Ashley Fairbanks voelde zich ongerust terwijl ze door de schijnbaar eindeloze rapporten bladerde van federale immigratieagenten die mensen arresteerden en vasthielden in Minnesota.
Het voelde persoonlijk voor Fairbanks, die in Texas woont maar opgroeide aan de zuidkant van Minneapolis. Haar beste vrienden en familie wonen nog steeds in de buurt, waaronder haar vader, die vlakbij een kruispunt werkt waar agenten actief zijn.
“Ik had gewoon zoveel angst in mijn hart over wat er met hen zou gebeuren”, zei ze.
Fairbanks, die een achtergrond heeft in politiek organiseren, heeft medio januari een website gelanceerd waarop mensen rechtstreeks geld kunnen geven aan individuen en organisaties ter plaatse. Slechts twee weken later kwamen de aanbiedingen voor hulp Sta achter Minnesota zijn enorm geworden: mensen kunnen doneren aan fondsen voor wederzijdse hulp die mensen verbinden met hulp voor huur en boodschappen. Ze kunnen helpen met de juridische verdediging van iemand als hij wordt gearresteerd, en ze kunnen kleine bedrijven ondersteunen die het financieel moeilijk hebben door de aanwezigheid van duizenden van zwaarbewapende agenten.
Iemand kan betalen huur en nutsvoorzieningen voor bijna 300 gezinnen in de metro of helpen mee grote bestellingen van boodschappen voor ruim twintig gezinnen. Bewoners die vastzitten in hun huis worden aangeboden EHBO-benodigdheden, prenatale vitamines en virtuele toegang tot gratis geestelijke gezondheidszorg. Ze kunnen het aanvragen veterinaire zorg aan huis en hondenuitlaatservice. Het ‘opvang- en verzetsfonds’ van een kerk helpt transgender- en immigrantenvluchtelingen met huisvesting en voedsel. Sleepbedrijven halen auto’s op – achtergelaten in de ijskoude temperaturen nadat de bestuurder was gearresteerd door agenten van Immigration and Customs Enforcement (ICE) en Customs and Border Protection (CBP) – om ervoor te zorgen dat ze worden teruggegeven aan de families. Mensen doneren airline miles om mensen te helpen die tijdelijk buiten de staat zijn gedetineerd.
“We moeten voor elkaar blijven opkomen”, zegt Fairbanks, wiens site al bijna twee miljoen bezoekers heeft. “En dat doen we door met de hele kleine dingen te beginnen.”
Het verzet heeft in Minnesota vele vormen aangenomen, waaronder formele protesten en het monitoren en registreren van ICE- en CBP-agenten – zoals waarnemers Renée Nicole Goed En Alex Pretti werden vorige maand allebei doodgeschoten door federale agenten. Maar voor veel anderen is hun manier van terugdringen directe steun geweest voor degenen die te bang zijn om hun huizen te verlaten vanwege federale maatregelen. intimidatie En huiszoekingen zonder garantie. Dit zijn daden van zorgverlening – in al zijn losse definities – en vormen de kern van wat terugvechten voor hen betekent.
(Madison Thorn/Anadolu/Getty-afbeeldingen)
Deze reikwijdte van collectieve hulp valt deels op omdat de zorg vaak onder de radar blijft en gendergerelateerd is, zegt Gayle Goldin, een senior fellow bij de Stichting Eeuween vooruitstrevende denktank. Ze is ook voormalig adjunct-directeur van het Women’s Bureau for the Department of Labor onder de regering-Biden.
“Als je erover nadenkt, historisch gezien, is de devaluatie van het werk van vrouwen in de zorg isolerend. Het is vaak iets dat je thuis doet: voor iemand anders zorgen, of het is een één-op-één-zaak. We kunnen ons dus zo gescheiden voelen van een groter sociaal weefsel”, zei ze. “Dit is echt allemaal samenvoegen op een manier waarvan ik denk dat het de kracht van saamhorigheid laat zien.”
Fairbanks heeft opzettelijk de onderlinge hulpfondsen en de huurhulpinspanningen verhoogd, onder meer van schoolgroepen onder leiding van ouders, vaak vrouwen. Ze merkte op dat de eerste van de maand veel zorgen met zich meebracht bij mensen die het grootste deel van januari niet hebben kunnen werken.
‘Het zijn die PTA-moeders die ervoor gaan zorgen dat de huur van mensen wordt betaald,’ zei ze.
