Door Jonathan Klotz
| Gepubliceerd
Het moment waarop Nick Fury van Samuel L. Jackson opdook na de aftiteling van IJzeren man was het moment waarop entertainment voor altijd veranderde. Elke film moest deel uitmaken van een groter universum, waarbij elke film plaagde dat de volgende groter en beter zou zijn. Het natuurlijke eindresultaat van deze trend is dat studio’s meerdere films achter elkaar filmen en vanaf het begin plannen dat dit, ongeacht de reactie van het publiek, opnieuw een episch universum van onderling verbonden films zal worden.
Het langverwachte 28 jaar later kwam met beide trends in aanraking, eindigend met een plaag voor de tweede film in een trilogie, en daarna 28 jaar later: de bottentempel Maanden later viel het plat toen het verwarde publiek het afkeurde als te veel, te snel en te verwarrend.
The Bone Temple klinkt niet als een vervolg
28 jaar later: de bottentempel pikt precies op waar 28 jaar later bladeren uitgeschakeld en wijdt de hele looptijd aan Spike (Alfie Williams) en de Jimmys, een vreemde bende gebaseerd op de Britse persoonlijkheid Jimmy Saville (in de tijdlijn van de film werden de seksuele misdaden van Saville nooit aan het licht gebracht). De film zelf is een geweldige inzending in de groeiende franchise door de focus van het verhaal strak op de groep te houden, die groter begint dan je zou verwachten van een horrorfilm, maar al snel wordt afgezwakt. Het culmineert in een waanzinnige reeks op die van Iron Maiden Nummer van het Beest dat bewijst Ralph Fiennes kan alles. Het probleem ligt niet bij de film, De bottentempel is zeker de moeite waard om te bekijken, maar het probleem komt voort uit de fascinatie van Hollywood om elk aspect van elke succesvolle film uit te melken voordat iemand weet dat het een hit is of niet.
Gelukkig voor alle betrokkenen, 28 jaar later was een hit in de zomer van 2025. Het zou voor het reeds gefilmde en gemonteerde vervolg ongemakkelijk zijn geweest als de eerste film was gecrasht en verbrand. Helaas was de zomer van 2025 nog maar een paar maanden geleden en dacht het grote publiek niet na 28 jaar later: de bottentempel was slechts zes maanden later een vervolg. Hollywood’s ‘alles is een franchise’-overmoed haalde het uiteindelijk in, en het resultaat was een werkelijk unieke horrorfilm die in eigen land minder verdiende dan Tron: Ares.
2 Snel 2 Woedend is een domme naam voor een film, maar maakt wel duidelijk dat het een vervolg is. M3GAN 2.0 was weer een ramp, maar de 2 is daar. De bottentempel betekent niet dat het een vervolg is, vooral omdat de Bone Temple zelf een belangrijk onderdeel was van de eerste film. Het klinkt als een director’s cut-versie van de eerste film.
Fans hebben de Jimmy Gang maanden geleden afgewezen
Werken tegen 28 jaar later: de bottentempel is de eerste verschijning van de Jimmys aan het einde van de eerste film. Het zien van een groep in kleur gecoördineerde, in trainingspakken geklede overlevenden die geïnfecteerd uiteenscheurden als post-apocalyptische Power Rangers was zo’n toonverandering ten opzichte van de rest van de filmmeditatie over verdriet en dood dat het onmiddellijk een deel van de fanbase van de film uitschakelde. Dat is jammer, want de cast en crew hadden een pauze van drie weken tussen het inpakken van de ene film en het starten van een andere in 2024, lang vóór de publieke reactie op de wilde wending.
28 jaar later: de bottentempel verdiende in eigen land $13 miljoen tijdens het openingsweekend en een totaal van $46 miljoen, wat niet slecht is, maar wel aanzienlijk achterblijft 28 jaar later. Een geschat budget van $68 miljoen betekent dat regisseur Nia DaCosta er een vervolg op krijgt De wonderen zal voor de meeste films opnieuw een respectabel bedrag opleveren, maar het budget maakt het kapot. Opnieuw werd de getalenteerde DaCosta opgezadeld met het tot leven brengen van de visie van de studio, ongeacht wat de fans zeiden dat ze wilden.
De bottentempel Ondermaats presteren zal studio’s er niet van weerhouden om doelbewust verhalen in meerdere films uit te strekken, en het zal de trend van het achter elkaar filmen van films niet tegenhouden voordat iemand weet waar de fanbase zich op gaat aansluiten. 28 jaar later: de bottentempel eindigt met een nieuwe plaag voor de derde en hopelijk laatste film. Jaren van Wonder postcredit-teases die nergens toe hebben geleid, hebben het publiek niet laten wachten tot elke film een groter, beter vervolg belooft; het heeft het tegenovergestelde bereikt, en nu rolt het publiek uit ergernis met de ogen. Studio’s moeten hun verliezen beperken en zich weer concentreren op het vertellen van één geweldig verhaal voordat andere favoriete franchises het slachtoffer worden.
