WAARSCHUWING, verontrustende inhoud: Joshua Phillips, die 14 was toen hij Maddie Clifton, 8, in Florida in 1998 vermoordde, toonde geen emotie toen de politie zijn huis doorzocht waar haar lichaam verborgen was – nu 41, vecht zijn familie om hem achter de tralies te houden terwijl zijn straf wordt herzien
Een ‘huiveringwekkende’ moordenaar toonde daarna geen enkele emotie een achtjarige neerknuppelen meisje met een knuppel, die haar keel doorsneed en haar levenloze lichaam verborg in zijn waterbedframe.
Moordenaar Joshua Phillips was nog maar 14 toen hij Maddie Clifton in 1998 vermoordde. De dood van het jongetje verwoestte de omgeving terwijl haar familie, politie en vrijwilligers verwoed te werk gingen. heb ruim een week naar haar gezocht.
Maddie’s oudere zus, Jessie Clifton, vertelde News Jax 4: “Haar bijnaam was ‘Giggles’‘. We hebben veel gevochten, net als zussen, maar we hielden heel veel van elkaar.”
Patrouille-sergeant Tom Hackney, die deelnam aan de jacht op Maddie, herinnerde zich dat hij slechts één dag voordat het lichaam van het kleine meisje werd ontdekt, met Phillips had gesproken. Hij omschreef de ontmoeting als ‘huiveringwekkend’.
Hackney vertelde aan News Jax 4: “Hij was cool als een komkommer. Hij was absoluut niet geschokt. Onze ontmoeting met hem vond plaats in de slaapkamer waar ze werd teruggevonden, en hij zat op het bed en aaide zijn hond, en was net zo emotieloos, onaangetast door de politie die in zijn huis was. Het is huiveringwekkend als ik er nu aan denk.”, meldt de Spiegel VS.
Twaalf maanden na het gruwelijke misdaadPhillips werd schuldig bevonden en kreeg een levenslange gevangenisstraf zonder kans op vervroegde vrijlating.
In 2017 werd Phillips geconfronteerd met een nieuwe veroordeling nadat een uitspraak van het Hooggerechtshof uit 2012 verplichte levenslange gevangenisstraffen voor jongeren ongrondwettig verklaarde. Ondanks de nieuwe veroordeling kreeg Phillips echter nog een levenslange gevangenisstraf, met de mogelijkheid van herziening na 25 jaar.
‘Ik weet dat hij gelijk heeft. Ik begrijp dat kinderen een kind hersenen en niet die van volwassenen,’ zei Maddie’s zus Jessie.
In 2025 zorgde het nieuws dat de straf van Phillips ter beoordeling lag ervoor dat Maddie’s familie in Noordoost-Florida er kapot van was. In juli vroeg de advocaat van de inmiddels 41-jarige de rechter om zijn zitting uit te stellen.
Maddie’s familie was ondubbelzinnig in hun verzet tegen deze ontwikkeling. Jessie verklaarde dat ze van plan was te getuigen bij de strafherziening van Phillips en een slachtofferimpactverklaring voor te lezen.
Ze legde uit: ‘Deze keer ga ik echt zitten en neem ik de tijd en ga ik iets schrijven dat hem hopelijk het gevoel zal geven… Ik bedoel, ik denk dat dat niet echt het doel is om hem een slecht gevoel te geven.
‘Dat is niet mijn bedoeling. Maar ik wil dat hij ziet hoe erg ik pijn heb en dat het me niet echt kan schelen dat hij pijn heeft of uit de gevangenis wil komen. Dus mijn pijn is voor altijd. De zijne zou dat ook moeten zijn.’
Sheila DeLongis verklaarde dat Phillips “wist wat hij deed” toen hij Maddie vermoordde.
Ze voegde eraan toe: ‘Maddie kreeg geen tweede kans. Ze kon niet opgroeien, afstuderen, verliefd worden of een eigen gezin stichten. Maddie’s straf was definitief. Die van haar moordenaar zou dat ook moeten zijn.’
Phillips bekende tegenover de politie dat Maddie’s dood begon als een ongeluk, maar escaleerde moord uit angst voor zijn gewelddadige vader. Als onderdeel van een beoordeling van de straf zullen zijn advocaten proberen hun zaak voor te leggen.
Maddie’s diepbedroefde zus zei: “Hij wist hoe erg ze gewond was, en hij had twee keer hulp kunnen krijgen, en ze leefde nog. En voor mij kan ik gewoon niet verder kijken dan het brein van een kind, het brein van volwassenen, het brein van buitenaardse wezens. Dat doe ik niet, het kan me niet schelen. Echt niet. Ik denk dat je goed van kwaad kunt onderscheiden.”
Voorafgaand aan de recensie van Phillips gaf de familie een krachtige verklaring af waarin stond: “Als gezin blijven we elke dag leven met het verwoestende verlies van Maddie.
“Het is meer dan 25 jaar geleden dat haar leven op gewelddadige wijze werd gestolen, maar de tijd heeft deze pijn niet geheeld, het heeft ons begrip van wat ons is ontnomen alleen maar verdiept.
“Maddie was acht jaar oud. Ze was vol leven, vreugde en potentieel. Niets van dat alles werd gespaard toen ze in 1998 op brute wijze werd vermoord door onze 14-jarige buurvrouw.
“Vandaag worden we opnieuw in de schijnwerpers gezet, niet uit eigen keuze, maar omdat de persoon die Maddie van ons heeft afgenomen, probeert zijn strafvermindering te krijgen. Hij is terug in de rechtbank voor een hoorzitting om een herziening van de straf te plannen die hij niet verdient.”
De familie maakte hun standpunt glashelder: “Laten we duidelijk zijn: we steunen de vrijlating van Joshua Phillips niet. Hij was misschien minderjarig toen hij deze gruwelijke daad pleegde, maar hij nam een bewuste beslissing om het lichaam van een onschuldig kind te slaan, neer te steken en te verbergen. Hij wist wat hij deed en hij nam opzettelijke stappen om het te verdoezelen.”
Ze sloten af met een citaat van Benjamin Franklin: ‘Gerechtigheid zal pas worden gediend als degenen die er niet door worden getroffen, net zo verontwaardigd zijn als degenen die dat wel zijn. Benjamin Franklin
‘Maddie heeft geen tweede kans gekregen. Ze heeft niet kunnen opgroeien, afstuderen, verliefd worden of een eigen gezin hebben. Maddies straf was definitief. Die van haar moordenaar zou dat ook moeten zijn.’
‘Het is emotioneel uitputtend om dit trauma te blijven herhalen in rechtszalen, in de krantenkoppen en in hoorzittingen die wonden heropenen waar we nooit om hebben gevraagd. We vragen het publiek, de media en de rechtbank om te onthouden wie het echte slachtoffer is. Maddie verdient die waardigheid.
“We willen ervoor zorgen dat haar stem niet verloren gaat door juridische technische details of het verschuiven van onwetende meningen. Degenen die de waarheid en feiten kennen, zouden nooit overwegen om dit individu weer in de samenleving vrij te laten.
‘Maddie’s leven deed er toe, en dat doet het nog steeds.’
