Dit zoals verteld-aan-essay is gebaseerd op een gesprek met Shirin Behzadiauteur van “De onverwachte CEO: mijn reis van tankstationkassier tot CEO van een miljard dollar.” Het is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
Mijn De kindertijd in Iran was normaal en stabiel. Toen de Iraanse Revolutie begon, was er overal chaos en geweld. Ik werd de eerste keer gearresteerd toen ik over straat liep. De tweede keer, ik was vijftien, werd ik gearresteerd op beschuldiging van het hebben van een boek. Ik weet niet eens meer welk boek het was. De Revolutionaire Garde die mij arresteerde, was zelf ongeveer van mijn leeftijd, en ze waren op zoek naar iedereen die zichzelf probeerde te onderwijzen.
Nadat ik op 17-jarige leeftijd de middelbare school had afgerond, zeiden mijn ouders dat het tijd was om het land te verlaten. Iran was niet langer veilig. Ik lag altijd in bed, wetende dat iemand op de deur kon kloppen en me mee zou nemen. Mijn moeder reisde met mij mee naar Turkije, maar mijn ouders konden hun thuisland niet verlaten. Ik uiteindelijk naar de VS geëmigreerdalleen, op 18-jarige leeftijd.
Ik werkte achter kogelvrij glas bij het tankstation
Het was destijds moeilijk voor Iraniërs om de VS binnen te komen, omdat het kort daarna gebeurde de Iraanse gijzelaarscrisis. Ik heb me aangemeld voor de universiteit en heb een visum kunnen krijgen om te mogen studeren. Ik was toegelaten tot een particuliere universiteit, maar dat kon ik me niet veroorloven, dus kort nadat ik was geëmigreerd, stapte ik over naar een openbare school.
Mijn ouders waren nog in Iran en ik moest in mijn levensonderhoud voorzien. Ik werkte als kassamedewerker van het tankstationploegendienst achter kogelvrij glas. Omdat ik geen kinderen of gezin had, vielen de lange, eenzame diensten op mijn schouders. Ik herinner me dat ik op kerstochtend werkte, alleen en ver van mijn familie.
Toch wist ik dat ik iets van mijn leven ging maken. Op een dag, toen ik bij het tankstation werkte, maakte ik een visitekaartje voor mezelf. Ik wist dat ik op een dag een groot bedrijf zou leiden, en dat gaf mij de drive om fulltime bij het benzinestation te werken terwijl ik fulltime aan de universiteit studeerde.
Ik wist dat ik een bedrijf zou leiden, en ik ging op weg naar dat doel
Na mijn studie ben ik gaan werken bij een accountantskantoor. Ik bleef gefocust op mijn doel: het runnen van een groot bedrijf. Het was geen droom, het was een weten: ik was vastbesloten om daar te komen.
Ik klom de ladder op bij de accountantskantoormaar ik wist dat als ik daar bleef, ik geen bedrijf zou runnen. Dus ging ik weg en nam een baan in de operaties, zodat ik meer kon leren over hoe een groot bedrijf werkt. Ik werd Chief Financial Officer en vervolgens CEO.
Als CEO van Home Franchise Concepts hield ik toezicht op de integratie van private equity, waardoor het bedrijf kon floreren. Toen ik in 2019 aftrad, had het bedrijf een omzet van ongeveer $1 miljard en had het ongeveer 1.700 franchisenemers.
Ik heb mijn tegenslagen gebruikt om te groeien
Sinds die begindagen bij het tankstation wordt mijn carrière geleid door mijn kernwaarden, waaronder de toewijding om voor mensen te zorgen. Als CEO en leider wilde ik het financieel goed doen en tegelijkertijd goed doen voor de mensen in mijn gemeenschap.
Hetzelfde principe leidde mij als moeder. Ik wilde een betrokken, zorgzame moeder zijn voor mijn zoon en dochter.
Mijn kinderen groeiden op met een heel andere levensstijl dan ik. En toch heeft iedereen uitdagingen en veranderingen in zijn leven, die per definitie tegenspoed vormen. Ik geloof dat er een superkracht schuilt in tegenslag, omdat je daardoor kunt leren. Of je nu te maken krijgt met immigratie en revolutie of met de dagelijkse tegenslagen, je kunt je uitdagingen gebruiken om te groeien.
