‘A Poet’-recensie: Mijnenkomedie van een zielige, mislukte schrijver

Kunst is niet gemakkelijk, aldus Stephen Sondheim over het creatieve proces. Maar als de door iemand gekozen kunst bijzonder buiten bereik lijkt, is het leven ook geen fluitje van een cent. De scherp geobserveerde ‘A Poet’ van de Colombiaanse schrijver-regisseur Simón Mesa Soto legt die kwelling bloot met het verhaal van een voormalige schrijver voor wie voortreffelijk lijden is uitgemond in een mislukking op middelbare leeftijd. Met een beetje hoop is er altijd ruimte om de zaken nog erger te maken.

Er schuilt een wrange gratie in deze tegenslag-palooza, gesmeed in de toonsoort van de melancholische mid-career Woody Allen, maar met variaties op die thema’s die hun eigen uitgesproken grappige helderheid bereiken, vooral waar het Ubeimar Rios’ all-time weergave van een trieste zak betreft.

Tientallen jaren na zijn prijswinnende dagen als gepubliceerde jonge dichter is Oscar (Rios) nu gescheiden, creatief geblokkeerd en berooid, woont hij bij zijn zieke moeder (Margarita Soto), vervreemd van zijn tienerdochter (Alisson Correa) en vatbaar voor huilbuien van zelfmedelijden als hij niet dronken uitbundig tekeer gaat tegen iemand die wil luisteren naar de erbarmelijke staat van het geschreven woord in zijn land. Oscar wordt bedreigd met uitzetting door zijn beu familie, tenzij hij een open plek krijgt om poëzie te doceren op een middelbare school, slikt zijn trots in en neemt het optreden aan.

Zijn stemming verandert wanneer hij kennis maakt met de lyrische, eerlijke overpeinzingen van de bescheiden student Yurlady (stille effectieve nieuwkomer Rebeca Andrade), die met vier generaties familie in een krap appartement woont. Oscar ziet een kans om zichzelf te verlossen door de mentor van het meisje te worden, met als doel haar naar zowel een gevierde poëzieschool als een prijsuitreiking te krijgen, georganiseerd door zijn spraakmakende rivaal Efrain (een geloofwaardig arrogante Guillermo Cardona). Of Yurlady publieke erkenning wil, is een andere zaak, aangezien ze schrijven alleen maar heeft gezien als een privé-uiting voor expressie. Oscar, terwijl zijn idealisme opnieuw is ontwaakt, ziet een kans voor een kansarm kind met rauw talent om aan haar schamele bestaan ​​te ontsnappen.

Goede bedoelingen stuiten echter op laffe verwachtingen, en steevast op het soort vreselijke keuzes en gevolgen die, in de bewonderenswaardig onsentimentele vertelstijl van Soto, niet zouden misstaan ​​in een rampenkomedie uit het stille tijdperk of in een duister tragische indie. ‘A Poet’ is echter geen van beide, alsof hij wantrouwig is om vast te houden aan één toon als het onderwerp zo groot is als kunst.

Daarom blijkt deze behendige, voortstuwende film, die een losse intimiteit krijgt door de 16 mm-cinematografie van Juan Sarmiento, vreemd oprecht en tegelijkertijd schijnbaar wreed te zijn over de ongelukkige ernst van Oscar. (Soto’s brutale gebruik van muziek is één aanwijzing: een droevige klarinet of grappige naald wordt snel afgesneden voordat je de kans krijgt om de inzet ervan te lezen.)

‘A Poet’ beleeft de golf van buitenbeentje-medelijden zo mooi omdat de tegenstrijdigheden ervan leven in Rios’ huilende, meelijwekkende puinhoop van een personage, dat er soms uitziet als iemand die is geschetst door een cynische animator maar wordt afgemaakt door een sympathieke colorist. Dat je in een bepaalde scène nooit helemaal zeker weet of Oscar de volwassene of het kind zal zijn, zorgt voor een heerlijk grappige spanning. Het is een van de beste optredens van het afgelopen jaar en als Rios nooit meer zou optreden, zou het een eenmalige gebeurtenis voor de eeuwigheid zijn, perfect ingekapseld in de vreemde, geforceerde, betraande halve glimlach van Oscar die deze opmerkelijke film afsluit als een inktzwarte vlek op een hartstochtelijk gekrabbeld eerste ontwerp.