Eerst kwamen de auto’s van de Verenigde Naties, daarna twee rijtuigen met blauwe lak. En toen kwam er een golf van emoties – het bewijs dat het hart een kracht heeft die het hoofd niet altijd kan evenaren.
Hoe de logica te verklaren van mensen die wanhopig willen terugkeren naar de verbrijzelde ruïnes van… Gaza?
Om de veiligheid en het heiligdom van het leven achter te laten Egypte, en om terug te haasten naar een plek waar je op zoek bent naar stromend water, droomt van functionerende ziekenhuizen en bang bent voor de gevolgen van luchtaanvallen, instortende gebouwen en niet-ontplofte bommen.
De enige verklaring is het diepe gevoel van verlangen dat ons allemaal kan beïnvloeden als we gescheiden zijn van familie, vrienden en de plek die we als ons thuis beschouwen. En zo is het ook in Gaza.
De mensen die uit deze touringcars stapten, behoorden tot de eersten die de Rafah Crossing overstaken om hun droom na te streven: terugkeren naar Gaza.
Geschat wordt dat tijdens de oorlog ruim 40.000 mensen de Strip zijn ontvlucht. Dit waren de eersten die terugkwamen.
Buitenlandse journalisten mogen Gaza niet binnenkomen, maar onze collega’s in Gaza rapporteren al sinds het begin van de oorlog namens ons. Terwijl ze filmden, zagen ze een stroom van emotionele herenigingen en uitstortingen van vreugde.
Kariza Bahloul, 48, was een van degenen die naar huis kwam.
Ze vertelde onze collega’s in Khan Younis dat het “een onbeschrijfelijk gevoel” was om terug te keren: “Ik ben heel blij dat ik terug ben gekomen naar mijn man, mijn zonen, mijn familie, mijn dierbaren, en ook naar mijn thuisland. En het thuislandgevoel is het belangrijkste.”
Een paar meter verderop genoot Amati Othman Omran ook van het gevoel van thuiskomen.
Ze had Gaza verlaten om haar man, Adel, naar Egypte te vergezellen, zodat hij een hartoperatie kon ondergaan. Maar haar liefde voor Gaza is nooit minder geworden.
“Toen de weg terug geblokkeerd was en ik niet meer terug kon komen, heb ik twee jaar lang geen enkele dag van vrede doorgebracht, terwijl ik aan mijn zonen, mijn broer en zussen dacht. Mijn familie”, zei ze.
“Ik dank God dat ik terug ben gekomen naar Gaza. Ik rook de geur en de lucht van ver weg.”
Lees meer:
Het heropenen van de grensovergang bij Rafah was onvermijdelijk niet eenvoudig
Islamitische landen veroordelen de sterfgevallen terwijl Israël zich voorbereidt op het openen van de grensovergang
Huda Abu Abed was tijdens het eerste staakt-het-vuren vertrokken, getraumatiseerd door de dood van haar zoon. Toen, zei ze, stonden er nog steeds huizen en olijfbomen.
‘Niet alles was vernietigd, zoals nu’, zei ze.
Bij nieuwe Israëlische aanvallen zijn minstens twintig doden gevallen, zeggen de autoriteiten van Gaza
Dus hoe, zo werd haar gevraagd, vond ze het om terug te keren naar een land waar ze voorbestemd zal zijn om in een tent te leven, omringd door puin?
“Het is beter dan in een villa wonen”, was het antwoord. “Als ik onder een boom zit, is dat beter dan weg van huis zijn. Ik ben blij dat ik weer in een tent kan zitten, want die tent zal mijn gezin bevatten.”
Het is een bedwelmende soort van zowel optimisme als loyaliteit. Maar het voelt ook zo in strijd met de realiteit van het leven.
In het Shifa-ziekenhuis droeg een man woensdag zijn dochtertje Mira, dat omkwam bij een Israëlische aanval. Foto: AP
Niet alleen is het dagelijks bestaan nog steeds onvoorspelbaar en kwetsbaar, maar overal blijft het gevaar van plotseling geweld hangen.
Slechts enkele uren nadat deze mensen vreugdevol herenigd waren met hun families, werden meer dan twintig inwoners van Gaza gedood door een combinatie van Israëlische tank- en luchtaanvallen. Onder hen een paramedicus die was komen helpen.
Het Israëlische leger gaf later een verklaring af waarin het zei dat het zich had gericht op een van de leiders van het bloedbad van 7 oktober, en betuigde zijn spijt voor de eventuele schade die was toegebracht aan “niet-betrokken burgers”. Het was bijna zover dat de Israel Defense Forces (IDF) normaal gesproken tot een verontschuldiging komen.
Het grootste deel van Gaza ligt in puin na twee jaar Israëlische aanvallen. Afbeelding: Reuters
Een tijdje later kwam er een aparte IDF-verklaring, waarin ‘Hamas-terroristen’ werden beschuldigd van ‘systematisch gebruik van ambulances in Gaza door terroristen en wapens te vervoeren’.
Het effect, al dan niet opzettelijk, was dat hun eigen woorden van spijt verwaterden. In Gaza, de plek waar sommigen wanhopig willen vluchten en anderen wanhopig willen terugkeren, is niets ooit zeker.
