Harrison Browne van Heated Rivalry heeft de perfecte queer-hockeyfilm die Hollywood moet maken

We kunnen een commissie ontvangen over aankopen via links.

Roger Ebert zei ooit: “Films zijn als een machine die empathie genereert”, een overtuiging die de kern vormt van mijn liefde voor cinema. Vervoerd worden naar een ander leven is niet alleen maar escapisme; het verdiept ons begrip van elkaar. Daarom is het zo essentieel voor het vertellen van filmische verhalen dat er verschillende stemmen op basis van geleefde ervaringen op een platform worden gezet. Helaas heeft Hollywood een verschrikkelijke staat van dienst als het gaat om het investeren in vreemde verhalen die niet inspelen op een cisgender-, heteroseksuele lens of ons trauma voor het prestige van het prijsseizoen ondermijnen.

Queerfilms en queerness zelf hoeven niet eens expliciet te zijn om lafheid aan te wakkeren bij degenen die aan de macht zijn. Ondanks dat het de best scorende film van 2023 is, Alleen al vanwege de ‘homosfeer’ werd ‘Barbie’ in meerdere landen verboden. En toch bewijst het publiek herhaaldelijk zijn honger naar queer-verhalen, en omarmt ze deze met zo’n intensiteit dat wanneer makers de kans krijgen zich niet in te houden, het resultaat internationale fenomenen kunnen zijn – zoals bij Canada’s ‘Heated Rivalry’.

De onafhankelijke filmscène daarentegen loopt over van vreemde verhalen die zelden doordringen in de mainstream. De toegang is beperkt en vereist vaak voorafgaande onderdompeling in queerfilmkringen, en zelfs dan kan de beschikbaarheid ongrijpbaar zijn. Een van mijn favoriete voorbeelden is ‘Pink Light’ van Harrison Browne, een film van elf minuten die meer weet te zeggen dan de meeste speelfilms in twee uur. De korte film volgt Scott (Browne), een transman en voormalig professionele hockeyspeler, terwijl hij nadenkt over zijn zelf van vóór de transitie (CJ Jackson) tijdens een studentenfeestje. Ik nam contact op met Browne om zijn plannen voor een speelfilmverfilming te bespreken, de impact van de ‘Heated Rivalry’-bubbel op de zichtbaarheid van zowel zijn activisme als zijn creatieve inspanningen, en hoe ‘Pink Light’ de gebruikelijke stijlfiguren van transgendercinema omzeilt om het perfecte verhaal voor dit moment te worden.

Ik zit regelmatig in festivaljury’s en om voor de hand liggende redenen word ik gevraagd om LGBTQ-korte films te beoordelen. Niet om het harde werk van talloze films teniet te doen, maar “Pink Light” is een film over transness die niet kan fungeren als een heel speciale televisie-aflevering. Omdat ze weten hoe gemakkelijk mensen de geleefde ervaringen van LHBTQIA+-mensen verkeerd begrijpen of bewapenen, voelen filmmakers soms de behoefte om dingen te veel uit te leggen. “Een van de belangrijkste dingen was dat dit geen PSA zou worden”, vertelt Harrison Browne. “Als ik films kijk waarin ik een bericht krijg, is dat automatisch afstotend”, legt hij uit. “Als mij net een ervaring wordt getoond, krijg ik er mijn eigen empathie door, en ik (vertrouwde) dat het publiek eruit zou halen wat ze konden.”

‘Pink Light’ is geïnspireerd op een echt gesprek dat Browne had met een cisgenderstudent op een universiteitsfeestje, het soort dronken, heerlijk onhandige discussie samengevat in ‘jongens die kerels zijn’. Het was ook ongelooflijk validerend voor Browne. “Ik werd altijd geaccepteerd door mijn hockeyteamgenoten, maar (…) door de gesprekken en de connecties die ik had met cis-mannen, kon ik zien hoe mijn leven eruit zou hebben gezien als ik net als man was geboren”, vertelt Browne. “Het was gewoon een soort symbolisatie van de jeugd op een manier die ik kon ervaren door deze gesprekken en deze universiteitsfeestjes die onschuldig waren, maar ook echt een integraal onderdeel van het definiëren van mijn mannelijkheid.”

Hockey is altijd een integraal onderdeel geweest van Browne’s leven, zozeer zelfs dat hij zijn hersenen had geconditioneerd om prioriteit te geven aan de sport boven al het andere, inclusief zijn transitie. “Pink Light” onderzoekt hoe die ervaring er voor talloze atleten uitziet, zonder dat Scotty er grootse, overdreven verklarende toespraken over hoeft te houden voor de camera.

Als voormalig centrum voor de Metropolitan Riveters en Buffalo Beauts schreef Harrison Browne geschiedenis als de eerste openlijk transgender professionele atleet in Noord-Amerika tijdens zijn carrière. De eerste acteur die zijn zelf van vóór de transitie speelt, is CJ Jackson, huidige doelverdediger van de Seattle Torrent en de eerste niet-binaire professionele hockeyspeler. Het duo ontmoette elkaar niet voor het eerst op het ijs tijdens de voorbereiding voor ‘Pink Light’, maar de manier waarop hun verhalen met elkaar verweven zijn, is pure kismet. Ze speelden allebei hockey voor de University of Maine Black Bears (zij het een paar jaar uit elkaar) en speelden op verschillende tijdstippen in hetzelfde professionele team, de Buffalo Beauts. En toch, zelfs als deze twee historische figuren het scherm delen, resoneert ‘Pink Light’ omdat dat niet zo is over die geschiedenis; het gaat over een atleet die nadenkt over de momenten die hem hebben gebracht waar hij nu is.

