In 1955 plakte Pete Seeger een lied op een microfoon en zong het op Oberlin College. Het deuntje was spaarzaam, bijna openhartig, maar de vraag sneed diep: Waar zijn alle bloemen gebleven? Een tekst over de recursieve tol van oorlog, over de herinnering die generaties lang doorsijpelt. Wanneer zullen ze het ooit leren?
Datzelfde jaar veroorzaakte de vrijspraak van twee blanke mannen voor het lynchen van de 14-jarige Emmett Till een schokgolf door het land. Beelden van Tills verminkte lichaam circuleerden op grote schaal Jet magazine, waardoor een burgerrechtenbeweging ontstond die al aan kracht won. Amerika leerde langzaam en gewelddadig hoe beelden getuigenis konden afleggen, verontwaardiging konden uitlokken en morele afrekening konden eisen.
Ondertussen verzamelde een katholieke non, kunstpedagoog en activist voor sociale rechtvaardigheid in Los Angeles stilletjes de beeldtaal van het dagelijks leven. Met een 35mm-camera fotografeerde zuster Corita Kent verkeerskegels en reclameborden, klasprojecten en bewegwijzering van supermarkten, koekjes en poppen, parkeerplaatsen voor gebruikte auto’s en zonnebloemen, Mariafeesten en stadsstraten. Ze fotografeerde haar studenten, haar vrienden Charles en Ray Eames, en het dichte, tegenstrijdige leven in Los Angeles zelf. Gewone dingen. Opgeladen dingen. Taal in het wild.
Over haar fotografiepraktijk schreef Kent: “Ik denk dat ik altijd op een bepaalde manier aan het verzamelen ben: met mijn ogen open door de straat lopen, door een tijdschrift bladeren, een film kijken, een museum of een supermarkt bezoeken.”
Tussen 1955 en 1968 verzamelde Kent, terwijl hij les gaf in letters, lay-out, beeldvinding en visuele structuur aan de kunstafdeling van het Immaculate Heart College, meer dan 15.000 35 mm-dia’s. Dit archief is onlangs in de tentoonstelling gedestilleerd Corita Kent: De tovenarij van beelden bij de Marciano Kunststichtingonthult de motor van haar praktijk: kijken als toewijding, verzamelen als discipline.
De tentoonstelling, samengesteld en samengesteld door Michelle Silva, presenteerde ongeveer 1.100 dia’s op drie monumentale schermen. Bezoekers zakten weg in zitzakken terwijl de beelden in drieklanken verschenen, met tussenpozen van één minuut. Het tempo was doelbewust, bijna liturgisch. Drie beelden arriveerden, pauzeerden en bleven hangen – lang genoeg om vergelijking, resonantie en tegenspraak uit te nodigen.
