Ik ben dol op mijn Edison-fonograaf, mijn antieke wandtelefoon en de quilts van mijn grootmoeder. Ik heb twee sets porselein en genoeg tafellinnen om de koninklijke familie te dienen. Mijn man en ik zijn de bewaarplaats van de oudere generaties.
Onze kinderen hebben ons expliciet verteld dat ze onze spullen niet willen. Ze vertellen me dat jonge mensen geen uitgebreide porseleinpatronen gebruiken; ze bedekken niets met handgemaakte kanten kleedjes; het maakt ze niet uit waar de schommelstoel toebehoorde Overgrootvader.
Dus mijn huis is gevuld met willekeurige items, aangevuld met dingen die we in de loop der jaren hebben toegevoegd en door onze genegenheid voor garageverkoop.
Nu ik 81 ben, weet ik dat het tijd is om de waarheid onder ogen te zien: als ik dat niet doe mijn huis opruimen nu zullen mijn kinderen na onze dood de grotere taak onder ogen moeten zien.
Naarmate ik ouder word, weet ik dat ik mijn huis moet opruimen.
Mijn man en ik hebben van een huis van 2.500 vierkante meter met vier slaapkamers een thuis gemaakt. We hebben geen plannen om op korte termijn te vertrekken. We houden van ons huis, omringd door hectares bomen en dieren in het wild. Wij hopen hier nog lang te blijven. Maar binnenkort is het onze tijd.
Op een dag zal iemand dit huis moeten opruimen, en het zal hoogstwaarschijnlijk aan onze kinderen liggen. Daarom starten we het proces nu.
Elke keer als onze kinderen op bezoek komen, halen ze meer dozen van zolder. We sorteren de inhoud samen, en het is eigenlijk best leuk.
Het is moeilijker dan ik dacht, maar het aanpassen van mijn denken heeft geholpen
Ik heb eindelijk erkend dat de reden dat ik van oude dingen houd, is dat ze de herinneringen vertegenwoordigen van de mensen die ze gebruikten. Grootmoeder haakte altijd in haar stoel; mijn moeder dekte graag de tafel als gezelschap; mijn vader heeft een oude telefoon aangesloten die echt werkt. Maar ik heb eindelijk beseft dat ik de herinneringen kan bewaren zonder de dingen.
De auteur moet haar China-sets weggeven. Met dank aan Cynthia Wall
Ik ben ook gewoon gelukkiger met minder. Een van de redenen waarom ik van onze hou jaarlijkse vakantie naar het Caribisch gebied is dat we zo weinig meenemen. We huren een appartement; we koken onze maaltijden; we nemen net genoeg kleding mee om bedekt te zijn. Het is bevrijdend om niet door twintig spijkerbroeken te hoeven snuffelen om mijn favorieten te vinden.
Het voelt verkeerd om dingen te bewaren tenzij je ze gebruikt. Ik heb geen acht jassen nodig, maar er zijn mensen in onze gemeenschap die er baat bij kunnen hebben. Ik heb de gehaakte Afghanen van mijn grootmoeder die ik in de kast bewaar, niet nodig, maar iemand anders heeft er misschien wel baat bij. Ik heb mijn verzameling keramische paarden uit mijn kindertijd niet nodig, maar ze kunnen een ander kind misschien geluk brengen.
Ik heb plezier gevonden in het weggeven van spullen
Natuurlijk zou ik deze dingen op eBay kunnen verkopen, maar het geeft meer voldoening om al mijn waardevolle bezittingen weg te geven.
Een vriendin bewonderde onlangs mijn geslepen glazen kan, dus ik gaf hem gewoon aan haar. Ik heb mijn verzameling ‘The Little Colonel’-verhalen van Annie Fellows naar een boekenclubvriendin gebracht voor haar kleindochter.
Ik geef geen les meer, dus het grootste deel van die kledingkast gaat naar de lokale goede wil. Ik ben dol op tafelkleden, maar ik bewaar alleen mijn drie favorieten. Ik ben op zoek naar een thuis voor het tweede servies en veel te veel theekopjes.
Boeken zijn onze grootste uitdaging
Als levenslange lezers hebben mijn man en ik een grote collectie. Ik vond het altijd gezellig om omringd te zijn door boeken, dus vulde ik ons huis er vol mee. In bijna elke kamer staan boeken.
Behalve voor “Het plezier van koken,,’ Ik ruimde alle boeken in de keuken op. Een boekenkast van vloer tot plafond in de hal is nu half leeg. Ik ben de naslagwerken in mijn kantoor aan het uitdunnen.
Helaas hebben we ontdekt dat het doneren van boeken moeilijker is dan het doneren van kleding of huishoudelijke artikelen, maar er zijn plaatsen waar ze wel worden geaccepteerd. Scholen, bibliotheken, kringloopwinkels, bejaardentehuizen en zelfs gevangenissen accepteren boeken in goede staat.
Ook al is dit een vreemd en moeilijk proces, ik weet dat dit de juiste beslissing is. Opruimen is niet alleen voor mij; het gaat over het zorgen voor en rekening houden met de mensen die zullen omgaan met wat we achterlaten.