Fairbanks heeft formele groepen op de site doorgelicht die hulp bieden, maar ze linkt ook naar GoFundMe-pagina’s met directere pleidooien van getroffen mensen. Het onderhouden van de site – gerund door Fairbanks en een andere vrijwilliger – omvat administratieve taken zoals het beantwoorden van tientallen dagelijkse berichten van vreemden over waar ze spullen kunnen doneren, zoals fluitjes of hoe ze diensten kunnen zoeken. Fairbanks probeert duidelijk te maken dat haar site een opslagplaats van informatie is, maar ze voelt zich genoodzaakt ervoor te zorgen dat mensen die in nood lijken rechtstreeks met informatie in contact worden gebracht.
“Ik moet uitleggen dat ik geen geld heb om ze te geven, en ik doe mijn best om ze in contact te brengen met bronnen, maar ik heb er geen zin in om al die berichten achter te laten zonder antwoord”, zei ze.
Justin Lewandowski, organiserend directeur van de Hamline Midway-coalitieeen gemeenschapsorganisatie in de Twin Cities, zei dat hij dit soort ‘relationele connectiviteit aan de basis’ nog nooit heeft gezien in de vijftien jaar dat hij gemeenschap heeft georganiseerd. Zijn groep heeft geld ingezameld sinds begin januari om luiers, flesvoeding en andere hygiëne- en medische benodigdheden te kopen.
“Het is niets minder dan een zweepslag geweest tussen woede en vreugde, en verdriet en gemeenschap”, zei hij.
Tot nu toe hebben vrijwilligers die de luierbehoeften beheren – Lewandowski noemt ze ‘luierfeeën’ – geholpen bij het verspreiden van meer dan 200.000 luiers in de metro via een netwerk van scholen, geloofsgroepen en netwerken voor wederzijdse hulp.
“We krijgen een telefoontje en ze zeggen: ‘We zijn helemaal buiten maat vijf, zes en zeven – ga, ga, ga'”, zei hij. “We hebben vijf luierfeeën nodig om 28 boxluiers door te geven, deze maten zijn statistisch,” zei hij. “Dan krijgen we de bestelling binnen, we laden ze in, en dan heeft die site binnen 20 minuten luiers bij de hand, zodat ze gezinnen kunnen blijven geven wat ze nodig hebben. Het is gek, het is prachtig – en dat is ook de urgentie van de behoefte op dit moment. “
Sol van de stedeneen jeugdontwikkelingsorganisatie in de Twin Cities, heeft een snelle hulpfonds voor noodhulp bij huur en nutsvoorzieningen, maar ook voor boodschappen en schoolgerelateerde behoeften. Sparkle Wimberly, een van de medeoprichters van de groep, zei dat de groep verbonden is met een handvol immigrantenfamilies via tussenpersonen zoals sportcoaches en schoolbestuurders – leiders in de gemeenschap die langdurige verbindingen hebben opgebouwd met huishoudens die het nu moeilijk hebben.
“We hebben niet altijd alle informatie over ‘wie’, maar we weten wel dat dit vertrouwde mensen zijn,” zei ze. “We hopen de schade op de lange termijn te compenseren door enige stabilisatie op de korte termijn.”
Pam Fickenscher, een senior pastor bij de St. John’s Lutheran Church in Northfield, een studentenstad ongeveer 65 kilometer ten zuiden van de regio Minneapolis en St. Paul, zorgt ervoor dat haar gemeenschap weet hoe ze toegang kan krijgen tot lokale hulpbronnen als federale agenten gebieden buiten de metro binnendringen.
In Noordveld, waar ruim 10 procent van de bevolking is LatinxEnkele van de meest prominente vormen van zorgverlening begonnen toen ouders van schoolgaande kinderen aanboden de kinderen van hun buren van en naar school te brengen. Al snel stuurden vrijwilligers de kinderen naar huis met iets voor het hele gezin: een liter melk om de komende week te helpen, of een pizza als avondeten.
“Sommige van deze inspanningen beginnen altijd vanaf de grond, en op een gegeven moment worden ze zo groot dat ze zeggen: ‘Oké, we hebben wat meer infrastructuur nodig'”, zei Fickenscher. Dat is waar ze tussenbeide komt.
Fickenscher denkt veel na over wie de helpers helpt, van wie sommigen hier al weken of maanden mee bezig zijn. Toen de autoritten sneller gingen, zorgde ze ervoor dat vrijwilligers een tankkaart hadden om de extra kosten te compenseren. Onlangs coördineerde ze het afgeven van koekjes bij het plaatselijke gemeenschapscentrum, waar het personeel spullen als rijst, gedroogde bonen, luiers, toiletpapier en menstruatieproducten uitdeelde. Sommige vrijwilligers hebben zulke lange uren gemaakt dat Fickenscher zich zorgen maakt over hun mogelijke burn-out.
