën was, waardoor ik me kon concentreren op de vorm en afsluiting van mijn bochten, en me werd aangemoedigd om in een solide ritme te blijven, zelfs als de toonhoogte van de helling onder mij veranderde. Ik vond het geweldig dat ik specifieke vaardigheden kon onderscheiden en trainen, waardoor de nadruk verlegde van het algemene Ski-IQ en in plaats daarvan hyperfocus op het starten van bochten met grip of het sturen met mijn benen.
In deze modus verhoogde ik mijn Ski-IQ naar 118 op de dag voordat ik naar huis ging – en op een zwarte diamant, niet minder – omdat het algoritme van Carv sinds de laatste update nu de voorkeur geeft aan uitdagender terrein. Het voelde op dat moment verkwikkend en als een algehele prestatie voor mij om mijn beste score van de week te behalen bij het skiën, mogelijk mijn beste bochten ooit op een steile helling.
Mijn innerlijke sensatiezoeker herontdekken
Na jarenlang lui over blauwe pistes te hebben gereden, met altijd één oog op mijn volgende chocoladestop gericht, heeft mijn ervaring met het gebruik van Carv mijn passie voor het verbeteren van mijn skiën op een grote manier opnieuw aangewakkerd.
“Skiën is een van die sporten waarbij hoe beter je wordt, hoe leuker het wordt – vrijwel consistent, tot op het allerhoogste niveau”, heeft Jackson gezegd – en hij had gelijk.
Door Carv te gebruiken ben ik een betere skiër geworden, maar het was ook leuk.
Voor het eerst sinds jaren had ik me actief gefocust op het verbeteren van mijn techniek en plukte daar de vruchten van. Mijn winst duidde op een leven buiten het tussenliggende plateau en hielp me de spanning van de sport te herontdekken.
Zoals Jackson opmerkte toen ik contact opnam om hem te laten weten dat ik me vernederd voelde door mijn Ski IQ-score, is verbeteren niet altijd gemakkelijk of lineair.
“Het belangrijkste om te onthouden is dat skiën heel moeilijk is, en beter worden is a) eng (er zijn nieuwe gevoelens waar je aan moet wennen) en b) kost tijd (we kunnen niet elke dag skiën!)”, zei hij via e-mail. “Maar zelfs een kleine verbetering en een beetje meer focus op het skiën zelf (in plaats van alleen maar cruisen) kunnen enorm veel meer controle, vertrouwen en plezier opleveren.”
Carv is misschien niet geschikt voor elke skiër, maar het heeft me geholpen de focus te benutten waar Jackson naar verwees, waardoor ik vertrouwen, plezier en (soms) controle vond. Voor het eerst in tien jaar heb ik het gevoel dat ik slechte gewoonten heb laten varen en zoveel potentieel voor verbetering heb geopend.
Toen ik thuiskwam, bleef ik Carv-tutorials op YouTube bekijken. De algoritmen die mijn leven beheersen zijn snel aangeslagen en ik krijg voortdurend advertenties voor Helly Hansen te zien op Instagram en skitips-video’s op TikTok. Ik vraag me nu al af hoeveel van mijn jaarlijkse vakantie ik bereid ben te besteden aan skiën, en overweeg om de volgende keer dat ik in Whistler ben een nieuwe hypotheek op mijn huis te nemen om een dag instructeur te betalen.
Hoe dan ook, ik weet dat Carv op mij zal wachten, samen met eindeloze mogelijkheden om de zwarte diamanten van Whistler aan te pakken – hopelijk met meer snelheid, stijl en gratie.
