Ik heb in de loop der jaren veel Nintendo-systemen gehad als technisch recensent, gamer en door VR geobsedeerd individu, maar Ik heb nog nooit een Virtual Boy gehad. Ik kreeg er altijd een weemoedig gevoel van. Dus eindelijk ben ik hier en speel de nieuwste versie. Mijn gezicht zit vast in een groot rood plastic vizier, terwijl ik op een statief op een tafel sta tijdens Nintendo’s preview-evenement. Mijn afhaalmaaltijd? De nieuwste rare retro-zet van Nintendo voelt als een vreemd succes.
Ik ben oud genoeg om Nintendo te hebben gehad Spel en kijk handheld-spellen, en ik herinner me de originele Virtual Boy toen hij opdook in de Electronics Boutique in mijn plaatselijke winkelcentrum. De rood-zwarte monochrome 3D-gameconsole was niet volledig draagbaar en had geen tv-aansluiting. Het is een tafelspelmachine, iets dat qua geest dichter bij de oude Vectrex ligt. De Virtual Boy ‘VR’ noemen is niet echt accuraat. Het lijkt meer op een 3D-viewer voor retrogames.
Bekijk dit: Eerste indrukken van Nintendo Virtual Boy
Nintendo brengt dit nichesysteem terug als een plastic recreatie die je Nintendo Switch in de Virtual Boy verandert, samen met games die je op de Virtual Console van Nintendo kunt spelen via een Switch Online-abonnement. Het werkt alleen op een kleine subset van retrotitels die specifiek voor 3D zijn ontworpen: Nintendo belooft er 14 tegen het einde van het jaar, waarvan ongeveer de helft beschikbaar is bij de lancering. Je hebt het volledige Switch Online- en Expansion Pack-abonnement ($50 per jaar, of $80 voor een gezinsabonnement) nodig om het te gebruiken. Dat is veel geld voor een klein stukje vreemde retro-gaminggeschiedenis.
Ik leunde een paar spelletjes over de Virtual Boy.
Leunend tegen een raar tafelbril-ding
De kijker en holster van $ 100 voor de Switch is absurd. Het is net een optisch apparaat bij de oogarts van Tron. Het is groter dan ik dacht dat het zou zijn en niet echt draagbaar. In plaats van hem als een VR-headset aan je hoofd vast te maken, zet je hem met het meegeleverde statief op een tafel, leun je erin en speel je.
Na een paar momenten in Virtual Boy vond ik het verrassend comfortabel. Het grote oculair is groot genoeg om er gemakkelijk een dikke bril in te passen, maar heeft toch lichtblokkerende zijkanten die de kijkervaring relatief verblindingsvrij houden. Het voelt alsof je in die oude antieke stereoscoopmachines gluurt die 3D-foto’s of flip-films laten zien.
Als je goed kijkt, kun je de Switch midden in de Virtual Boy zien.
Het Switch-scherm (of Switch OLED of Switch 2, maar sorry, geen Switch Lite-compatibiliteit) fungeert als het Virtual Boy-scherm en splitst zich op in een 3D-weergave in de headset. Het is net hoe Nintendo de Switch in een VR-bril heeft veranderd met Labo VR lang geleden, maar Virtual Boy voelt beter dan dat. Ik keek via een Switch 2-display, dat een hogere resolutie heeft dan de originele Switch-systemen van Nintendo, maar Virtual Boy-spellen hebben standaard een lage resolutie, dus de 3D-effecten lijken niet verslechterd. Stel je een rood-zwarte 3D-Game Boy voor, want zo voelt het eigenlijk.
Het helpt ook om het geheel op één stabiele plek te houden. Geen bewegingsvertragingsziekte, omdat je niet beweegt (en de games eigenlijk ook niet). Spelen terwijl ik ongeveer een half uur in de bril leunde, vermoeide me niet.
Er zijn zelfs enkele comfortinstellingen. U kunt de IPD (interpupillaire afstand) in de app aanpassen om de helderheid aan te passen, en u kunt het kleurenschema naar andere kleuren wijzigen. Ik heb echter alleen in de rood-zwart-modus van OG kunnen spelen, wat voor mij erg nachtelijk en gezellig aanvoelt, alsof ik ondergedompeld ben in een spelgrot.
Games zijn retro-bundels van plezier
Ik speelde met een Switch Pro-controller, al kun je ook Joy-Cons gebruiken. Ik heb er een aantal gespeeld, en ze zijn allemaal best leuk. Teleroboxer is een 3D Punch-Out-spel met robots. WarioLand is een verloren juweeltje, een Wario-spel met 3D-effecten en dieptelagen. Galactic Pinball voelt aan als al die NES- en Game Boy-flipperkasten met een 3D-kanteling. Golf is een beetje een afknapper, omdat de baanweergaven statisch zijn, maar het is schattig. Red Alert is een Star Fox-achtige shooter met draadframe, en het voelt een beetje als een perfecte match voor dit retro indie-gamingmoment waarin we ons bevinden.
Ik mocht er niet rechtstreeks in fotograferen, maar zo ziet het oculair eruit.
Een Japanse port van The Mansion of Innsmouth – een spel waar ik nog nooit van heb gehoord – is een eenvoudige 3D-kerkercrawler met Lovecraftiaanse monsters. En er is 3D Tetris, waarmee je stukken in alle richtingen kunt omdraaien en in een diepe 3D-put kunt laten vallen. Nintendo belooft veertien Virtual Boy-games die dit jaar zijn uitgebracht, waaronder twee nooit uitgebrachte games. Komen er daarna nog meer? Nou ja, het systeem had dat alleen maar gedaan 22 games die er ooit voor zijn uitgebracht in de eerste plaats, dus we zullen zien.
De kartonnen Virtual Boy lijkt op de oude Labo VR-bril. Ik heb het niet kunnen proberen.
Ook kies je voor een goedkoper Virtual Boy accessoire om deze spellen te spelen, a Een kartonnen bril van $ 25 dat ik niet mocht demonstreren. Ik weet zeker dat het niet zo comfortabel is, maar je kunt wel de schakelaar gewoon tegen je gezicht houden en de zijcontrollers pakken om te spelen.
Tijdens mijn tijd bij Virtual Boy verraste het me echt. Het voelde uiteindelijk veel leuker en zelfs ‘van het rare moment’ dan ik had verwacht. Ik ben geobsedeerd door retro-indiegames die het gevoel hebben dat ze uit een parallelle tijdlijn komen UFO 50 tot het vreemde Paniek speeldatum troosten. Virtual Boy voelt alsof Nintendo een raar magisch item uit 1995 heeft opgegraven. Ik ben klaar om nog wat meer te spelen, omdat ik een wanhopige behoefte voel om terug in de gametijd te cocoonen.
