De nieuwste film van Sophie Hyde Jimpa begon als een soort wensvervulling. Gebaseerd op haar levenservaringen vertelt de film, die deze week in beperkte oplage wordt geopend, het verhaal van Hannah (Olivia Colman), moeder van het niet-binaire kind Frances (Aud Mason-Hyde, Sophie’s echte kind), terwijl zij en Frances naar Amsterdam reizen om Frances’ opa Jim te bezoeken.Johannes Lithgowzal de komende tijd Perkamentus spelen Harry Potter serie). Tijdens het bezoek bekent Frances dat ze bij ‘Jimpa’ in Amsterdam willen blijven, wat Hannah ertoe aanzet haar relatie met zowel haar queer kind als haar queer ouder opnieuw te evalueren.
Hyde ontleent haar eigen leven aan haar eigen leven Jimpa uit een verlangen om haar eigen kind, Mason-Hyde, en haar homoseksuele vader te zien communiceren over lastige vragen over seksualiteit en gender. Deze harde maar noodzakelijke intergenerationele dialoog is volop zichtbaar Jimpamet een aantal gesprekken tussen Jim, een hiv-positieve man die alleen overleefde dankzij het gemeenschapsactivisme van de aids-crisis, en Frances, wiens niet-binaire identiteit hun grootvader soms in verwarring brengt en in verwarring brengt.
Terwijl sommige gesprekken binnenkomen Jimpa Hoewel de film gespannen en huiveringwekkend kan zijn, toont de film een niet-traditioneel gezin dat ruimte wil maken voor allerlei soorten mensen. “Dat was de impuls om de film te maken, om ze samen in een kamer te zetten, en toen groeide het uit tot een groot familiedrama”, vertelt Hyde. Hen. Ondertussen vonden de thema’s van de film ook weerklank bij de ster, Colman, die vertelt Hen dat ze zich nooit op haar gemak heeft gevoeld met rigide genderrollen, ook niet in haar eigen huwelijk. “Ik heb me nooit enorm vrouwelijk gevoeld in mijn vrouw-zijn”, zei ze. “Ik heb mezelf tegenover mijn man altijd omschreven als een homoseksuele man.”
In een Zoom-interview met Henspraken Hyde en Colman over het vastleggen van de erfenis van de AIDS-crisis op het scherm, Colmans liefde voor het vertellen van vreemde verhalen, en waarom Hyde de film een duidelijk intracommunity-gevoel wilde geven.
Mark de Blok / Kino Lorber
Sofie, dat weet ik Jimpa is voor een groot deel gebaseerd op je eigen levenservaring. Wanneer ben je begonnen de stof van je eigen leven als onderwerp van een film te benaderen?
Sofie Hyde: Tweeledig antwoord. Mijn vader stierf in 2018, en hij was net als Jim in de film: een zeer excentrieke, zeer provocerende man, openlijk homoseksueel en een aids-activist en gezondheidswerker, en zeer publiekelijk queer. Ik heb hem altijd gekend als iemand die zijn lichaam op het spel zette en niet veel keuze had over de vraag of hij politiek was, maar er toch min of meer in meeging.
