Door Robert Scucci
| Gepubliceerd
Na het zien van 1975 Honddagmiddag kritisch, en voor het eerst als volwassene, moet ik hier misschien uit de kast komen en zeggen dat Al Pacino mijn favoriete komiek is. Ik herinner me dat ik deze passief via de kabel bekeek toen ik een kind was, maar de kleine details waren vaag en ik had al veel te laat moeten zijn voor een goede herkijk. Ik zou je het gebruikelijke verhaal kunnen geven over hoe Honddagmiddag is gebaseerd op een echte gijzeling, georkestreerd door John Wojtowicz en Salvatore Naturile, maar ik heb mijn gevoelens duidelijk gemaakt over hoe bronmateriaal wordt talloze keren gebruikt, en dat geldt ook hier.
Omdat ik volledig begrijp dat creatieve vrijheden in deze context altijd worden ontnomen, ben ik hier gewoon om een film te kijken ter wille van het vermaak, en ik ben eigenlijk teleurgesteld in mezelf dat ik hier niet eerder aan toe ben gekomen. Het wordt om voor de hand liggende redenen aangekondigd als een biografisch misdaaddrama, maar het is grappiger dan het recht heeft te zijn dankzij Al Pacino’s vertolking van een bankrover die volledig uit zijn diepte is. Het lijkt in ieder geval meer op een komedie van fouten, waarbij elke escalatie voor nog meer onbedoeld spektakel zorgt.
Als je je niet voorbereidt, bereid je je voor om te mislukken
Honddagmiddag verspilt geen tijd met het plegen van zijn overval, en vermijdt opzettelijk het tonen van de planning die vooraf heeft plaatsgevonden. Je zult snel begrijpen waarom, want het is pijnlijk duidelijk dat Sonny Wortzik (Al Pacino), Sal Naturile (John Cazale) en Stevie (Gary Springer) zijn totaal onvoorbereid om de First Brooklyn Savings Bank op alle mogelijke manieren te beroven. Om te beginnen hebben ze duidelijk geen enkele loyaliteitstest gedaan, omdat Stevie onmiddellijk van gedachten verandert en wegvlucht.
Sonny heeft dan moeite om zijn pistool uit de bloembak te trekken die hij gebruikte om het de bank binnen te smokkelen, wat hem er niet intimiderend uitziet. Hij voelt zich verder vernederd als hij beseft dat de bank de dagelijkse geldopname al heeft voltooid, waardoor hij en Sal iets meer dan duizend dollar overhouden als beloning voor hun inspanningen. Gefrustreerd steekt Sonny het grootboek van de bank in brand, wat de aandacht van buitenaf trekt en er al snel toe leidt dat de politie het gebouw omsingelt. Omdat ze geen exitstrategie hebben, worden Sonny en Sal gedwongen iedereen te gijzelen terwijl ze proberen te bedenken wat ze nu moeten doen.
Naarmate de uren verstrijken, wordt de pers buiten een steeds dominantere aanwezigheid, en rechercheur-sergeant Eugene Moretti (Charles Durning) spoort Sonny aan om naar buiten te treden voor onderhandelingen. Sonny, die geen echt inzicht heeft in het bankovervalprotocol, staat erop alles eerst door Sal te laten regelen. Door deze gesprekken komt het ware motief van Sonny aan het licht. Hij probeerde geld in te zamelen voor de geslachtsaanpassende operatie van zijn geliefde Leon (Chris Sarandon), maar kwam erachter dat Leon door zijn daden mogelijk medeplichtig was aan de misdaad.
Pacino’s komische timing is van het volgende niveau
Voordat Sonny eisen begint te stellen aan een vliegtuig om zijn ontsnapping in scène te zetten, Honddagmiddag schittert echt dankzij de manier waarop Pacino zichzelf tijdens de beproeving gedraagt. Sonny is op het randje van stuntelen in zijn pogingen om de situatie onder controle te krijgen, en het zijn de kleine wegwerpmomenten die het echt verkopen. Als een gijzelaar vraagt of ze de badkamer mogen gebruiken, vraagt Sonny terloops aan een andere kassier waar de badkamer is. Dat is geen vraag die een bekwame bankrover ooit zou moeten stellen, omdat een bekwame bankrover de plek weken of maanden eerder zou hebben bestormd.
Telkens wanneer Sonny een tegenbod krijgt op een van zijn eisen, wendt hij zijn ogen af en mompelt dat hij zijn partner moet raadplegen voordat hij de bank weer op slot doet. De ernst achter Pacino’s weergave van een man die volstrekt ongeschikt is voor de situatie, komt zo goed terecht vanwege de ernst waarmee hij het speelt. De humor wordt nog versterkt door de mate waarin de gijzelaars zich lijken te vervelen. Ze beseffen al snel dat ze niet in direct gevaar verkeren en wachten meestal gewoon af, terwijl ze Sonny een plezier doen terwijl hij zichzelf dieper blijft graven.
Met een bijna perfecte balans tussen misdaadthriller en komedie van fouten, Honddagmiddag blijft zo’n bevredigend horloge vanwege de mate waarin Al Pacino zich volledig aan het uitgangspunt houdt. Volgens Sonny is dit een bloedserieuze zaak. Voor het publiek komt de komedie voort uit het kijken naar iemand die zo slecht is toegerust en probeert een situatie onder controle te krijgen die steeds verder van hem af glijdt, en het is nog steeds een genot om te zien hoe zich dit ruim 50 jaar later ontvouwt.
Honddagmiddag wordt op het moment van schrijven gratis gestreamd op Tubi.
