Door Jonathan Klotz
| Gepubliceerd
Op het hoogtepunt van de syndicatie in de jaren negentig Hercules: De legendarische reizen En Xena: Strijdersprinses domineerde de ether, wat bewees dat er een enorme behoefte was aan campy, lichtshows die zichzelf niet serieus namen. Beide shows zouden films, andere shows en legendes aanpassen tijdens hun runs, maar geen enkele was zo leuk als Xena Seizoen 3, Aflevering 2 “Been There, Done That.” Het is een time-loop-aflevering, dat is het ook Romeo en Juliamaar wat nog belangrijker is: Xena vermoordt Joxer, en het wordt gespeeld om te lachen.
Nog een Time Loop-aflevering
“Been There, Done That” begint zoals elke andere aflevering, met Xena (Lucy Lawless), Gabrielle (Renee O’Conner) en Joxer (Ted Raimi) die de stad in gaan wanneer er een gevecht uitbreekt tussen ruziënde families. Joxer komt op tragische wijze om het leven tijdens het handgemeen en wordt die avond geëerd met de begrafenis van een krijger terwijl Xena en Gabrielle elkaar troosten. Dan begint de dag opnieuw, en al snel realiseert Xena zich dat zij de enige is die zich ervan bewust is dat ze dezelfde dag keer op keer opnieuw beleven.
In de volgende paar loops probeert Xena zoveel mogelijk doden te voorkomen door Joxer uit het gevecht te halen, maar dan wordt haar paard levend verbrand. Door te voorkomen dat een oudste van een familie wordt overreden door een wagen, komt Gabrielle om het leven in het daaropvolgende gevecht. Gefrustreerd doodt Xena Joxer de volgende ochtend met haar chakram, en terwijl Gabrielle schreeuwt, draait ze zich om en gaat terug naar bed. Ze zal opstaan, maar ze weigert te schitteren.
Niemand speelt zo geïrriteerd als Lucy Lawless. In ‘Been There, Done That’ kan ze een knorrige, gefrustreerde Xena portretteren die het niet kan laten om te proberen het goede te doen, zelfs als dat nooit helemaal lukt. Uiteindelijk ontdekt ze de bron van de tijdlus en brengt ze de hele dag niets anders door dan het meten van alle hoeken, hoeken en gaten van het dorp, terwijl de enorme vechtpartij om haar heen voortduurt. Met de grootste chakra-worp van haar leven doorbreekt Xena de lus, en eerlijk gezegd is het een beetje verrassend dat ze Joxer maar één keer heeft vermoord.
Twee overdreven stijlfiguren in één aflevering
Als een programma lang genoeg in de ether is, krijgt het een time-loop-aflevering. Sterrenpoort SG-1 deed het (“Window of Opportunity”), Star Trek: de volgende generatie had er één (“Oorzaak en Gevolg”), en na het succes van Fijne sterfdag, Rand van morgenEn Palm Springswe zijn toe aan nog een Groundhog-dag film nu elke dag. Toen ‘Been There, Done That’ in 1997 werd uitgezonden, was de stijlfiguur nog niet zo versleten als nu, maar het was al zo cliché dat het schrijfteam precies wist wat het publiek verwachtte op het moment dat de lus begon.
Het toevoegen van de Romeo en Julia plot to a time loop combineert twee overdreven verhalen in één overvolle aflevering die, tegen de verwachtingen in, werkt. Het aanpassen van Shakespeares tragische liefdesverhaal van twee tieners die uiteindelijk wijdverbreide moorden en chaos veroorzaken, is een ander complot dat elke show heeft gedaan, inclusief de Super Mario Bros. Supershow en elke procedure die je maar kunt bedenken. Xena’s ontmoeting met het verhaal legt meer de nadruk op het ruziënde familiegedeelte van het verhaal en minder op de door sterren gekruiste geliefden, maar haar reactie, een gefrustreerde zucht, komt overeen met hoe de meeste kijkers reageren op weer een nieuwe hervertelling.
Xena: Strijdersprinses is gevuld met verwijzingen naar andere films, shows en verhalen, inclusief een hele aflevering die zich aanpast Voetloos. Let op, en je ziet beelden die rechtstreeks uit John Wayne-films komen, regels uit Stom en stommeren aangezien het een productie van Sam Raimi is, zijn er meer dan een paar Kwade Dood toespelingen. Dertig jaar later is de goedkope serie die ons een actie-icoon opleverde nog steeds even populair als altijd, en dat is voor een groot deel te danken aan afleveringen als ‘Been There, Done That’ die niet bang zijn om naar het publiek te knipogen en alle verwachtingen overboord te gooien. Dit wordt een serieus verhaal en laat kijkers achterover leunen, ontspannen en gedachteloos plezier hebben.
