De eerste keer Ik keek naar een Olympische curling wedstrijd op televisie, had ik een gedachte die zeker wordt gedeeld door iedereen die de sport voor het eerst ziet: waar kijk ik in vredesnaam naar?
Het was tijdens de Spelen van 2002 in Salt Lake City, Utah, en ik stemde af op de livefeed aan het begin van een medaillewedstrijd voor dames. Ik was geïntrigeerd door de gratie van de spelers en hoe ze die enorme, bolvormige stenen moeiteloos door het ijs konden laten glijden.
Al het andere eraan was verwarrend. Het leek een beetje op een sjoelbak, maar dan met meer geschreeuw. En veel vreemde dingen. De regels, het jargon, de manier waarop ze bezems gebruikten…bezems!– om de stenen rond te laten glijden. Het leek gewoon zo saai. Hoe kan iemand het verdragen om naar een sport te kijken met zo’n gebrek aan duidelijk atletisch vermogen, zo’n ondoorgrondelijke gameplay en zo’n lethargisch tempo?
Tegen de tijd van twee uur was ik geklonken. Ik begreep nog steeds niet waar de bezems voor waren, maar ik begon de regels wel te begrijpen. Het jargon begon betekenis te krijgen. En ik werd absoluut verteerd door het drama. Toen de wedstrijd voorbij was, stelde ik snel mijn DVR in (weet je nog?) om elke curlinguitzending op te nemen voor de rest van de wedstrijd. Olympische Speleninclusief herhalingen. Ik was verslaafd. Wat was begonnen als een toevallige ontmoeting met een esoterische sport, was onmiddellijk geëindigd in een onverzadigbare honger naar meer.
Krul Je weet dat het waar is
Curling is absoluut de beste sport om naar te kijken op televisie, vooral voor kijkers die op zoek zijn naar een ontsnapping aan de hectische ‘meer, sneller, groter, hoger’ sleur van de meeste televisiegames. Als je naar basketbal of hockey kijkt, word je zo opgewonden dat je zin krijgt om een Red Bull te drinken en te gaan jumpen. Als je naar curling kijkt, krijg je zin om een glas rode wijn te drinken en op het hoogpolige tapijt te gaan liggen. Curling is opzettelijk. Doordacht, zelfs. De spellen verlopen erg langzaam. De spelers besteden veel tijd aan het praten over de strategie. Er zijn knikjes en rustige bemoedigende woorden; zelden zijn er meningsverschillen. Als het tijd is voor een teamlid om zijn beurt te spelen door een steen over het ijs te laten glijden, zijn de bewegingen elegant. Er is een opwinding, een afzet, een glijbaan en een zachte release. Wat een evenwicht en finesse!
Voordat mijn woorden in ademnood oplossen, wil ik je eerst iets vertellen over het spel zelf. Curling lijkt inderdaad op sjoelbak (ook jeu de boules of jeu de boules), waarbij het de bedoeling is om zoveel mogelijk van je speelstukken zo dicht mogelijk bij de marker aan de andere kant van het speelveld te krijgen. Teams bestaan elk uit vier spelers. Eén speler schuift de steen over het ijs terwijl twee van de andere spelers het ijs met bezems voor de steen vegen om te proberen de snelheid en de rijrichting van de steen te controleren.
Dan is er nog dat grappige jargon. De steen wordt een ‘rots’ genoemd. Het speelveld is een ‘blad’. De doelmarkering aan de andere kant van het blad wordt het ‘huis’ genoemd. Er is ook wat grappige uitrusting: speciale schoenen, die bezems en de rotsen zelf. De gladde, 44-pond stukken graniet maken koele, bonkende geluiden wanneer ze tegen elkaar botsen. (Er is een rock-emojinatch.) De stenen glijden anders, afhankelijk van de omstandigheden van het laken, ze gaan op natuurlijke wijze recht of gebogen, en vegen kan deze factoren onder controle houden. De teamcaptain is simpelweg ‘overslaan’. De skip doet het grootste deel van het geschreeuw, ook wel ‘line calling’ genoemd. Dit zijn opdrachten voor de veegmachines die hen vertellen hoe “moeilijk” of “gemakkelijk” te vegen is.
Elke speelronde wordt een ‘einde’ genoemd. Teams gooien acht stenen per end. Hoe meer stenen je in huis krijgt, hoe meer punten je scoort, hoewel er per end slechts één team kan scoren. Aan het einde van elk end telt u de punten van de winnaar bij elkaar op; na 10 Ends wint het team met de meeste punten de wedstrijd.
De krachtpatsers komen uit landen die je zou verwachten; de gebieden rond de poolcirkel, zoals Canada, Zweden, Noorwegen, Denemarken en Rusland. De VS doen het erg goed op het internationale circuit. Groot-Brittannië en Zwitserland excelleerden in de spelen van 2018 en 2022. Azië heeft de laatste tijd sterke resultaten geboekt, vooral Korea en China.
Je zou ervan uitgaan dat de concurrenten niet atletisch zijn. Er is tenslotte geen sprake van rennen, springen of dunken. Maar krulspelden zijn bijna allemaal in uitstekende staat. Dat kun je zien omdat de uniformen nauwsluitend zijn. En omdat hun gezichten niet worden afgeschermd door helmen, brillen of andere beschermende uitrusting, kun je hun emoties in volledig 4K lezen en echt oog in oog met ze staan in je woonkamer. Wanneer een speler schreeuwt van angst bij een slechte worp, sta jij naast hem.