“Er is een reden waarom we Scotty niet op het ijs zien”, vertelt Browne. “Er is een reden waarom we hem in een universiteitsomgeving zien (…) Atleten hebben problemen waar iedereen mee te maken heeft, en het leven is moeilijk voor veel mensen, vooral voor studenten.” Gehuld in levendig licht en vakkundig de rommelige charme van een studentenhuis vastgelegd, zorgt het coming-of-age-aspect van “Pink Light” ervoor dat de film herkenbaar is buiten atletiek of genderidentiteit. Er is genoeg ruimte voor iedereen in het publiek om zich in te leven in het verhaal, zelfs als ze nooit hun genderidentiteit in twijfel hebben getrokken of een paar schaatsen hebben vastgebonden. “Hoe meer we atleten als mensen kunnen zien en de transgemeenschap menselijk kunnen maken, hoe moeilijker het is om ze van hen te vervreemden”, zegt Browne. “Alles wat ik met deze film probeerde te doen, was een verhaal laten zien van een transatleet, en deze menselijker maken, en een gezicht geven aan die beschrijving.”

De overstap van Harrison Browne naar het filmmaken lijkt misschien onconventioneel, maar de medische overstap betekende dat hij stopte met hockey en dat zijn leven totaal op zijn kop stond. De media-aandacht en de openbare spreekbeurten die daarop volgden, vormden een nieuw pad. Zoals getoond in documentaires als ‘Disclosure’ De representatie van transgenders op het scherm is al schaars, en transmannen vormen een nog kleinere groep van het toch al microscopische aantal.

De speelfilmversie van “Pink Light” zou de extra uitdagingen belichten waarmee atleten uit Divisie I worden geconfronteerd, evenals de verkenning van genderidentiteit. “Ik wil ook heel graag de veilige haven benadrukken die vrouwenhockey kan zijn voor queer individuen”, zegt Harrison Browne. “Ik vier echt deze gemeenschap die me heeft grootgebracht en me heeft laten opgroeien tot wie ik wilde zijn, zonder barrières op te werpen op basis van wie ik was, van wie ik hield, wat ik wilde dragen, hoe ik mijn haar wilde dragen en gewoon door deze sterke vrouwen gesterkt te worden.”

Browne vertelt me ​​dat hij nog steeds het tijdreisaspect wil hebben, zoals te zien is in de korte film, met momenten waarin het volwassen personage terugkijkt op zijn college-ervaring, maar dat de focus zou liggen op de universiteit in de jaren 2010, toen transgenderatleten onder de radar met elkaar concurreerden omdat hun identiteit nog niet zo gepolitiseerd was als nu. Browne zegt dat hij ook naar de giftige onderbuik van topsporten wil kijken, door onderzoek te doen naar giftige coaching, prestatiehiërarchieën en wat er achter gesloten deuren gebeurt. “Wat verdraag je in naam van discipline, in naam van hard werken? Wanneer wordt het te ver? Wanneer gaan dingen te ver?” vertelt hij mij. “Dus ik ben opgewonden om de geneugten, maar ook de problemen binnen de topsport, te laten zien.”

Nadat ‘Heated Rivalry’ de meest spraakmakende televisieshow van 2025 werd, gesprekken over de noodzaak van een professionele hockeycultuur om te evolueren hebben de virtuele waterkoeler gedomineerd. Harrison Browne bevindt zich op een fascinerend kruispunt van dit moment, als voormalig professioneel hockeyspeler en co-auteur van “Laten we spelen: de strijd om genderdiverse atleten winnen” met onderzoeksjournalist Rachel Browne, een van de acteurs die de teamgenoten van Ilya Rozanov speelt bij de Boston Raiders in ‘Heated Rivalry’, en zelf ook een filmmaker. Voor niet-ingewijden: ondanks dat ‘Heated Rivalry’ het spel beter laat groeien dan alle inspanningen van NHL-commissaris Gary Bettman, slaagt de wereld van het professionele hockey er niet in om aan dit moment te voldoen. Op 22 januari plaatste Browne een video waarin hij uitlegde dat het nieuwe beleid van USA Hockey – dat zelfs van invloed is op recreatieve ‘biercompetities’ voor volwassenen – in wezen alle transatleten heeft verboden om over de hele linie te spelen:

“Het tonen van een gefictionaliseerde wereld is een stuk eenvoudiger dan het doorvoeren van echte systemische veranderingen”, benadrukt Browne terecht. ‘Sport heeft een heel erg De geschiedenis is onrustig, en het wordt alleen maar erger.” Browne’s casting in “Heated Rivalry” heeft zijn activisme naar een groter publiek versterkt, en hij hoopt dat de gesprekken doorgaan:

“Een show als deze die echt gaten kan maken in wat er in de samenleving gebeurt en ernaar kan verwijzen en zeggen: ‘Waarom kunnen we niet hetzelfde doen als de gefictionaliseerde wereld?’ Wij kunnen. Het zal gewoon veel werk vergen, en je moet bereid zijn om het te doen.”

Browne vervolgt: “Ik hoop dat het mensen in staat stelt om aan het werk te gaan, zichzelf te onderwijzen en uit te zoeken wat ze op het basisniveau kunnen doen om de sport beter en inclusiever te maken.”

Vraag vandaag nog een vertoning van “Pink Light” aan.