“Ze voelen zich behoorlijk overweldigd, dus gewoon om er zeker van te zijn dat we ze zien en al het werk dat ze elke dag doen,” zei ze.
Fickenscher was een van de ruim honderd geloofsleiders die onlangs zijn gearresteerd tijdens een gerelateerd protest in Minneapolis-St. Paul internationale luchthaven. Dagen later hield ze een zondagse preek.
“We zien het allerbeste van mensen in de slechtste tijden. En ik probeer dat als pastor naar een hoger niveau te tillen”, zei ze. “Ik probeer mensen eraan te herinneren dat wederzijdse zorg, kleine daden van zorg, super belangrijk zijn en hoe meer we dat doen en het verhaal daarvan vertellen, hoe meer we terugvechten tegen dit verhaal dat gewapende mensen het enige zijn dat ons veilig houdt. Wat ons veilig houdt, is onze buren kennen en voor elkaar zorgen.”
Ze voegde eraan toe: “Ik ben nog nooit zo trots geweest om een Minnesotan te zijn als nu.”
(Brandon Bell/Getty Images)
Zorgverlening als een daad van verzet is geworteld in de geschiedenis, zegt Jennifer Wells, gemeenschapsorganisator en maatschappelijk werkster in Alabama, directeur zorgeconomie van de nationale belangenorganisatie. Gemeenschapsveranderingdie een team leidt rond kwesties op het gebied van kinderopvang en gezondheidszorg. Ze merkte de lokale coalities en wederzijdse hulpinspanningen op die in 2020 ontstonden – te midden van de dubbele realiteit van de pandemie en de raciale afrekening nadat een politieagent George Floyd in Minneapolis had vermoord. Nog verder terug in de tijd stond de zorg centraal in georganiseerde protesten, zoals de een jaar durende Montgomery Bus Boycott uit de jaren vijftig, die de gescheiden zitgelegenheid uitdaagde. Er werd rond georganiseerd carpoolen En gemeenschapszorg waarin werd benadrukt hoe iedereen een manier vond om bij te dragen.
“Vaak geven ze Dr. King de eer, maar hoeveel vrouwen zaten er achter die beweging, die strategie? Hoe het feitelijk in staat was om het aantal dagen dat het duurde voort te duren, was omdat zorg er deel van uitmaakte”, zei ze. “Mensen maakten een systeem van hoe mensen naar hun werk konden gaan. Er was een vrouw die zei: ‘Oké, ik zal koken voor de beweging.’ Dat was enorm belangrijk. Je kunt niet – met een hongerige buik of zonder gegeten te hebben – strategieën blijven bedenken of sterk blijven staan. Zorg moet deel uitmaken van hoe we opkomen.”
Wells zei dat er voor iedereen praktische lessen zijn over Minnesota’s omarming van zorgverlening, en dat het gaat om het hebben van een plan als ICE andere staten en gemeenschappen binnendringt. Mensen zouden nu gesprekken moeten voeren met familie, buren en hun plaatselijke schooldistrict ze moeten hun rechten leren kennen als ze agenten tegenkomen.
“Dit lijkt bijna op stormvoorbereiding”, zei ze. “Hoe verwacht je dat mensen voedsel krijgen? Hoe verwacht je dat je van en naar school gaat als deze dreiging op je afkomt? Je zult merken hoe vindingrijk jij en je gemeenschap eigenlijk zijn. Ze willen dat je je machteloos voelt. Ze willen dat je je terugtrekt in angst of angst. Eén ding dat Minnesota wel heeft laten zien, is dat ze zich niet terugtrokken. Ze kwamen opdagen. En als je weet dat je een plan hebt, kun je niet reageren of reageren in pure angst of paniek als ze dit op andere plaatsen proberen. “
Fairbanks zei dat een van de meest hoopvolle ruimtes in haar werk op dit moment een inzendingsportaal op de site is dat vreemden aanmoedigt om berichten te sturen “liefdesbriefjes” voor mensen in Minnesota. De frequentie van binnenkomende berichten zorgt ervoor dat de telefoon van Fairbanks letterlijk zoemt. Ze komt uit de wijk Powderhorn in Minneapolis, waar een jaarlijkse parade op 1 mei de kracht van collectieve zorg benadrukte solidariteit van de gemeenschap.
Fairbanks heeft aangeboden anderen te helpen bij het opzetten van spiegelsites om wederzijdse hulpaanbiedingen en links in andere staten te delen als de ICE-activiteit zich naar meer gemeenschappen uitbreidt.
“Wederzijdse hulp is de politiek van onze stad”, zei ze. “Voor elkaar zorgen is een typisch Minnesota-ethos. Het is een veel voorkomend idee dat we gewoon voor elkaar zorgen.”
